Διαρκής Επιτροπή_Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού έτους 2012

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΓ΄- ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄
ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

«Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2012».

Συνεδριάσεις 22.11.2011 – 23.11.2011 – 24.11.2011

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: (Γενικός Εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας) Κυρία Πρόεδρε,

Ευρωζώνη – Αίτια και αποτελέσματα της πιστωτικής κρίσης:

Συζητάμε τον κατατεθέντα προϋπολογισμό υπό συνθήκες πρωτοφανούς διεθνούς και ευρωπαϊκής πιστωτικής κρίσης. Γνωρίζετε ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια το χρέος των ανεπτυγμένων χωρών αυξήθηκε κατά 30%. Μόνο τη διετία 2010 – 2011 η Ευρωζώνη χρειάστηκε να δανειστεί 3,5 τρις Ευρώ. Όλοι οι Διεθνείς Οργανισμοί σε όλες τις Εκθέσεις τους εκτιμούν ότι το χρέος αυτό, το παγκόσμιο χρέος, θα αυξηθεί. Παράλληλα εκτιμούν ότι η ανάπτυξη θα υποχωρήσει σε όλο τον κόσμο λόγω της πτώσης της οικονομικής δραστηριότητας και άρα των εσόδων, της ανόδου των τιμών των τροφίμων, Ιαπωνία – φυσικές καταστροφές, της ανόδου των διεθνών τιμών του πετρελαίου – ισλαμική άνοιξη, και, βέβαια, λόγω δύο μεγάλων αβεβαιοτήτων: στα δημοσιονομικά της Ευρωζώνης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ευρωζώνη επί σειρά ετών στήριζε την ανάπτυξή της στο τρίπτυχο ‘δάνεια – αγορές’, ‘σκληρός πυρήνας – εξαγωγές’, ‘περιφέρεια – κατανάλωση’. Για να αμυνθεί απέναντι στην εισαγόμενη κρίση αποφάσισε μονοδιάστατη λιτότητα. Η επιλογή αυτή διεύρυνε την ύφεση, αύξησε το χρέος, πυροδότησε κερδοσκοπίες στα κρατικά ομόλογα, αρχικά εναντίον της χώρας μας, που ήδη είχε στοχοποιηθεί από τη δική της ηγεσία. Στη φάση αυτή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μείωσε τα επιτόκιά της, ο δε Κοινοτικός Προϋπολογισμός δεν ενεργοποιήθηκε, αλλά και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων παρέμεινε απαθής. Δηλαδή, τα ‘πυροσβεστικά οχήματα’ Φρανκφούρτης, Βρυξελλών και Λουξεμβούργου έμειναν στα υπόστεγα. Όταν η κερδοσκοπία φούντωσε, η Ευρώπη αποφάσισε να αμυνθεί θεσμικά με μηχανισμούς στήριξης και με μια νέα αυστηρή και περίπλοκη σε επίπεδο υλοποίησης «ενισχυμένη ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση», δηλαδή το «Σύμφωνο για το Ευρώ+». Και πάλι όμως οι μηχανισμοί αυτοί δεν έδωσαν το μήνυμα της οικονομικής ενοποίησης διότι βασίστηκαν σε εθνικά μερίδια. Αυτό το μήνυμα προφανώς το περίμεναν οι αγορές. Επίσης, η οικονομική διακυβέρνηση, δεν μπορούσε να αποδώσει άμεσα για τον εξής λόγο: διότι η όποια παρακολούθηση, ο όποιος έλεγχος και η όποια επιβολή ποινών γίνονται αφού έχεις αποτύχει. Σήμερα, το λυπηρό για την Ευρώπη είναι ότι το άρθρο 136, το αναθεωρημένο άρθρο 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας, αναφέρει ξεκάθαρα ότι η στήριξη των μηχανισμών «εξαρτάται από το βαθμό συμμόρφωσης των δικαιούχων προς τις πρακτικές του εποπτεύοντος το πρόγραμμά τους Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ μια τέτοια ρύθμιση πριν από τρία χρόνια.

Ελλάδα – Η πιστωτική κρίση συμπίπτει με πολιτική κρίση:

Στις 23 Απριλίου του 2010 οι Έλληνες μάθαμε από την τηλεόραση, με φόντο το λιμάνι του Καστελόριζου, ότι η χώρα μας προσέφυγε στο Δ.Ν.Τ. οδηγώντας την Ευρώπη στη δημιουργία των μηχανισμών που προανέφερα. Μηχανισμών που ίσχυσαν τελικώς για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως ξεχωριστή, «ιδιαίτερη περίπτωση». Πρόκειται για μια ρετσινιά που μας ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Δύο εβδομάδες μετά, στις 6 Μαΐου, υπό την απειλή «ψηφίζουμε τη Συμφωνία, ή χρεοκοπία», το Μνημόνιο έγινε νόμος του κράτους από την κυβερνητική πλειοψηφία. Έτσι η -αποκλεισμένη από τις αγορές- Ελλάδα έλαβε δανειοδότηση, σε δόσεις, υπό την προϋπόθεση μιας αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, με αιχμή του δόρατος τη σκληρή λιτότητα. Λιτότητα που επέφερε ύφεση και βέβαια κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, ιδίως στο σκέλος του χρέους, εκτινάσσοντάς το εκτός ορίων βιωσιμότητας.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, χωρίς προεργασία και επιχειρήματα, χωρίς αιτήματα και στόχευση, ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να διαπραγματευτεί τους όρους, έχοντας ήδη διακηρύξει πως δεν …δικαιούται μια τέτοια διαπραγμάτευση, ενώ παραχώρησε στους δανειστές δυσανάλογα δικαιώματα.

Η Νέα Δημοκρατία από την αρχή τήρησε αποστάσεις από το λάθος αυτό. Ο Πρόεδρός μας δέχθηκε κριτική από εκείνους που αφού το στήριξαν, ένας-ένας είπαν μετά το «απεταξάμην». Όμως εμείς δεν επικρίναμε απλώς, υποβάλλαμε προτάσεις εναλλακτικές, ολοκληρωμένες, με μέτρα για την καταπολέμηση της ύφεσης και με δημιουργία εσόδων, με διαρθρωτικές αλλαγές για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, με κεφαλαιοποίηση της ανενεργού ακίνητης περιουσίας του κράτους. Ταυτόχρονα ψηφίσαμε μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών, περιστολής δαπανών και αξιοποίησης περιουσίας. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στον Εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπροθέσμου και ειδικότερα στο σκέλος αυτού που στηρίξαμε τον Ιούνιο.

Όταν η -αυτοτροφοδοτούμενη πλέον- ύφεση άρχισε να απορροφά σαν σφουγγάρι όλα τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που είχαν αποφασιστεί, χωρίς όμως να οδηγεί σε πλεονάσματα ενώ συσσώρευε χρέη, οι δανειστές μας αποφάσισαν να βελτιώσουν τους όρους υπό την προϋπόθεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και, στην ουσία, μας οδήγησαν σε νέα πιο ασφυκτικά μέτρα. Στη φάση αυτή –και εδώ επανέρχομαι στα σφάλματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν εγγυήθηκε το «όλον» ευρωπαϊκό χρέος, ούτε επιμέρισε τους κινδύνους μέσω ευρωομολόγων προκειμένου να αποκλιμακωθούν τα spreads και να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Η ύφεση, η βιωσιμότητα του χρέους, ο κίνδυνος ντόμινο, δεδομένου ότι η μία χώρα δανείζει την άλλη και η αδυναμία να επιβληθεί νέα λιτότητα, έδιωξαν επενδύσεις από την Ευρωζώνη, κυρίως από την Ευρώπη, αλλά πιο πολύ από την Ευρωζώνη, ενώ διακόπηκε η χρηματοδότησή της από τρίτες τράπεζες, οδηγώντας πλέον την Ευρωζώνη σε πιστωτική κρίση.

Έτσι φτάσαμε στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 21ης Ιουλίου, με τις οποίες κατά τον τότε και νυν Υπουργό Οικονομικών, κύριο Βενιζέλο, «μπήκε πάτος στο βαρέλι». Τελικά όχι μόνο δεν «μπήκε πάτος στο δικό μας βαρέλι», αλλά «έφυγε ο πάτος και από το βαρέλι» της υπόλοιπης Ευρωζώνης, ακόμα και από τον σκληρό πυρήνα της. Στις 3 Οκτωβρίου, ο τότε και νυν Υπουργός Οικονομικών κατέθεσε το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2012 διαβεβαιώνοντας δύο πράγματα, ότι η 6η δόση του αρχικού δανείου είναι εξασφαλισμένη και ότι η εφαρμογή της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτά τα δύο είπε ο Υπουργός.

