Ιστοσελίδα Κωστή Μουσουρούλη_Εγχειρίδιο μεταπολίτευσης για αιρετούς

Ιστοσελίδα ΚΩΣΤΗ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗ
2014.02.13

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΑΙΡΕΤΟΥΣ

Στη δημοκρατία αδιέξοδα δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως στην οικονομία. Σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτείται στρατηγική διεξόδου με πρώτη προτεραιότητα την αντιμετώπιση των απειλών, δηλαδή άμυνα, και με δεύτερη διπλή προτεραιότητα: την αντιμετώπιση των δομικών ελλείψεων που οδήγησαν στα οικονομικά αδιέξοδα και την αξιοποίηση των ευκαιριών που τα ίδια δημιουργούν, δηλαδή επίθεση.

Μπορεί η σημερινή διακυβέρνηση να «παίζει» καλά και στην άμυνα και στην επίθεση, αλλά κρίσιμο είναι να μην αφήσουμε και πάλι το παιχνίδι να κριθεί στο παρά ένα, ευελπιστώτας ότι τη νέα -οριακή- στιγμή θα λειτουργήσουν και πάλι τα πλεονεκτήματα και αντανακλαστικά που πράγματι διαθέτουμε ως Έλληνες και που (συνήθως) αποτρέπουν την ήττα, αφού πρώτα μας έχουν οδηγήσει πολύ-πολύ κοντά της… Η οργανωτική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας συνιστούν την επίθεση που προανέφερα. Το σάλπισμα δίνεται από την κυβέρνηση, όμως δεν εξαρτάται μόνον από αυτή. Σημαντικό μέρος της προσπάθειας θα αναλάβουν για τα επόμενα πέντε χρόνια, τα πρόσωπα που θα επιλέξουμε σε λίγες εβδομάδες στις διπλές εκλογές.

Σε σχέση με τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές υπάρχουν σημαντικές διαφορές: οι απαιτήσεις των ρόλων είναι ιδιαίτερα υψηλές, με κυρίαρχη θέση, μετά τα ουσιαστικά προσόντα, να καταλαμβάνει η αντίληψη που έχουν οι υποψήφιοι ως προς τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για την πρόοδο στον κόσμο του σήμερα: δηλαδή το σεβασμό των θεσμών, τη δραστική αναπτυξιακή προσπάθεια, την κοινωνική μέριμνα για τους πραγματικά αδύναμους, τον πολιτικό έλεγχο χωρίς πολιτικό λαϊκισμό. Δηλαδή αυτά που οι ίδιοι οι πολίτες απαιτούν να κατακτήσουμε. Επίσης, οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν γνώση και άποψη για το τι, πώς και πότε πρέπει να γίνει σε κάθε επίπεδο ώστε να επιτευχθούν τα προαπαιτούμενα της κοινωνίας μας (και του μεγαλύτερου μέρους του ανεπτυγμένου κόσμου). Το εγχειρίδιο της μεταπολίτευσης έχει γραφεί. Πλέον οι νέοι αιρετοί πρέπει να παράξουν απτό έργο, χωρίς περιθώριο για λάθη. Πρέπει να στρατεύσουν τα προσωπικά τους ταλέντα στην οργάνωση και ανασυγκρότηση της χώρας, χωρίς ιδιοτέλεια.

Αυτές οι διαφορές με το παρελθόν συνθέτουν μια νέα αντίληψη. Ένα νέο εθνικό φρόνημα που οι αιρετοί θα κληθούν να υπερασπιστούν στον ένα και μοναδικό δρόμο που μπορεί να βαδίσει η χώρα: τον ευρωπαϊκό. Και αυτή η επιλογή δεν έχει να κάνει με ιδεοληψία, αλλά με την πραγματικότητα πως η πατρίδα μας έχει καλύτερες προοπτικές μέσα στην Ευρώπη. Απλά και ξεκάθαρα. Φορείς ολοκληρωτικών κοσμοαντιλήψεων και απλουστευτικών απαντήσεων που την εχθρεύονται, δείχνουν να αγνοούν ότι οι πολίτες μπορεί να ασκούν κριτική στην Ευρώπη, αλλά από αυτήν περιμένουν ή απαιτούν τις λύσεις στα προβλήματά τους. Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση πως η Ελλάδα θα απαλλαγεί οριστικά από το στίγμα του «προβληματικού εταίρου», που δεν ταιριάζει με την περηφάνια, το φιλότιμο, τις προσδοκίες και, ασφαλώς, τις θυσίες του λαού μας. Με τις θυσίες αυτές και με μια έκτακτη αλλά σοβαρή κυβερνητική διαχείριση, ήδη ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας απέναντι σε όσους δικαίως ή αδίκως μας κούνησαν το δάχτυλο και, τώρα, διεκδικούμε το καλύτερο για τη χώρα μας ως ισότιμοι εταίροι. Όχι ως επαίτες, ούτε σαν πεισμωμένα παιδιά.

