Κοινοβουλευτική Ομάδα

Κοινοβουλευτική Ομάδα ΝΔ

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Κύριε Πρόεδρε,

Αν και η Ελλάδα χρειαζόταν ένα σοβαρό σχέδιο διάσωσης της οικονομίας και αναχρηματοδότησης του χρέους μέσω της ανάπτυξης αλλά και ένα εναλλακτικό για την κακιά την ώρα, η Κυβέρνηση, αφού κατόρθωσε να απογειώσει τα επιτόκια κρατικού δανεισμού, αντί για σχέδιο, μας έδεσε σε μια δανειακή σύμβαση ορατών και αοράτων ταμειακών κυρίως, μέτρων, κατά άλλους συμφερόντων, προκειμένου οι πιστωτές να πάρουν πίσω κεφάλαιο και τόκους. Δεν είναι αυτή η κοινοτική αλληλεγγύη που θα μπορούσε – θυμίζω το άρθρο 122 της Συνθήκης – να είχε αποφασισθεί για την Ελλάδα. Και αυτό γιατί η σύμβαση δεν ήταν αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης μεταξύ ισότιμων εταίρων, αλλά επιβολή επαχθών όρων από τους πιστωτές στον οφειλέτη.

Ως ευρωπαϊστής, προβληματίζομαι πολύ για τις «σφαλιάρες» και για τα «μπράβο» που ακούγονται εναλλάξ. Τώρα που η Κυβέρνηση κατάλαβε τις συνέπειες των επιλογών της στη ζωή και στο ηθικό του Έλληνα, αναζητά συνενόχους για να μειώσει το βάρος των ευθυνών της. Επειδή υπηρέτησα την κοινοτική αλληλεγγύη στις Βρυξέλλες επί πολλά χρόνια, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι στα χέρια του κου Παπανδρέου θα κατέληγε να είναι έντοκη, και, μάλιστα, με γεύση αποικιοκρατική. Ακόμη και ο Adam Smith που θεωρούσε ότι η αποικιοκρατία παρέχει οικονομικά οφέλη τόσο στις αποικιακές δυνάμεις όσο και στις αποικίες, δεν θα μπορούσε να δώσει μια λογική εξήγηση για αυτά που συνέβησαν.

Ο κόσμος περιμένει να δει πού οδηγούνται τα πράγματα για αυτό και δεν αντιδρά. Γιατί δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει με τους διασώστες της χώρας, όπως αυτοαποκαλούνται. Και εδώ είμαστε όλοι εμείς με πρώτο τον Πρόεδρό μας τον Αντώνη Σαμαρά να εξηγήσουμε πως το χρέος δεν αντιμετωπίζεται με φορολογικές επιδρομές αλλά με πραγματική ανάπτυξη. Να βοηθήσουμε τους πολίτες να γνωρίσουν καλύτερα ποιο είναι το σχέδιό μας και με ποιους θα το εφαρμόσουμε. Για να μπορέσουν και να μας αξιολογήσουν. Μόνο τότε θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Και κάτι ακόμη. Μόνο τότε θα μπορέσουν να κρίνουν νηφάλια και δίκαια το έργο της Κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.

Δεν είναι μια εύκολη δουλειά αυτό, ιδίως τώρα που κατέρρευσαν και οι παραδοσιακές διαχωριστικές πολιτικές γραμμές.

Το ότι η ΝΔ τις επαναχαράσσει είναι καλό για τη χώρα και τους πολίτες μας. Για να ξέρουν τι ακριβώς υπηρετεί η κάθε παράταξη στη σημερινή Ευρώπη, στο σημερινό κόσμο. Είναι καλό και για εμάς, γιατί στη σύγκριση σχεδίου και ιδεολογίας κερδίζουμε. Εκεί που ίσως χάνουμε είναι στο να βρούμε τη χρυσή τομή μεταξύ των δυο.