Από τότε μέχρι σήμερα, όχι μόνο δεν καταβλήθηκε η 6η δόση του δανείου, αλλά μεσολάβησαν και τα εξής οικονομικά και πολιτικά γεγονότα: Στις 22 Οκτωβρίου παρουσιάστηκε η Έκθεση -καταπέλτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελληνική οικονομία. Εκεί αποκαλύπτεται ότι τα νούμερα «δεν βγαίνουν», ούτε κατόπιν της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου -επιβεβαιώνοντας τις επιφυλάξεις που είχαμε εκφράσει τότε- και ότι τα δημοσιονομικά στοιχεία συνεχώς επιδεινώνονται. Συνεπώς η συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν εξασφάλιζε πια τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως έλεγε το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2012, ενώ το περαιτέρω «κούρεμα» του χρέους καθίστατο και στη βάση της έκθεσης αυτής, αναγκαίο και αναπόφευκτο.

Υπό το πρίσμα αυτό, στις 26 Οκτωβρίου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έλαβε απόφαση για μια νέα Συμφωνία της χώρας μας με την Ευρωζώνη, την οποία η κυβέρνηση Παπανδρέου αποδέχθηκε και διαφήμισε ως νέα σχέδιο σωτηρίας. Τις αμέσως επόμενες μέρες κορυφώθηκαν προβλήματα στην ηγεσία, τη διακυβέρνηση, την κοινωνία, την οικονομία και τους θεσμούς της χώρας μας. Τότε και συγκεκριμένα στις 31 Οκτωβρίου, ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να εξαπολύσει την «τορπίλη» του δημοψηφίσματος, για το οποίο χειροκροτήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή λίγα 24ωρα μετά, ο κύριος Παπανδρέου έθεσε εν αμφιβόλω τη συμφωνία που ο ίδιος ‘διαπραγματεύτηκε’, προκαλώντας διεθνή παροξυσμό στις αγορές και εξαγριώνοντας τους εταίρους που έστρεψαν την τορπίλη εναντίον μας υπό τη μορφή ερωτήματος: «Είστε μέσα ή έξω;», «Ναι ή όχι;». Η Ελλάδα όχι μόνο λοιδορείται, αλλά παγιώνεται ως η εικόνα μιας αναξιόπιστης, αποτυγχάνουσας στους στόχους και επιπλέον αναποφάσιστης χώρας. Με τη δυναμική παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας το δημοψήφισμα αποσύρθηκε, ωστόσο κα μόνο με την εξαγγελία του κατάφερε ένα συντριπτικό πολιτικό και οικονομικό χτύπημα στη χώρα. Την έθεσε σε φυγόκεντρη ευρωπαϊκή τροχιά, μπλόκαρε την 6η δόση και διαμόρφωσε ένα απολύτως εχθρικό για τη χώρα μας διεθνές περιβάλλον. Κύριοι συνάδελφοι, εχθρικό προς καθετί το ελληνικό. Όσοι εξ ημών έχουμε αίσθηση αυτού που εδώ στην Ελλάδα αποκαλούμε «εξωτερικό», μπορούν να το καταλάβουν, και υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που έχουν αυτή την αίσθηση. Δεν υπάρχει σήμερα Έλληνας που να εργάζεται ή να ταξιδεύει στο εσωτερικό, και να μην αντιλαμβάνεται αμέσως ότι στο πρόσωπό του αντικατοπτρίζεται ένας φουκαράς, απατεώνας, λαθρεπιβάτης της Ευρώπης! Κατά τη γνώμη μου, αυτή την εικόνα την προσέδωσε η διετία που πέρασε.

Υπό αυτό το πλαίσιο, και εν μέσω πολιτικής, πλέον, κρίσης καταφέραμε ο κ. Παπανδρέου να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Στηρίξαμε μια μεταβατική κυβέρνηση υπό τον πρώην Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Παπαδήμο, για να χειριστεί τα αναπόφευκτα που κληροδοτήθηκαν στη χώρα. Να επανορθώσει, έστω και την τελευταία στιγμή, τη μεγάλη ζημιά που έγινε με την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, να εξασφαλίσει την 6η δόση η οποία εκκρεμεί από το Σεπτέμβριο, και να ολοκληρώσει την εφαρμογή της αποφάσεως της 26ης Οκτωβρίου για το «κούρεμα» του χρέους, ώστε να αποφύγει η Ελλάδα την χρεοκοπία. Χρεοκοπία που έφτασε να προεξοφλείται από τις αγορές.

Ειδικότερα για την εκταμίευση της 6ης δόσης, οι δεσμεύσεις που ζητούν οι εταίροι μας έχουν ήδη παρασχεθεί, είναι θεσμικές και επαρκείς. Η απόφαση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η δέσμευση του νέου πρωθυπουργού να εκπληρώσει το έργο αυτό, η ομιλία του προέδρου της Ν.Δ. κ. Αντώνη Σαμαρά στο Κοινοβούλιο, η ψήφος εμπιστοσύνης που παρείχαμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η έγκριση του προϋπολογισμού του 2012 -στην κατάρτιση του οποίου δεν είχε συμμετάσχει η Ν.Δ.- η έγκρισή του από το υπουργικό συμβούλιο, και η γραπτή ενημέρωση που έδωσε ο πρόεδρος της Ν.Δ. στους συναδέλφους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Σε ένα σημείο που οι εταίροι είναι εξαγριωμένοι, όπου οι αγορές έχουν περιλάβει όλα τα κράτη-μέλη, και δεν θα αργήσει η ώρα, κύριοι συνάδελφοι, που ο καθένας θα τρέχει να σβήσει τη δική του φωτιά, παρά να ασχολείται με την «ελληνική ξεχωριστή περίπτωση». Και που ο προϋπολογισμός, βέβαια, χρειάζεται αυτή τη συμφωνία τώρα. Σ’ αυτό το σημείο, κάτω από αυτές τις οριακές συνθήκες που διαμορφώθηκαν από μια κυβέρνηση που υπέστη συντριπτική ιδεολογική, πολιτική αλλά και ηθική, πιστεύω, ήττα, η Ν.Δ. «έβαλε πλάτες» στη χώρα. Στη χώρα! Σε κανέναν άλλον.

Ο νέος πρωθυπουργός, καλείται, κατά τη γνώμη μου, να λειτουργήσει ως «πυροτεχνουργός» ώστε να μην απασφαλίσει η παγιδευμένη αξιοπιστία της χώρας μας. Η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, δεν είναι ψήφος συνενοχής, ούτε παραγραφής. Όμως δεν θα μπορούσε, και δεν δόθηκε με εξαιρέσεις, όπως έκαναν κάποιοι συνάδελφοι, όπως για παράδειγμα ο πρώην υπουργός ο κ. Καστανίδης, ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης με ‘εξαίρεση’.

Υπό αυτές τις συνθήκες, επιθυμούμε να έρθει σε πέρας η συγκεκριμένη αποστολή της κυβέρνησης, δεν αμφισβητούμε τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή στη βάση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, και τον υπερψηφίζουμε.

Ο προϋπολογισμός αυτός, όπως μας διαβεβαίωσε όλους ο Υπουργός Οικονομικών, ενσωματώνει τη νέα συμφωνία και την επικαιροποίηση των στοιχείων, λόγω της ύφεσης και των νέων δεδομένων. Ενώ, δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα, όπως επίσης μας διαβεβαίωσε ο Υπουργός Οικονομικών, εκτός από αυτά που ήδη αποτελούν νόμους του κράτους και περικλείονται στο μεσοπρόθεσμο και στο πολυνομοσχέδιο. Και επειδή κάποιοι συνάδελφοι ίσως αναρωτηθούν αν υπάρχει κάποια αναντιστοιχία στον τρόπο που τεκμηριώνω τις θέσεις της Ν.Δ., θα σας πω πως όταν δίδεται ψήφος εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση, αυτομάτως δίδεται ψήφος εμπιστοσύνης και στον προϋπολογισμό.