Το μνημόνιο έχει τελειώσει. Ήταν μια δύσκολη, τραγική, περίοδος κατά την οποία πληρώθηκε μεγάλο τίμημα από όλη την Ελλάδα. Αυτό που μένει είναι το αύριο, το έργο της ανοικοδόμησης. Και αυτό το ξέρουν όλοι οι Έλληνες, που βλέπουν ότι προσπάθειες γίνονται παντού. Για την κάθαρση, αλλά και για μια νέα σελίδα για τη χώρα, σύγχρονη, ανανεωμένη, σε συνθήκες οικονομικής ελευθερίας. Αυτήν τη νέα σελίδα δεν θα μπορέσουν ποτέ να τη γράψουν επαγγελματίες επαναστάτες, με ενίοτε κρατικοδίαιτες ή …καπιταλιστικές τσέπες, αυτόκλητοι προστάτες ή -από την άλλη- τιμωροί των παράνομων μεταναστών, πάντως νυν και αεί διαμαρτυρόμενοι χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Η αξιοπιστία κτίζεται, δεν κερδίζεται με φωνές. Κερδίζεται, απέναντι στους εταίρους μας και απέναντι στον ελληνικό λαό, μόνο με απτά αποτελέσματα.

Θα φέρω ως παράδειγμα τα δημόσια έργα. Πρέπει πλέον να ξέρουμε καλά γιατί θέλουμε ένα έργο, ποιους και πώς θα εξυπηρετήσει, με ποιες προδιαγραφές θα γίνει και πόσο θα κοστίσει, ποιος θα το συντηρεί και θα το λειτουργήσει όταν κατασκευαστεί. Όσοι διεκδικούν αυτοδιοικητικά αξιώματα θα πρέπει να διαθέτουν πολύ πειστικές απαντήσεις για όλα αυτά.
Αν κάποιος αναζητήσει το πρόβλημα π.χ. της κακής ποιότητας ενός έργου, θα γυρίσει πίσω στην «κακή μελέτη» που μας έβγαλε εκτός πρϋπολογισμού, από εκεί στη χρηματοδότησή της και τα λάθη του προϋπολογισμού, με την ανάγκη υπερβάσεων να διαφαίνεται στον ορίζοντα, από εκεί στην έλλειψη ή κακή διαχείριση πόρων, από εκεί στην αδυναμία του ίδιου του Κυρίου του έργου (του εντολέα από τη διοίκηση, ο Δήμος, η Νομαρχία, η Περιφέρεια κλπ.) να σχεδιάσει σωστά, ηθελημένα ή όχι. Ένα ατελείωτο γαϊτανάκι αναξιοπιστίας έναντι των πολιτών, που ουδόλως ενδιαφέρονται ποιος, αν και γιατί φταίει περισσότερο. Το εγχειρίδιο για τους ΟΤΑ, αλλά και ευρύτερα, είναι απλό: τεκμηριωμένη σκοπιμότητα και μετρήσιμοι στόχοι. Αποτελεσματικότερη διοίκηση, ώστε ο πολίτης να μην επιβαρύνεται με δαπάνες χωρίς αντίκρυσμα. Κρατική χρηματοδότηση ανάλογη με το αποτέλεσμα. Υγιείς εταιρικές σχέσεις με τον ιδιωτικό τομέα.

Έχοντας υπηρετήσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, την τοπική αυτοδιοίκηση ως εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος, τη δημόσια διοίκηση ως Γενικός Γραμματέας και τον ελληνικό λαό ως Υπουργός και εκλεγμένος Βουλευτής από το 2009, δεν μιλώ αβασάνιστα. Γνωρίζω τα προβλήματα, τις υποκειμενικές αντιστάσεις, τους αντικειμενικούς περιορισμούς. Ως κάποιος που έχει αποδείξει προθέσεις, παρουσιάσει έργο και υποστεί τη βάσανο κάθε κριτικής, γνωρίζω επίσης πως η Ελλάδα θέλει και μπορεί να γυρίσει σελίδα.

Το εγχειρίδιο της μεταπολίτευσης έχει λοιπόν γραφεί. Ας το καταλάβουμε όλοι. Ως χώρα, ως διοίκηση, ως Ευρωπαίοι πολίτες, πρέπει να είμαστε σε θέση να συμμετέχουμε δυναμικά στις ευρωπαϊκές διεργασίες, αλλά και δίπλα στο σπίτι μας, στην περιοχή μας. Ξέρουμε πια τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι. Ξέρουμε με ποια κριτήρια πρέπει να κρίνουμε πρόσωπα, βιογραφικά, έργο και να επιλέγουμε. Όχι να εκτονωνόμαστε πάνω τους, ή δια μέσου αυτών. Να αξιολογούμε την πολιτική που υπηρετούν, τις αρχές που υπακούουν, το στόχο που επιδιώκουν. Η δημοκρατία είναι μαζί προνόμιο και ευθύνη.