Σίγουρα το μήνυμά μας δεν μπορεί να απηχεί σε όλους γιατί ακόμη ο κόσμος επηρεάζεται από το παλιό. Το βλέπουμε και μέσα στο ίδιο μας το κόμμα. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για εμπειρίες που έχω βιώσει με φορείς, συνδικάτα και υπαλλήλους που πρόσκεινται σε εμάς. Δουλειά μας είναι να εξηγήσουμε ότι η πάγια προπαγάνδα του να «μην αλλάξουμε τίποτα», ήταν το ίδιο επικίνδυνη όπως και η σημερινή του να τα «αλλάξουμε όλα σε μια νύχτα και χωρίς σχέδιο». Και οι δύο αυτές καταστάσεις χτυπούν στα φιλελεύθερα αντανακλαστικά μου: και ο λαϊκισμός του χτες για δήθεν κοινωνικούς λόγους, αλλά και η απόλυτη έλλειψη τεκμηρίωσης σήμερα, για δήθεν οικονομικούς λόγους.

Και λέω δήθεν γιατί ούτε ο οικονομικός στόχος επιτυγχάνεται. Όταν οι προηγούμενες προβλέψεις ήταν λάθος, γιατί οι καινούργιες να είναι σωστές, πολύ δε περισσότερο όταν πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο; Δείτε τι γίνεται. Από το έξω οι επενδύσεις, στο άψε-σβήσε Αστακός. Από το έξω οι κακοί ιδιώτες, στα fast track ό,τι καταλαβαίνετε. Από το δημόσιο υπάλληλο ιερή αγελάδα, στον αργόσχολο ή αντιπαραγωγικό, και προτεινόμενο για αποχώρηση. Ευθύνη και χρέος μας είναι όλα αυτά να τα αναδείξουμε. Μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό που κάθε μέρα αλλάζει, ο Πρόεδρός μας, πρώτος και σαφής, όρισε κόκκινες και γαλάζιες γραμμές στην οικονομία, στην κοινωνία, στην εξωτερική πολιτική. Με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, έδωσε το επίκαιρο στίγμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ο δρόμος είναι ευθύς. Αλλά αν σταθούμε στη μέση του θα μας χτυπούν από δυο μεριές. Είναι όμως και δύσβατος. Και δεν μπορούμε να τον διαβούμε με κάποιο μέσο όρο. Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε πού τελειώνει η αξιοποίηση, που τη θέλουμε, και πού αρχίζει το ξεπούλημα. Να διακρίνουμε πού τελειώνει η μετριοπάθεια, και πού αρχίζει η στρογγυλοποίηση. Πού τελειώνει η υπεύθυνη αντιπολίτευση, και πού αρχίζει το αστείο της συγκατάθεσης σε ό,τι κάνει η κυβέρνηση. Κι αν μέσα στην αναμπουμπούλα αναρωτιόμαστε καμιά φορά αν ο δρόμος είναι σωστός, νομίζω ότι η απάντηση βγαίνει μέσα από τα κίνητρά μας αλλά και μέσα από τις κόκκινες/γαλάζιες γραμμές μας. Τότε και λάθος να κάνουμε, τουλάχιστον δεν υπάρχει δόλος. Και να αποτύχουμε, η συνείδησή μας θα είναι καθαρή.

Χρειάζεται επίσης δουλειά στην κοινωνία και από το κόμμα. Και αναρωτιέμαι τώρα. Πόση επαφή με την κοινωνία έχουν τα φανταστικά κομματικά μας όργανα; Πόσο επιτυχημένα κάνουν την κομματική δουλειά τους; Ή ακόμα και οι γερασμένες και χωρίς επιχειρήματα συνδικαλιστικές μας οργανώσεις. Πρέπει να γίνουν «φροντιστήρια» για να διαχυθεί η νέα πνοή. Αλλά από ποιους; Ας μπει και κανένας επαγγελματίας στη σωστή θέση ή έστω κάποιος πρόθυμος να μάθει τον τομέα του, και όχι τα της μελλοντικής πολιτικής του καριέρας.