Θα ήθελα να σημειώσω, επίσης, και θα ήθελα την προσοχή σας, κύριοι συνάδελφοι, ότι πρόκειται για τον τελευταίο προϋπολογισμό που δεν καταρτίζεται υποχρεωτικά σύμφωνα με τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους και δεν υπόκειται στις αυτοματοποιημένες κυρώσεις του προαναφερθέντος άρθρου 136. Τι θέλω να πω: Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης εκτός από τις πάγιες υποχρεώσεις του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης, υποχρεούνται πλέον στο πλαίσιο του λεγόμενου ευρωπαϊκού εξαμήνου, να υποβάλλουν προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης στα οποία θα πρέπει να περιγράφουν λεπτομερώς τις στρατηγικές που θα ακολουθήσουν για να πετύχουν τους δημοσιονομικούς στόχους. Όταν τα κράτη-μέλη έχουν τεθεί σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, καταθέτουν 0,1% του ΑΕΠ τους σε άτοκο λογαριασμό. Όταν δεν σημειώνουν επαρκή πρόοδο, ο λογαριασμός γίνεται έντοκος. Και τέλος, εάν δεν συμμορφώνονται με τις συστάσεις που θα επιδίδει το Συμβούλιο κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, η κατάθεση αυτή μετατρέπεται σε πρόστιμο και δεν επιστρέφεται.

Ανάλυση τελευταίας διετίας της διακυβέρνησης –Εκτέλεση φετινού προϋπολογισμού:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πέρυσι στη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2011 ο Γενικός Εισηγητής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλεγε: «Προβλέπεται μικρότερη ύφεση στην οικονομία, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των αντίστοιχων φορολογικών μηχανισμών, περισσότερα όπλα στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής». Έλεγε επίσης: «Το 2011 ξεκινάμε από καλύτερες βάσεις με περισσότερα όπλα για να πετύχουμε τους στόχους μας. Για εμάς, αυτό που προέχει είναι να πιάσουν τόπο οι θυσίες των Ελλήνων». Έγιναν ακριβώς τα αντίθετα, επιβεβαιώνοντας περίτρανα την κριτική μας.

Το Υπουργείο Οικονομικών αναθεώρησε διπλά στο μεσοπρόθεσμο τους αρχικούς δημοσιονομικούς στόχους του μνημονίου. Για να συγκρατήσει τις αποκλίσεις τόσο στους αρχικούς όσο και στους αναθεωρημένους στόχους, περιέκοψε το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά 37% και ψήφισε έκτακτα εισπρακτικά μέτρα, που λόγω του εύρους των αποκλίσεων, έλαβαν τη μορφή χιονοστιβάδας.

Ο προϋπολογισμός του 2011, ήταν κατά τη γνώμη μου, ένας προϋπολογισμός – «τσουλήθρα» στόχων και αποτελεσμάτων. Η ύφεση εκτιμάται να κλείσει στο 5,5% από 3% στον περυσινό προϋπολογισμό. Η ανεργία εκτιμάται στο 15,4% από 14,6%. Η ύφεση συρρίκνωσε τα κέρδη και τα εισοδήματα, με αποτέλεσμα τα έσοδα να αυξάνονται μόλις κατά 0,9%, όταν ο στόχος στο περυσινό προϋπολογισμό ήταν αύξηση σχεδόν 9%. Οι πρωτογενείς δαπάνες διατηρούν τη δυναμική τους λόγω αύξησης των τόκων και των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΟΑΕΔ, αύξηση που προκάλεσε, προφανώς, η ανεργία και η μείωση των μισθών. Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αναμένεται να κλείσει στα 19,7 δισ. € ή περίπου 9% του ΑΕΠ. Δηλαδή, μισή μονάδα περισσότερο έλλειμμα για το κλείσιμο του έτους 2011, ακόμα και σε σχέση με έναν μήνα πριν, όταν συζητούσαμε το προσχέδιο. Μισή μονάδα, σε ένα μήνα.

Η απόκλιση αυτή, κύριοι συνάδελφοι, θα ήταν αισθητά μεγαλύτερη, εάν δεν είχε, όπως προείπα, περικοπεί το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το τελικό ύψος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων εκτιμάται ότι θα κλείσει περίπου στα 7 δις Ευρώ, 6,9 δις Ευρώ για την ακρίβεια, που αντιστοιχεί σε μείωση 20% σε σχέση με το 2010! Αποτελεί, δηλαδή, το ιστορικά χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας. Και βέβαια, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δεν αντιπροσωπεύει ένα άχρηστο έξοδο. Εν μέσω κρίσης, ξέρετε ποιος είναι ο πολλαπλασιαστής του και ξέρετε επίσης, ότι το Πρόγραμμα αυτό φέρνει έσοδα, γιατί χωρίς υλοποίηση, χωρίς χρηματοδότηση, δεν μπορούμε να έχουμε τις αντίστοιχες κοινοτικές απολήψεις μέσω του ΕΣΠΑ. Τέλος, το χρέος της γενικής κυβέρνησης αναμένεται να κλείσει στο 162% του ΑΕΠ, από πρόβλεψη για 153% στο περυσινό προϋπολογισμό.

Εκτιμήσεις για το 2012:

Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν περίτρανα την ανάγκη να σημειωθεί ανάπτυξη. Η εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011 επηρεάζει, βεβαίως, και το 2012. Άλλωστε, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε, και όπως αναφέρουν τα κείμενα του κ. Υπουργού, «πολλά θα εξαρτηθούν από τη σύνθεση, την ταχύτητα της εφαρμογής και τη γενικότερη πρόοδο του προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών», κάτι το οποίο, σταθερά υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία τα τελευταία δύο χρόνια.

Η προσπάθεια για δημοσιονομική προσαρμογή με πρωτογενές πλεόνασμα, μείωση ελλείμματος και μείωση του δημόσιου χρέους, είναι στόχοι που δεν βρίσκουν κανέναν αντίθετο. Φαντάζομαι, ούτε και την Αριστερά. Ωστόσο, οι αισιόδοξοι αυτοί στόχοι θα επιτευχθούν μόνο εάν ξεπεραστεί η ύφεση στην οποία έχει εισέλθει η χώρα μας, για πέμπτη συνεχή χρονιά. Δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία μας, και μάλιστα με ποσοστό μεγαλύτερο από εκείνο που σημειώθηκε το 1974, όταν είχαμε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, την πτώση της χούντας, και βέβαια, το ξέσπασμα της μεγάλης ενεργειακής κρίσης.

Σε σχέση με το 2011, η ύφεση εκτιμάται ότι θα μειωθεί κατά 2,7 μονάδες. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, κύριοι συνάδελφοι, είναι από πού θα προέλθει αυτή η ανάκαμψη; Το τραπεζικό σύστημα θα πρέπει να απορροφήσει τις επιπτώσεις του PSI (συμμετοχή ιδιωτικού τομέα), προκειμένου να μην δημιουργηθεί πρόβλημα ρευστότητας. Η ιδιωτική κατανάλωση, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό, προβλέπεται να περιορισθεί. Οι επενδύσεις συνεχίζουν να μειώνονται και εδώ θα ήθελα να σταθώ για να σημειώσω, ότι κατά τη δεύτερη προκήρυξη του αναπτυξιακού νόμου υποβλήθηκαν 179 σχέδια προϋπολογισμού 854 εκατ. Ευρώ, έναντι διαθέσιμου προϋπολογισμού 3,2 δισ.. Πρόκειται για ελεύθερη πτώση, λόγω των προβλημάτων ρευστότητας. Οι ξένες άμεσες επενδύσεις μεταξύ του πρώτου επτάμηνου του 2009 και του 2011, σύμφωνα με έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, έπεσαν κατά 65%.

Επίσης, σύμφωνα με έκθεση της παγκόσμιας τράπεζας, περισσότερες από 2000 ελληνικές επιχειρήσεις, το 40% μόνο φέτος, μετανάστευσαν στη γειτονική Βουλγαρία. Όλα αυτά δείχνουν, ότι δεν υπάρχει επενδυτικό ενδιαφέρον. Όμως από αυτό το επενδυτικό ενδιαφέρον, εξαρτάται και η επίτευξη του στόχου των αποκρατικοποιήσεων όπως έχει τεθεί στο προϋπολογισμό του 2012. Το 2011, αν θυμάμαι καλά, ο στόχος ήταν 1,8 δις Ευρώ.

