ΚΥΝΗΓΙ

Περιοδικό Κυνήγι,
2009.12.21

www.ethnos.gr/kynigi/

Θέσεις στη διαμάχη κυνηγών – οικολόγων

Να ξεκαθαρίσω καταρχήν ότι δεν έγραψα την επιστολή γιατί είμαι υπέρ ή κατά των κυνηγών ή των οικολογικών οργανώσεων αλλά γιατί πιστεύω ότι η κατάσταση λίγο πριν τη λήξη της κυνηγητικής περιόδου και σε τέτοια οικονομική συγκυρία, δεν μπορεί επί του παρόντος να αντιμετωπιστεί με άλλο τρόπο εκτός αυτού που πρότεινα στην επιστολή μου, δηλαδή την άμεση ρύθμιση του ζητήματος με την έκδοση υπουργικής απόφασης και που, όπως είδατε και σεις, βρήκε ανταπόκριση από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, θα πω ότι η μια άποψη λέει ότι, αν το κυνήγι ασκείται με προϋποθέσεις που διασφαλίζουν την αειφορία της άγριας ζωής, θεωρείται απόλυτα συμβατή με το περιβάλλον δραστηριότητα. Και μπορώ να σας πω επίσης ότι αυτό συμβαίνει σήμερα στις χώρες της ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά, οι ζωοφιλικές οργανώσεις βλέπουν το κυνήγι ως μια μορφή καταπάτησης των δικαιωμάτων των ζώων για απλή ψυχαγωγία

Είναι γεγονός, όμως, ότι δεν υπάρχει καμία μελέτη που να αποδεικνύει ότι το κυνήγι που γίνεται με τρόπο που σέβεται την αειφορία και είναι ρυθμισμένο, βλάπτει τη φύση.

Όπως είναι, επίσης, γεγονός ότι στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική, οι ενώσεις των κυνηγών αντιμετωπίζονται ως κοινωνικές εφεδρείες για την υπεράσπιση δασών, υδροβιοτόπων και του φυσικού περιβάλλοντος γενικότερα.

Ο δε Επίτροπος Περιβάλλοντος της ΕΕ κ. Δήμας έχει δηλώσει ότι για την προστασία της φύσης το κυνήγι είναι μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος.

Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα, εμείς εξαντλούμαστε στις υπεραπλουστεύσεις, δημιουργώντας τεχνητές πολώσεις και αρνούμαστε να μπούμε στην ουσία του προβλήματος, με πραγματικό διάλογο.

Γνώμη για την όλη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί

Πιστεύω ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι όντως προβληματική και ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο.

Είναι γεγονός ότι καθυστερούμε στην ενσωμάτωση της κοινοτικής νομοθεσίας, είναι επίσης γεγονός ότι καθυστερούμε στην ανάθεση και υλοποίηση μελετών, ότι τα στοιχεία μας ενίοτε δεν επικαιροποιούνται. Όπως καθυστερούμε στην έκδοση αποφάσεων, μερικές φορές αυτές πάσχουν και τρέχουμε την τελευταία στιγμή να προλάβουμε. Αυτές είναι οι γνωστές παθογένειες του συστήματος. Αυτές είναι καταστάσεις που δημιουργούν ασάφειες και εντείνουν τη σύγχυση. Στη βάση αυτή, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν δίκιο. Πρέπει κάποια στιγμή και εμείς, Κυβέρνηση, Πολιτεία, Πολίτες να αρχίσουμε να θέτουμε πλαίσια, να συντασσόμαστε με αυτά και να τα ακολουθούμε.

Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση στην οικονομία, την αγορά, με την τρέχουσα συγκυρία δεν επιτρέπει πειραματισμούς.

Και όπως αναφέρω και στην επιστολή μου η κυνηγητική δραστηριότητα αφορά πολλές κατηγορίες επαγγελματιών (καταστήματα κυνηγετικών ειδών, βιοτεχνίες, κτηνίατροι, εκπαιδευτές, κυνοτρόφοι, εταιρείες σκυλοτροφών, ξενώνες, ταβέρνες, πρατήρια, συνεργεία κ.α). Μιλάμε για 250.000 κυνηγούς, οι οποίοι ήδη μετρούν απώλειες από τα έσοδά τους. Ο τζίρος γύρω από το κυνήγι είναι ένα δισεκατομμύριο (1.000.000.000,00) ευρώ, οι εργαζόμενοι στον κυνηγητικό κλάδο 7.000, οι επιχειρήσεις κυνηγητικών ειδών 2.000, οι έμμεσα ωφελούμενοι απ’ αυτό 100.000 και οι φόροι που αποδίδονται στο δημόσιο, 220.000.000,00 ευρώ. Μιλάμε για ολόκληρη αγορά.

Άρα, η τρέχουσα οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει να υποστούν περαιτέρω ζημίες από ενδεχόμενη αναστολή της κυνηγητικής δραστηριότητας. Αναλογιστείτε, μόνο, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για πολλές απομονωμένες ή νησιωτικές περιοχές, όπου η δραστηριότητα αυτή αποτελεί σημαντική πηγή εισοδήματος. Μια π.χ. παύση λειτουργίας των επιχειρήσεων, σημαίνει αυτόματα πλήρη αδυναμία πληρωμής επιταγών, δανείων, εργοδοτικών εισφορών, καταβολής μισθών, φόρων κλπ.

Άρα, τα πράγματα δεν είναι απλά και δεν ρυθμίζονται βραχυπρόθεσμα, δηλαδή μέχρι τη λήξη της τρέχουσας περιόδου το Φεβρουάριο με μια ανάληψη πρωτοβουλίας διαλόγου και ατερμόνων συζητήσεων ή την ανάθεση μελετών και βλέπουμε… ή την αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης των καμένων περιοχών.

Τι πρέπει να γίνει από δώ και πέρα

Θεωρώ ότι θα πρέπει να ξεκινήσει καταρχήν ένας ουσιαστικός και όχι προσχηματικός διάλογος, με στόχο μέχρι την επόμενη φορά που θα χρειαστεί το ζήτημα να έχουμε προχωρήσει στην έκφραση κοινής βούλησης όλων των πλευρών, μιας συναίνεσης. Δεν είναι δυνατόν να επικρατήσουν απόψεις αφορισμού, απλούστευσης, πλήρους απαγόρευσης κτλ. Δεν υπάρχουν πουθενά σε καμία ευνομούμενη πολιτεία.

Θεωρώ, επίσης, ότι είναι απαράδεκτες οι καθυστερήσεις στην ενσωμάτωση του κοινοτικού – ευρωπαϊκού κεκτημένου και θα πρέπει και αυτό, με πρωτοβουλία της Κυβέρνησης να ξεκινήσει τάχιστα. Όπως επίσης οι απαιτούμενες μελέτες με πλήρη και έγκυρα στοιχεία.

Τέλος, θεωρώ ότι έχει έρθει η ώρα να συζητηθεί η υιοθέτηση ενός σύγχρονου και ολοκληρωμένου νομικού πλαισίου, χωρίς αποσπασματικές και ad hoc λύσεις κάθε φορά, αλλά με οριστική ρύθμιση του ζητήματος, με πλήρη αποδοχή και σεβασμό στα δικαιώματα όλων.