Γιατί σήμερα οι αξιόλογοι, και είναι πολλοί, δεν μπαίνουν στην προσπάθεια; Είτε γιατί θεωρούν τελειωμένη υπόθεση τον οποιοδήποτε κομματικό μηχανισμό, είτε γιατί δεν μας θεωρούν ειλικρινείς, είτε γιατί είναι βέβαιοι ότι τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Σε αυτούς πρέπει να επικεντρωθούμε. Αυτοί θα είναι ο πυλώνας της κοινωνικής συμμαχίας που επιδιώκουμε. Όταν άλλοι προσπαθούν να τους εντυπωσιάσουν με εύκολα λόγια, εμείς πρέπει να τους πούμε αλήθειες. Να μάθουν τι τους ζητάμε αλλά και να βεβαιωθούν για το τι μπορούμε να τους δώσουμε. Να προειδοποιήσουμε. Να πείσουμε. Να εμπνεύσουμε. Να διασφαλίσουμε το αύριο όχι με νέα δανεικά και στύψιμο, αλλά με νέα παραγωγή και νέα οικονομία. Ανάπτυξη, λίγο και καλό κράτος, έρευνα, τεχνολογία και καινοτομία στην πρώτη γραμμή. Αλλά όλα αυτά σε μια χώρα που έχει πρόβλημα αξιοπιστίας δομών και θεσμών δεν μπαίνουν με εμφύτευμα. Δεν υπάρχει Γιακούμπ που να “κόβει και να βάζει”. Και ο Θεός ο ίδιος να σχηματίσει Κυβέρνηση, κάποια στιγμή θα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Άρα λοιπόν χρειάζεται από τώρα να διαμορφώσουμε και για αυτά συγκεκριμένο σχέδιο.

Και έρχομαι στις πρόσφατες εκλογές. Το ερώτημα είναι τι παραπάνω μπορούσε να κάνει η ΝΔ που προ ενός έτους υπέστη την χειρότερη ήττα της ιστορίας της; Να ανατρέψει πλήρως το σκηνικό και να πλειοψηφήσει; Αν πήραμε κάποιο μάθημα είναι ότι η επιτυχία θέλει τόλμη. Διαβασμένη τόλμη, όχι άλμα στο κενό. Αλλά σίγουρα όχι στρογγυλάδες. Ούτε όμως και υπερβολές, με το ασήμαντο να πολιτικοποιείται και το σημαντικό να δραματοποιείται.

Η Συνταγή κατά τη γνώμη μου είναι η παραγωγή πολιτικής και η ανανέωση. Χρειάζεται και κάτι ακόμη. Να υπερασπιζόμαστε το έργο της Κυβέρνησής μας. Το λέω γιατί με πονάει. Επί 5,5 χρόνια νύχτα – μέρα ήμουν προσηλωμένος στο αποτέλεσμα. Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ εύκολα να σκιάζεται το έργο μας από τις λίγες εξαιρέσεις προσώπων που δεν στάθηκαν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του Κώστα Καραμανλή.

Κύριε Πρόεδρε,

Σέβομαι τη βιογραφική πορεία κάθε ενός και τις επιλογές του. Όμως εμείς οι Βουλευτές, είμαστε αντιπρόσωποί του λαού και όχι του εαυτού μας. Και ο λαός μας ζητά να ξαναδώσουμε στη μετοχή της Ελλάδας την αξία της. Στην προσπάθεια αυτή είμαι μαζί σου 100%. Και ζητώ να είσαι κι εσύ μαζί μου. Μαζί μας. Γιατί σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, υπό την ηγεσία σου, έχουμε ένα κρίσιμο ρόλο να διαδραματίσουμε στο πλευρό των Ελλήνων. Να ανορθώσουμε τη χώρα. Αν βοηθάει, 4 λέξεις σε σύνοψη για το μήνυμα: Δουλειά. Αξιοπιστία. Ανάκαμψη. Διέξοδος.

Σας ευχαριστώ.