Η ανεργία το 2012 διογκώνεται και πάλι και αναμένεται να διαμορφωθεί στο 17,1%. Αυτό σημαίνει, ότι χιλιάδες άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους, ακόμα και αν η ύφεση υποχωρήσει. Η πρόβλεψη του προϋπολογισμού για τα φορολογικά έσοδα του 2012, είναι και αυτή αισιόδοξη. Συγκεκριμένα, αναμένονται εισπράξεις, από τα έως τώρα μέτρα, που προβλέπεται να διαμορφώσουν τα φορολογικά έσοδα στα 53 δισεκατομμύρια Ευρώ. Θα ήθελα, στο σημείο αυτό, να αναφέρω ορισμένους κινδύνους όπως η επίδραση της ύφεσης στα εισοδήματα φυσικών και νομικών προσώπων, η ενδεχόμενη αύξηση της φοροδιαφυγής από τη μείωση του αφορολογήτου (οι συνάδελφοι που είναι ειδικοί θα εξηγήσουν περαιτέρω), η κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας από την υπερβολική επιβάρυνση των ακινήτων, που θα έχει αλυσιδωτές – έχει ήδη, θα έχει ακόμα περισσότερες – επιπτώσεις σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, οι ανείσπρακτες οφειλές παρά το νέο θεσμικό πλαίσιο για την εκδίκαση φορολογικών διαφορών, η αποδυνάμωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και ούτω καθεξής. Είναι αρκετά πράγματα, στα οποία προτρέπουμε την Κυβέρνηση να δώσει μεγάλη προτεραιότητα, αλλιώς δεν θα είναι εφικτοί οι δημοσιονομικοί στόχοι.

Οι συνολικές δαπάνες, μαζί με τους τόκους, αναμένεται να μειωθούν κατά 5 δις λόγω του αναμενόμενου αποτελέσματος του PSI. Εκτιμώ επίσης ότι η μείωση των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού στα 64,9 δις από 70, δεν προκύπτει εύκολα. Πιστεύω ακόμα, ότι παρά τις μειώσεις, το κόστος λειτουργίας του κράτους αυξήθηκε οριακά. Δεν μπορεί, κύριοι συνάδελφοι, να έχουν αποχωρήσει δημόσιοι υπάλληλοι, να έχει μειωθεί ο μισθός τους και η δαπάνη να περιορίζεται μόνο κατά το ποσό του 1,6 δις Ευρώ. Για να μειωθούν οι δαπάνες, όπως προανέφερα, μειώνονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους. Μόνο έτσι προβλέπεται το χρέος να διαμορφωθεί στο 145,5% του Α.Ε.Π., για να συνεχίσει ο δανεισμός της χώρας. Και αυτό, προφανώς υπόκειται στο αποτέλεσμα της επιτυχίας του PSI.

Το πρωτογενές πλεόνασμα, χωρίς το «κούρεμα» του χρέους, εκτιμάται στο 1,6%, αλλά λόγω των αναγκών που θα προκύψουν από την αύξηση των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία, το πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα ενδέχεται να είναι μειωμένο. Αλλά και αυτό είναι ένα θέμα που συνδέεται με την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2012 και την επίτευξη των στόχων του. Πάντως, κανείς δεν μπορεί να κάνει ακριβείς προβλέψεις αν δεν ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή.

Ελπίζω και εύχομαι, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) να αυξηθεί του χρόνου σε σχέση με φέτος, όπως προβλέπει ο προϋπολογισμός. Αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά προς την ανάπτυξη και γιατί η εισροή των Κοινοτικών πόρων είναι περισσότερο πολύτιμη από ποτέ άλλοτε. Είναι αδύνατο να εισπραχθούν τα 4 δις που αναμένονται από το ΕΣΠΑ, αν δεν λειτουργήσει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και αυτό το γνωρίζετε όλοι. Μην επαναπαυόμαστε μόνο στην αύξηση του ποσοστού της κοινοτικής συμμετοχής στο 95%. Αυτό, αν θέλετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπορεί να «ηρεμεί» λίγο το Υπουργείο Οικονομίας. Κακώς, όμως, διότι έχουν ήδη δημιουργηθεί, μέσω των ταμείων χαρτοφυλακίου, «φούσκες απορρόφησης» στα διάφορα προγράμματα του ΕΣΠΑ. Κάποια στιγμή αυτές θα σκάσουν, γιατί από κάτω δεν κρύβουν πραγματικά έργα με πραγματικές δαπάνες και αυτό είναι ιδιαίτερα επισφαλές.

Πολιτική αξιολόγηση:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η αλήθεια διαφαίνεται κάποτε. Ο πρώην Πρωθυπουργός, ο κ. Παπανδρέου, μας μιλούσε για τις ευκαιρίες της κρίσης και εμείς είδαμε μόνο παγίδες, παγίδες που κατέληξαν να φορέσουν στη χώρα ζουρλομανδύα. Ως Αντιπολίτευση, αναγνώριζε πράγματι, ότι χρειάζονταν διαρθρωτικές αλλαγές. Όμως, μέσα στη αίθουσα τις καταψήφιζε και έξω τις αναθεμάτιζε. Ήξερε για την κρισιμότητα της κατάστασης. «Έχουμε σχέδιο 100 ημερών» έλεγε, για να επανεκκινήσει η οικονομία. Μετά τις εκλογές ανακάλυψε ότι λεφτά δεν υπάρχουν και ότι δήθεν «η Ν.Δ. παρέδωσε άδεια ταμεία». Αδιαφόρησε επί μήνες να πάρει μέτρα, φούσκωσε το έλλειμμα, αναθεώρησε δύο φορές το Α.Ε.Π. επηρεάζοντας χρέος και έλλειμμα, μάλιστα, η τελευταία, η δεύτερη, έγινε δύο μέρες πριν την κατάθεση του προσχεδίου του προϋπολογισμού που συζητάμε. Συκοφαντούσε την Ελλάδα, με δηλώσεις για κίνδυνο χρεοκοπίας, διεφθαρμένη χώρα, οικονομία στην εντατική και ούτω καθεξής.

Αυτές οι δηλώσεις, μαζί με ψέματα, μπλόφες, ας μου συγχωρήσετε την έκφραση ακόμα και κλάψες τύπου «χρειαζόμαστε θεσμούς και όχι χρήματα», έφεραν την Ελλάδα στα διεθνή πρωτοσέλιδα, προκάλεσαν αναταραχή στις αγορές και εκτόξευσαν τα επιτόκια δανεισμού. Και όχι μόνο, με την επέκταση της διορίας διακανονισμού για την πραγματοποίηση ανοιχτών πωλήσεων κρατικών ομολόγων σε Τ συν 10, από Τ συν 1, συν 2, ή συν 3, διεύρυνε και τα δυνητικά περιθώρια της κερδοσκοπίας των αγορών. Η κυρία Παπανδρέου, η Πρόεδρος της παρούσας Επιτροπής, είχε ασχοληθεί τότε με το θέμα και είχε κάνει επίσης Ερώτηση την οποία προσυπέγραψαν πολλοί συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

«Αν πέρα από τα 30 δις του Μνημονίου», έλεγε ο κ. Παπακωνσταντίνου, «χρειαστούν και άλλα μέτρα, εγώ θα έχω αποτύχει»… «Η προσπάθεια αποδίδει», «τα χειρότερα είναι πίσω», «η ανάκαμψη έχει αρχίσει», «οι θυσίες αναγνωρίζονται στην Ευρώπη, πιάνουν τόπο και ανοίγουν θετική προοπτική για το μέλλον», δήλωνε επί ενάμιση χρόνο ο πρώην Πρωθυπουργός. Ο λογαριασμός, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα μας συνοδεύει επί πολλές δεκαετίες. Από το πορτοφόλι του Έλληνα, μέσα σε δύο χρόνια, έφυγαν 40 δις. Αυτός είναι ο απολογισμός: μέτρα θηριώδη και άδικα, που βασίστηκαν σε λάθος εκτιμήσεις. Επόμενο είναι να εξανεμιστούν και οι καταθέσεις από τις τράπεζες, όσες δηλαδή είχαν απομείνει, από τις κατά καιρούς επιδρομές του κόσμου στα γκισέ, ύστερα από άτυχες δηλώσεις πάλι στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Παραοικονομία, λουκέτα, 550.000 νέοι άνεργοι. Όσοι εργάζονται ακόμα, είτε δεν πληρώνονται, ή εργάζονται πολύ περισσότερο, με μεγαλύτερη ανασφάλεια, για πολύ λιγότερα χρήματα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ποσοστό των Ελλήνων που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας αυξήθηκε κατά 22%. Τα ελληνικά νοικοκυριά δεν μπορούν πια να εξυπηρετήσουν το δανεισμό τους. Όλα αυτά αποτυπώνονται ανάγλυφα από το ΙΟΒΕ, στα αποτελέσματα ερευνών οικονομικής συγκυρίας του Οκτωβρίου που μας πέρασε. Οι ελληνικές οικογένειες δίνουν σήμερα αγώνα επιβίωσης. Υπάρχουν παιδιά στα σχολεία που λιμοκτονούν. Στα συσσίτια δημιουργούνται κατοχικές ουρές. Μελέτες καταγράφουν μαζική φυγή από τη χώρα στο εξωτερικό, αλλά και αυτοκτονίες.

Αν η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., – και θα ήθελα την προσοχή σας – είχε ασκήσει με ευθύνη την τυπική δουλειά του συντονισμού της χώρας, δεν θα είχαμε οδηγηθεί εδώ. Πάρα πολλοί συνάδελφοι, του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε πολλές περιπτώσεις, είχαν υποδείξει στην Κυβέρνηση τι έπρεπε να κάνει. Εάν η προηγούμενη Κυβέρνηση είχε ακούσει ακόμα και τους δικούς της Βουλευτές, σίγουρα δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Δίνατε την εικόνα «σχολικής εκδρομής». Το opengov ήταν μια άτυχη διαδικασία που στέρησε τη διοίκηση από ανθρώπους, τους πιο κρίσιμους μήνες του 2009. Δεν προχωρήσατε σε ουσιαστικές βελτιώσεις των πάγιων αδυναμιών που υπάρχουν στη δημόσια διοίκηση, προτιμήσατε αλλαγές τίτλων Υπουργείων και μετακινήσεις στελεχών, την ανακύκλωση δηλαδή ανθρώπων και υπηρεσιών. Ούτε αξιολογήσατε τις παραμέτρους λειτουργίας των φορέων, μέσω των συγχωνεύσεων. Δεν ελέγξατε καν τις επικαλύψεις, ή τις συνέργιες που έχουν μεταξύ τους. Αντί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να ενισχυθεί για παράδειγμα η φορολογική διοίκηση, την ξεχαρβαλώσατε.

Επικαλούμαι πρόσφατη έκδοση του ΟΟΣΑ, αρχές Σεπτεμβρίου, που αναφέρει ότι η Ελλάδα υπολείπεται κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες του μέσου όρου των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ στο λόγο φορολογικών εσόδων προς ΑΕΠ. Αυτό αντανακλά ξεκάθαρα την υστέρηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Τα διαθέσιμα αναπτυξιακά εργαλεία τα παροπλίσατε και δεν υπάρχει ένας διεθνής οργανισμός που να μην μας έχει υποβαθμίσει ως προς την ανταγωνιστικότητα. Έκθεση του IMD αναφέρει ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 56η θέση μεταξύ 59 χωρών. Για το World Economic Forum, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 90η θέση μεταξύ 142 χωρών. Η Έκθεση του ΟΟΣΑ, «Η επιχειρηματικότητα σε μια ματιά» αναφέρει πως στο δείκτη των διοικητικών εμποδίων, η Ελλάδα έχει την έκτη χειρότερη επίδοση. Και μη νομίζετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι πατώντας ένα κουμπί δημιουργείται μια επιχείρηση. Σημασία δεν έχει μόνο να ανοίξεις τα βιβλία, σημασία έχει να στηθεί η επιχείρηση, να τη λειτουργήσεις και να είσαι συνεπής προς τις υποχρεώσεις σου.

Ακόμα και να έγινε κάτι σωστό, από κάποιους Υπουργούς, υπήρχαν άλλες πολιτικές που το ακύρωναν. Για παράδειγμα, τι να τα κάνεις τα προγράμματα εξωστρέφειας, όταν οφείλεις 500 εκατομμύρια Ευρώ σε εξαγωγικές επιχειρήσεις; Τι να τα κάνεις τα φορολογικά κίνητρα του αναπτυξιακού νόμου, όταν τσακίζεις την επιχειρηματικότητα με τη φορολογία; Τι να τα κάνεις τα προγράμματα ενίσχυσης της ρευστότητας, όταν παρακρατάς το Φ.Π.Α; Τι να τις κάνεις τις μειώσεις στα εμπορικά τιμολόγια της Δ.Ε.Η., όταν αυξάνεις τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και το τέλος ΑΠΕ; Τι να τα κάνεις τα προγράμματα ενίσχυσης των εμπορικών επιχειρήσεων, όταν αφήνεις ανεξέλεγκτο το παραεμπόριο που μας κοστίζει 4 – 5 δισ. Ευρώ, εάν θυμάμαι καλά, το χρόνο; Τι να κάνεις την κατάργηση του πόθεν έσχες, όταν επιβάλλεις τις έκτακτες εισφορές στα ακίνητα;

Κλείνοντας, επικαλούμαι κύριοι συνάδελφοι, το μνημειώδες εκείνο σημείωμα που το Υπουργείο Οικονομικών είχε κυκλοφορήσει τον Ιουνίου του 2011, με αφορμή τη συζήτηση για το Μεσοπρόθεσμο. Μιλούσε τότε για επίτευξη μεγάλων στόχων -όταν φτάσαμε στα όρια της χρεοκοπίας, για θετική αξιολόγηση πριν από κάθε δόση -όταν είδαμε τι συμβαίνει με τις δόσεις, για εντοπισμό της κρατικής σπατάλης -όταν οι δαπάνες αυξάνονται, για τη σταδιακή μείωση του μεγέθους του δημόσιου -όταν δημιουργήθηκαν νέες κυβερνητικές δομές, για διαρθρωτικές αλλαγές: Όταν όσες κάνατε ή ήταν ημιτελείς, π.χ. το άνοιγμα των επαγγελμάτων, ή προκάλεσαν σύγχυση όπως η αδειοδότηση μεταποιητικής δραστηριότητας, ή αποδείχτηκαν ανεφάρμοστες, όπως το fast track, ή παρέλυσαν τη διοίκηση, όπως ο Καλλικράτης. Μιλούσατε, επίσης, για επιτάχυνση της απορρόφησης του ΕΣΠΑ, όταν η «απλοποίηση των διαδικασιών» που νομοθετήσατε δεν έφερε αποτέλεσμα. Κάτι ακόμα, το οποίο πιστεύω ακράδαντα: η κατηγορία για έλλειψη «συναίνεσης» δεν ισχύει εκεί που υπήρχε ουσία, ούτε βέβαια σας εμπόδισε καθόλου να κάνετε σωστά την τυπική δουλειά μιας κυβέρνησης.

Εδώ που είμαστε, σημασία έχει η χώρα να ξεφύγει και να βρει το δρόμο της. Δυστυχώς φτάσαμε στο παραλίγο της συντριβής. Εμείς και πάλι βάλαμε «πλάτη»: δεν ποντάραμε και δεν θα ποντάρουμε ποτέ στην χρεοκοπία της χώρας. Αν δει κανείς την τελευταία έκθεση των εταίρων μας για τη βιωσιμότητα του χρέους, θα διαπιστώσει την κατάσταση και θα μας δικαιώσει για όλα αυτά που λέγαμε.

Όποια συζήτηση γίνει για την προσαρμογή των πολιτικών προς όφελος της χώρας, αλλά και της επίτευξης των στόχων, θα γίνει επίσημα όταν ο λαός θα μας δώσει την εντολή διακυβέρνησης. Και θα την κάνουμε με σοβαρότητα, με υπευθυνότητα, με προσήλωση στη δημοσιονομική προσαρμογή, στην εξάλειψη του ελλείμματος, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και βέβαια στον αδιαπραγμάτευτο πολιτικά και ηθικά, ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας μας.

Κάτι τελευταίο για την Αριστερά. Κύριοι συνάδελφοι, με πολλή συμπάθεια το λέω, δεν χρειαζόμαστε περιπλάνηση σε αγνώστους δρόμους, αλλά ασφαλείς αποφάσεις. Μπορεί κάποιους να τους γοητεύει η πρόσοψη του ρίσκου, όμως η «κάτοψη» μπορεί να ισοδυναμεί με καταστροφή, πολύ δε περισσότερο όταν η Αριστερά δεν μπορεί να συνεννοηθεί εντός της, ώστε να προτείνει έστω ένα αριστερό δρόμο για να πορευτεί η χώρα. Δεν φτάνει να λέμε ότι ο δρόμος αυτός είναι «η ανατροπή του καπιταλιστικού μοντέλου», ή η διάλυση του αστικού πολιτικού συστήματος, η κολλεκτιβοποίηση, η έξοδος από την Ε.Ε., ή η μονομερής διαγραφή χρεών, η κοινωνικοποίηση της περιουσίας και άλλες δοξασίες. Δεν είναι αυτό το «φως το αληθινό». Ούτε μόνο με αντίσταση και ανυπακοή αλλάζει, ή κινείται, το όχημα της χώρας. Η αντίσταση δεν σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, να αγνοείς το περιβάλλον στρουθοκαμηλίζοντας, αλλά να το αντιπαλεύεις προκειμένου να το αλλάξεις με ό,τι εσύ προτείνεις καλύτερο και αυτό να το κρίνει πάντα ο λαός, στον οποίο θα πρέπει όλοι να λέμε πλέον αλήθειες. Να μάθει τι του ζητάμε και τι του παρέχουμε.

Για όσους προβλέπουν εξεγέρσεις ή καλοδέχονται τις αναταραχές -δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς μέσα στην αίθουσα-, δεν έχω να πω τίποτα. Εμείς πορευόμαστε με την πυξίδα που μας άφησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ταύτισε την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πολιτική ελευθερία με την κοινωνική δικαιοσύνη. Και λάθος δρόμο να αναρωτιόμαστε κάποια στιγμή αν πήραμε, ή ακόμα κι αν αποτύχουμε, τα κίνητρά μας είναι αυτά και είναι υγιή. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς που ανταποκριθήκαμε στις αναπόφευκτες πολιτικές εξελίξεις, ξέρουμε και δεσμευόμαστε, ότι αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, μαζί με όλο το λαό, μαζί με τις πρωτοπόρες, με τις αστείρευτες δυνάμεις αυτού του τόπου, θα ανατρέψουμε την επικίνδυνη αυτή πορεία.

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Συνοπτική αναφορά στην επιστολή του Προέδρου Ν.Δ.

Στην έως τώρα παρέμβαση, εξήγησα όσο μπορούσα καλύτερα πως η Ευρωζώνη κατέληξε σ’ αυτή την πιστωτική κρίση. Στη συνέχεια συνόψισα την ελληνική κατάσταση, λέγοντας πως η κορύφωση της πιστωτικής κρίσης της Ευρωζώνης συνέπεσε με την κορύφωση ενός προβλήματος πολιτικού της χώρας μας, το οποίο ανέκυψε με το δημοψήφισμα. Το μόνο για το οποίο πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να συζητήσουμε είναι αυτό το πολιτικό πρόβλημα, που συνδέθηκε με το οικονομικό και στη συνέχεια δημιούργησε τις εξελίξεις που ξέρετε στη χώρα μας τις τελευταίες βδομάδες.

Αναφέρθηκα επίσης σε αυτά που θα έπρεπε να είχαν γίνει τη διετία και δεν έγιναν και τα οποία οι ίδιοι συνάδελφοι Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχουν καταγγείλει επίσης. Αν είχαν γίνει σωστές κινήσεις, μπορεί να μην ήμασταν εδώ που φτάσαμε. Και κάτι ακόμα, επειδή κραδαίνετε κ. Γείτονα την επιστολή του κ. Σαμαρά [προς τους επικεφαλής της Ε.Ε. επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ], θα σας διαβάσω ένα δευτερόλεπτο 2 παραγράφους που συνδέονται και υποστηρίζουν όσα έχουν τεκμηριωθεί και κατά τη διάρκεια αυτής της συζήτησης: Γράφει ο κ. Σαμαράς, «βάσει των στοιχείων από τη μέχρι τώρα εκτέλεση του Προϋπολογισμού, πιστεύουμε ότι συγκεκριμένες πολιτικές πρέπει να τροποποιηθούν προκειμένου να εξασφαλιστεί η επιτυχία του προγράμματος. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο, αφού σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες ευρωπαϊκές προβλέψεις για την οικονομία η Ελλάδα το 2012 θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα πέμπτη χρόνια σε ύφεση».

Και τελειώνει, «πρόθεσή μας είναι να αναδείξουμε αυτά τα θέματα μαζί με βιώσιμες εναλλακτικές πολιτικές αυστηρά εντός του πλαισίου που περιγράφεται από το πρόγραμμα. Δίνουμε μεγάλη έμφαση στο να επιτευχθεί ταχεία ανάκαμψη, έτσι ώστε τα δημόσια έσοδα που θα προκύψουν να μας επιτρέψουν να πετύχουμε τους στόχους που έχουν τεθεί». Αυτά συζητάμε στην αίθουσα. Πώς θα πετύχει το πρόγραμμα και πώς θα δημιουργηθεί ανάκαμψη και έξοδος από την κρίση.

Επικαιροποίηση Μεσοπρόθεσμου:

Σε μια επιμέρους παρατήρηση, κύριε Υπουργέ, βλέπω ότι οι εκτιμήσεις για τις λειτουργικές δαπάνες είναι 7,2 δις το 2011 και 7,2 δις το 2012. Η μείωση μισθών και συντάξεων είναι μικρή. Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι πώς αποχωρεί κόσμος από το δημόσιο, είχαμε και πρόωρη συνταξιοδότηση, πώς μειώνονται οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και αυτή η μείωση είναι τόσο μικρή; Δεύτερον, γιατί οι λειτουργικές δαπάνες διατηρούνται στο ίδιο επίπεδο;

Αναφέρομαι στις εκτιμήσεις του Μεσοπρόθεσμου, την επικαιροποίηση που διανείματε χθες το βράδυ. Διέγνωσα μία αγωνία στην ομιλία σας να δικαιολογήσετε μία πολιτική με βάση συγκεκριμένους αριθμούς που πήρατε από εδώ κι από εκεί. Θέλω να κάνω ένα πολιτικό ερώτημα, διότι τελικά ανακαλύψαμε ότι το ΠΑΣΟΚ απέκτησε πολιτική γραμμή στην Ελλάδα όταν ψήφισε το Μνημόνιο, στις 6 Μαΐου του 2010. Μέχρι τις 23 Απριλίου που έγινε η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν γνωρίζατε, κάνατε τη μικρο-διαχείριση των Υπουργείων, αλλά κανείς δεν ήξερε ποια είναι η πολιτική. Από 23 Απριλίου μέχρι τις 6 Μαΐου, μέσα σε δύο εβδομάδες, πώς σχεδιάστηκε αυτό το οικοδόμημα που ακόμη και σήμερα υπερασπίζεστε, ενώ αυτό αναθεωρείται διαρκώς; Είναι αδύνατον να το καταλάβει κανείς. Οι αριθμοί μπορεί να είναι σωστοί ένας προς ένα, αλλά η πρόσθεση είναι λάθος, εκ του αποτελέσματος. Το είπε και η κυρία Κατσέλη που εκτίμησε ότι το πρόγραμμα δεν θα βγει ούτε του χρόνου.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Παρουσίαση επιστολής του Προέδρου Ν.Δ.

Πιστεύω ότι ο σκοπός μας -που είναι και στόχος μιας σύγχρονης πολιτικής, με τις δυο έννοιες, politics και policy- είναι: να κατανοούμε τα προβλήματα της εποχής, να τα επεξεργαζόμαστε κατάλληλα, να παράγουμε εναλλακτικές λύσεις και να αποκτούμε την ικανότητα να επιλέγουμε και να εφαρμόζουμε τις καλύτερες από αυτές. Εγώ έτσι αντιλαμβάνομαι την πολιτική. Και ακόμα, να αποδεικνύουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι είτε ως Αντιπολίτευση, ή ως Κυβέρνηση.

Προσωπικά, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ν.Δ. ως Αντιπολίτευση, τήρησε και θα τηρεί απαρέγκλιτα αυτές τις αρχές, μέχρι τις επόμενες εκλογές όταν θα της δώσει ο λαός ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν έχω όμως και καμία αμφιβολία ότι τα δυο τελευταία χρόνια, η χώρα δεν έπαψε να υποβαθμίζεται, να παρακμάζει, να εξευτελίζεται και να κατρακυλά, τόσο σε διεθνή, όσο και σε εγχώρια αξιοπιστία. Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση.

Χθες, κ. Πρόεδρε, ο Πρόεδρος της Ν.Δ. επανέλαβε τη στήριξη του κόμματός μας στη Μεταβατική Κυβέρνηση Παπαδήμου και υπογράμμισε στους επικεφαλής της Ε.Ε., του Εurogroup, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ., τα αυτονόητα. Ότι, δηλαδή, η Ν.Δ. είναι σταθερά προσηλωμένη στη δημοσιονομική εξυγίανση και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επίσης, επανέλαβε την ισχυρή και αμετάκλητη δέσμευση της Ν.Δ. προς το Ευρώ και την Ε.Ε. Αναμένουμε την επόμενη Τρίτη από το Εurogroup να ολοκληρώσει τις διαδικασίες για την εκταμίευση της 6ης δόσης. Ο κ. Σαμαράς βρέθηκε απέναντι σε ένα ήδη διαμορφωμένο εχθρικό διεθνές περιβάλλον. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, το ανέλυσα άλλωστε και στην πρωτολογία μου, όχι μόνο λόγω των ελληνικών παλινωδιών, αλλά και λόγω των αγκυλώσεων που υπάρχουν στην ίδια την Ευρωζώνη και δεν την καθιστούν ευέλικτη σε ‘αλλαγές πλεύσης’. Επίσης με την τελευταία του επιστολή, επανέλαβε αυτό που έλεγε και λέγαμε πάντα και που θεωρούμε πως είναι αυτονόητη υποχρέωση αλλά και δικαίωμα της Αντιπολίτευσης, αφού δεν αφορά τον ίδιο τον Πρόεδρό μας, ή το κόμμα μας, αλλά ολόκληρη τη χώρα: το αίτημα να δοθεί η δυνατότητα στην Ελλάδα να προχωρήσει και να ανακάμψει, όχι για να «φεσώσει» τους εταίρους της, αλλά ούτε να πεθάνει επιστρέφοντας τα δανεικά.

Χρειάστηκε, δυστυχώς, πολύς καιρός. Άργησαν να δουν αυτό που είχαμε προβλέψει από την αρχή, ότι δηλαδή, δεν βγαίνουμε από την ύφεση. Και αυτό, δεν το έλεγε στους εταίρους η προηγούμενη Κυβέρνηση αλλά η Αντιπολίτευση. Η Αντιπολίτευση μιλούσε για την ύφεση που προκάλεσε η λάθος συνταγή και μάλιστα, όταν το έλεγε, η Κυβέρνηση τη λοιδορούσε στο εξωτερικό. Αυτό έχει μεγάλη σημασία.

Προχθές, η κυρία Βάσω Παπανδρέου μιλώντας στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Ελέγχου Οικονομίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εκτίμησε ότι και το νέο πρόγραμμα δεν βγαίνει. Διάβασα προσεκτικά τα όσα είπε. Νομίζω ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να τα λάβει σοβαρά υπόψη της, όπως και την τεκμηριωμένη ομιλία της κυρίας Κατσέλη η οποία εκτίμησε την πρόβλεψη ύφεσης για το 2012, ως υπεραισιόδοξη.

Στην πρωτολογία μου, αν θυμάστε, αναφέρθηκα στους πιστωτικούς κινδύνους καθώς και στις προβλέψεις για αύξηση του παγκόσμιου χρέους κατά 30% τα επόμενα χρόνια, αλλά και για υποχώρηση της ανάπτυξης. Όπως είπε και ο κ. Μουρμούρας, χθες είχαμε την αποτυχία της γερμανικής δημοπρασίας δεκαετών ομολόγων με μέση απόδοση περίπου 2%. Αν θυμάμαι καλά ο στόχος καλύφθηκε κατά 60%, πράγμα που σημαίνει ότι η ευρωζώνη εισάγεται σε κατάσταση συναγερμού. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, επιβεβαιώνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η κρίση έφτασε στον πυρήνα του νομίσματος και δεύτερον, ότι ακόμα και τώρα, οι ηγεσίες αρνούνται να συμφωνήσουν σε μια συνολική, μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης αυτής.

Κανένας δεν αμφισβητεί τον κοινό και αδιαπραγμάτευτο στόχο της νομισματικής σταθερότητας. Θα συμφωνήσω, όμως με αυτό που διάβασα πως είπε η κυρία Μέρκελ για την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τα ευρωομόλογα, ότι έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή. Πράγματι, έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή. Έπρεπε να είχε προηγηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Προβλήματα και εκτός πολιτικών Μνημονίου:

Όπως υπαινίχθηκα προηγουμένως, οι εταίροι μας φαίνεται να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Αλλά δεν ακούω αυτοκριτική, κύριοι συνάδελφοι, εντός της χώρας. Η μόνη υποτυπώδης αυτοκριτική που διέγνωσα στον Προϋπολογισμό, αφορά στο ΕΣΠΑ με τη δημόσια παραδοχή ότι δεν πέτυχε το στόχο απορρόφησης που είχε τεθεί για το πρώτο εξάμηνο του 2011. Θυμίζω ότι εμείς παρακινήσαμε από την πρώτη στιγμή την Κυβέρνηση Παπανδρέου. Είχαμε στείλει εξαντλητικά υπομνήματα και προτάσεις. Ορισμένες από αυτές έγιναν μεν αποδεκτές, αλλά «κόλλησαν» κατά την εφαρμογή τους.

Επομένως, καλό θα ήταν, κάποιοι όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός Μνημονίου, να κάνουν την αυτοκριτική τους για το μέχρι σήμερα «παραδοτέο». Διότι δεν μπορούμε να λέμε ότι μόνο οι Γερμανοί έκαναν λάθη. Προσωπικά έχω κάνει την αυτοκριτική μου επειδή υπηρέτησα σε δημόσιες θέσεις και την έχω αποτυπώσει σε βιβλίο, το οποίο κύριε συνάδελφε που κάνατε αναφορά σε αυτοκριτικές, κύριε Κατρίνη, θα σας χαρίσω με πολλή χαρά, περιμένοντας τις παρατηρήσεις σας.

Πριν από ένα περίπου μήνα, η Γενική Διεύθυνση Προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνέταξε μια έκθεση από την οποία προκύπτουν τα εξής: Ότι η Ελλάδα συνεχίζει να είναι μια από τις πιο ευνοημένες χώρες από πλευράς απολήψεων από τον Κοινοτικό προϋπολογισμό. Όμως, σε αντίθεση με την περίοδο 2005 – 2008 όπου είχαμε τη μεγαλύτερη καθαρή θέση στους 27, δηλαδή διαφορά εισροών μείον εκροές, το 2010 η Ελλάδα έπεσε στην τρίτη θέση.
Υπάρχει επίσης και το θέμα των ιδίων πόρων της Ε.Ε.. Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το γνωρίζει πολύ καλά. Σ’ αυτή την αίθουσα δεν έχουμε κάνει συζητήσεις γι’ αυτό το σημαντικό θέμα που αποτελεί και ένα ουσιαστικό διαπραγματευτικό επιχείρημα της χώρας. Όπως γνωρίζετε, κάθε κράτος – μέλος έχει υποχρεώσεις απέναντι στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό. Δυστυχώς η ύφεση και ο τρόπος με τον οποίο τη χειρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, μας έφερε σε απόσταση από τις υποχρεώσεις μας αυτές. Όπως επίσης θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι η επιβολή φορολογίας τόσο μεγάλου μεγέθους, στην ουσία, επεκτείνει το κράτος μέσα στην οικονομία. Δηλαδή πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό: εκτοπίζει τον ιδιωτικό τομέα.

Προχωρώ σε ένα άλλο ζήτημα που αφορά στην πρόσφατη πρώτη έκθεση της περίφημης “Task force” [Ομάδα κρούσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα] που είδε το φως της δημοσιότητας. Η έκθεση αυτή αναφέρει μεταξύ άλλων ότι, εκτός από το θέμα του συστήματος διαχείρισης και ελέγχου του ΕΣΠΑ, δεν έχουν αποτυπωθεί από την ελληνική πλευρά ανάγκες τεχνικής βοήθειας προς τους Δικαιούχους των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ και της ζητήθηκε να συνδράμει προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό αναφέρει η “Task force” και πραγματικά εκπλήσσομαι, διότι η κυβέρνηση είχε όλα τα απαραίτητα εργαλεία για να υποστηρίξει τους Δικαιούχους. Έρχεται τώρα, πέντε χρόνια μετά την έναρξη του ΕΣΠΑ μια άτυπη ομάδα κρούσης να επισημάνει τα αυτονόητα. Αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό.

Προβλήματα στις επενδύσεις:

Θα ήθελα τώρα, να πω λίγα λόγια για τις επενδύσεις. Επειδή ο κ. συνάδελφος αναφέρθηκε πριν στις εξαγωγές, θα ήθελα να του επισημάνω την πρόσφατη ανακοίνωση του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος, στην οποία αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους οι εξαγωγικές επιχειρήσεις αναμένεται να παρουσιάσουν ζημιές στα επόμενα χρόνια: Πρώτον, η στάση πληρωμών του κράτους προς τις επιχειρήσεις, με κυρίαρχο θέμα την επιστροφή του Φ.Π.Α. Δεύτερον, η αύξηση του κόστους του χρήματος. Τρίτον, η έλλειψη ρευστότητας. Τέταρτον, η αύξηση του μεταφορικού κόστους. Πέμπτον, η υποβάθμιση του ελληνικού ονόματος (brand name) στο εξωτερικό και έκτον, η μεγάλη αύξηση του ενεργειακού κόστους.

Ειδικά για το ενεργειακό κόστος, ως Νέα Δημοκρατία, έχουμε κάνει σημαντικές προτάσεις, η πλέον πρόσφατη διατυπώθηκε στην Ολομέλεια, κατά τη συζήτηση για το ενιαίο μισθολόγιο. Συγκεκριμένα, οι μισθοί στις εισηγμένες ΔΕΚΟ μειώθηκαν από 19% έως 41%, βελτιώνοντας, κατά τις εκτιμήσεις μου, την κερδοφορία των εταιριών περίπου στο μισό δις Ευρώ. Είναι λοιπόν απαράδεκτο να συζητάμε για αύξηση των τιμολογίων της Δ.Ε.Η.. Απαράδεκτο. Το αναφέρω αυτό, επειδή ακούστηκε ότι επίκειται αύξηση των τιμολογίων.

Έρχομαι τώρα στις επενδύσεις. Στην αρχή, είχαμε το Ελληνικό. Μέρα-νύχτα ακούγαμε και διαβάζαμε για funds και εμίρηδες που θα έσπερναν εκατομμύρια στην παλιά πίστα του αεροδρομίου. Μετά, ανακαλύφθηκε ο Αστακός. Στην αρχή ως επένδυση LPG –ατυχέστατη ενεργειακά- και μετά ως LNG. Στις προβλήτες του Αστακού στριμώχνονταν, υποτίθεται, επενδυτές, κεφαλαιούχοι, για μια θέση στον ελληνικό αναπτυξιακό παράδεισο του κ. Παπανδρέου. Το τελευταίο επεισόδιο, κατά τη γνώμη μου παίζεται τώρα με το πρόγραμμα «Helios», που αναφέρεται στην απόφαση του πρόσφατου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά και στην έκθεση της Task Force.

Κύριοι συνάδελφοι, εκείνο που προέχει στην παρούσα φάση είναι να αντιληφθούμε ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν επενδύσεις. Όχι μόνον επειδή η Ελλάδα δεν είναι ανταγωνιστική ή ελκυστική, ενώ θα μπορούσε να ήταν, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι κανένας δεν επενδύει σε ένα κράτος που «φλερτάρει» με την πτώχευση, που η σχέση του με το Ευρώ είναι αμφίβολη –να το πω αλλιώς, ποιος να επενδύσει σε Ευρώ εάν δεν είναι σίγουρος για το νόμισμα στο οποίο θα εισπράξει την απόδοση της επένδυσής του, που το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται υπό διεθνή λογιστικό έλεγχο, που η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και υποχρηματοδοτείται, που η εγχώρια ζήτηση βαίνει διαρκώς φθίνουσα και που το φορολογικό σύστημα αλλάζει κάθε μήνα προς το χειρότερο. Και εδώ θα ήθελα να σας παρουσιάσω μια απλή εξίσωση: «πολυνομία = ανομία = φοροδιαφυγή = ελλείμματα», άρα «πολυνομία = ελλείμματα».

Τέλος, εκτός από την εισαγόμενη κρίση, τη λάθος συνταγή, την κακή διαχείριση και το διαχρονικό σαμποτάζ της παραγωγής που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια – θυμόμαστε ποιοι ανέβαιναν επί 20 χρόνια με το παραμικρό στα κάγκελα – υπάρχει ένα ακόμα ζήτημα: Το κρατικό και το ιδιωτικό χρέος. Το χρέος αυτό δημιουργείται και από τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Όσο και να έχουμε δίκιο σε πολλά έναντι των εταίρων μας, σε αυτό τι μπορείς να πεις; Αφού δεν παράγουμε όσο θα έπρεπε. Αλλά και αυτό που παράγουμε, πρέπει να «παλέψει» με τα Υπουργεία, με τους ΟΤΑ, μέχρι να φτάσει στη διεθνή αγορά. Πρόκειται για το γνωστό ζήτημα της γραφειοκρατίας. Η εξίσωση που περιέγραψα πριν, έχει άλλον έναν κλάδο: «γραφειοκρατία = υψηλές δημόσιες δαπάνες = ελλείμματα». Άρα, τόσο η πολυνομία, όσο και η γραφειοκρατία, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τα ελλείμματα. Θέτω λοιπόν ένα ερώτημα: Αυτά τα δύο χρόνια τι ακριβώς έγινε για να κλείσουν οι δύο αυτές πληγές και πηγές ελλειμμάτων;

Τέλος πάντων, αυτά είναι ιστορία. Πάμε στο σήμερα, που δυστυχώς, κύριε Πρόεδρε, σε λίγο δεν θα είναι απλά ιστορία, αλλά μυθιστόρημα. Αν ανοίξετε την ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, θα δείτε να παρελαύνουν αναφορές σε Αυστριακούς, Νορβηγούς, Γερμανούς, Κινέζους και άλλες εθνικότητες, με μια διαφορά: τα projects που διαβάζουμε μάλλον δεν έχουν καμία βάση. Θυμίζω ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου – στις 27 συγκεκριμένα, όταν ο Γερμανός αντικαγκελάριος κ. Ρέσλερ συναντήθηκε με τον κ. Χρυσοχοΐδη, του ανακοίνωσε την πρόθεση της Γερμανίας να χρηματοδοτήσει η ίδια επενδύσεις γερμανικών επιχειρήσεων που βρίσκονται στην Ελλάδα. Έκτοτε, δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό. Επίσης, στο Συμβούλιο Ανταγωνιστικότητας της Ε.Ε. που έλαβε χώρα δύο ημέρες μετά από τη συνάντηση εκείνη, είδα το εξής εξωφρενικό κατά τη γνώμη μου: με πρόταση της Γερμανίας και όχι της Ελλάδας, περιλήφθηκε στην ημερήσια διάταξη η «διαμόρφωση ενός προγράμματος για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας» και, μάλιστα, είδα τον κύριο Υπουργό να επιχαίρει γι’ αυτό.

Περιφερειακή πολιτική:

Θα ήθελα να κλείσω με δυο λόγια για την περιφερειακή ανάπτυξη. Κύριε Πρόεδρε, όπως γνωρίζετε, η οικονομική ύφεση δεν αφήνει το ίδιο αποτύπωμα σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Η σύγκλιση του επιπέδου ανάπτυξης των περιφερειών είναι μεν προς τα κάτω για όλες, ωστόσο τα αποτελέσματα της ύφεσης επηρεάζουν εντελώς διαφορετικά τις ελληνικές περιφέρειες. Συγκεκριμένα, ανάλογα με τα οικονομικά χαρακτηριστικά κάθε περιφέρειας επηρεάζεται ο βαθμός ανάπτυξής τους, αλλά και ο παραγωγικός τους προσανατολισμός. Θα αναφέρω πέντε χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στην Αττική, την Κρήτη και το Βόρειο Αιγαίο σε σχέση με τις υπόλοιπες περιφέρειες. Στις νησιωτικές περιοχές, την Αττική και τη Στερεά Ελλάδα είχαμε τις μεγαλύτερες απώλειες στην αξία των εξαγωγών. Στην Αττική, τη Στερεά Ελλάδα, τις τρεις περιφέρειες της Μακεδονίας αλλά και τα νησιά του Ιονίου, είχαμε τις μεγαλύτερες μειώσεις κατανάλωσης βιομηχανικού ρεύματος και αυτό σημαίνει συρρίκνωση του βιομηχανικού τομέα και της παραγωγικής διαδικασίας. Επίσης, στην Αττική είχαμε τη σημαντικότερη μείωση στις διανυκτερεύσεις αλλοδαπών τουριστών, στοιχείο που αντανακλά το δυσμενές κλίμα που υπάρχει στην Πρωτεύουσα. Τέλος, η Αττική, η Δυτική Μακεδονία και το Βόρειο Αιγαίο εμφανίζουν μειώσεις της οικονομικής δραστηριότητας άνω του 50%. Αυτά σημαίνουν ότι η Κυβέρνηση, έστω και η μεταβατική, θα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει και να εφαρμόσει περιφερειακή πολιτική. Επί ένα χρόνο το λέω.

Σας ευχαριστώ.