Νομοσχέδιο για την αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.
Τετάρτη 14.4.2010
Αν δεν ήμουν άτυχος, θα είχα διαδεχθεί στο Βήμα τον εξαιρετικό συνάδελφο Μίμη Ανδρουλάκη, πριν από τις ομιλίες των Αρχηγών. Η ποιότητα του πολιτικού του λόγου, μου προκαλεί συστολή όταν τον αποκαλώ συνάδελφο.
Στη γραμμή του πανηγυρικού χαρακτήρα που η Κυβέρνηση έδωσε στο νομοσχέδιο, οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μίλησαν για επαναστατική αλλαγή, για τομή – σφραγίδα προοδευτικής αντίληψης και κοινωνικής δικαιοσύνης, επαναλαμβάνοντας τα όσα είπε πρόσφατα ο Πρωθυπουργός απευθυνόμενος στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Όταν η χώρα βρίσκεται σε ύφεση, όταν δηλαδή μειώνονται οικονομικές αξίες όπως η απασχόληση και η ρευστότητα, θα πρέπει να ενεργοποιούνται ανάλογα όλα τα διαθέσιμα εργαλεία όπως το φορολογικό, ο αναπτυξιακός νόμος, το ΕΣΠΑ. Όταν η κατανάλωση και η ανταγωνιστικότητα μειώνονται, θα πρέπει να “παγώνουν” αντίστοιχα οι έμμεσοι και άμεσοι φόροι, αλλιώς και το κόστος δανεισμού θα αυξηθεί, αλλά και η οποιαδήποτε ελάφρυνση στα χαμηλά εισοδήματα θα εξανεμισθεί. Όταν το επενδυτικό περιβάλλον πάψει να είναι ελκυστικό, θα πρέπει να βελτιώνεται η παραγωγικότητα, γιατί από αυτήν εξαρτώνται οι μισθοί και η απόδοση των κεφαλαίων, δηλαδή οι δυο βασικές πηγές εισοδήματος. Όσο για τους ανταγωνιστικούς κλάδους, θα πρέπει να ενισχύονται και όχι να διαλύονται μηχανισμοί υποστήριξης όπως το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Οι συντελεστές φορολόγησης των ναυτικών θα πρέπει να προσελκύουν τους νέους στο ναυτικό επάγγελμα, όπως και τα κίνητρα επαναπατρισμού κεφαλαίων από τις ναυτιλιακές εταιρείες και όχι το αντίθετο.
«Σε μια στιγμή που η οικονομία βρίσκεται σε κρίση πρέπει να της προσθέτεις και όχι να της αφαιρείς. Πρέπει να στηρίζεις το εισόδημα και την οικονομική δραστηριότητα και όχι να στραγγαλίζεις την κατανάλωση με φορολογικά μέσα», ανέφερε ορθώς ο Υπουργός κ. Παπακωνσταντίνου τον Σεπτέμβριο του 2008. Αλήθεια, με το νομοσχέδιο που βρίσκεται σε συζήτηση, η Κυβέρνηση προσθέτει ή αφαιρεί στην οικονομία; Και είναι προοδευτική αντίληψη, να υπερφορολογούνται τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις, τα ακίνητα ή να παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες εξαγγελίες για πράσινη ανάπτυξη, περιφερειακή ανάπτυξη, νησιωτική πολιτική, μεταφορικό ισοδύναμο κλπ.
Θα δανειστώ την ωραία αποστροφή του δημοσιογράφου κου Παπαχελά, ο οποίος παρομοίασε την Κυβέρνηση με τον καπετάνιο του Τιτανικού, που αντί να πει στον ύπαρχο να στρίψει πριν να είναι πολύ αργά, παρακολουθεί μια διάλεξη για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας ή την τέχνη της ηγεσίας. Και κάτι ακόμη για την Αριστερή πτέρυγα της Βουλής: την κρίσιμη τούτη ώρα θα πρέπει πάνω από όλα να ενδιαφέρει η σωτηρία του Τιτανικού και όχι οι ανέσεις που προσφέρει η πρώτη θέση, ούτε και ο τρόπος που αποκτήθηκε το εισιτήριο.
Η κατάσταση θα ήταν καλύτερη αν δεν είχε δραματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό από τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο θέμα του ελλείμματος. Αφού όμως έθιξα το θέμα, θα θέλαμε να μας ενημερώσει ο Υπουργός για ποιο λόγο η Κυβέρνηση δεν εξήντλησε κάθε πιθανότητα αξιοποίησης της συνθήκης για τη λειτουργία της Ε.Ε., τη γνωστή Συνθήκη της Λισαβόνας και συγκεκριμένα το άρθρο 122; Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, «το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θεσπίζει κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης ενός κράτους-μέλους, ιδίως για την ενέργεια». Με αυτή τη νομική βάση – για τους κυρίους συναδέλφους που δεν είναι εξοικειωμένοι με τα Κοινοτικά – το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή, οι αρχηγοί Κρατών και Κυβερνήσεων, θα μπορούσε να καλέσει την Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, να θεσπίσουν έναν Κανονισμό που να επέτρεπε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να δώσουν εγγυήσεις προς εκείνες τις ξένες τράπεζες που θα προθυμοποιούνταν να δανείσουν την Ελλάδα με καλύτερους όρους. Οι εγγυήσεις αυτές, αν είχε επιτευχθεί η θέσπιση Κανονισμού, θα εκταμιεύονταν μόνο στην περίπτωση χρεοκοπίας του δανειζόμενου, κάτι το οποίο προφανώς και δεν εξετάζεται σήμερα. Δυστυχώς για τη χώρα, η Κυβέρνηση αντί να εργαστεί προς αυτή την κατεύθυνση, επέλεξε τις αγριάδες με τα πιστόλια πάνω στο τραπέζι.
Μια Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κρίνεται από την ικανότητά της να διαχειριστεί μια κρίση, να αναλάβει ευθύνες του σήμερα και, ταυτόχρονα, να «ξελασπώσει» το αύριο, όπως είπε και ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του. Η δική σας Κυβέρνηση αντί να ακολουθήσει αυτή την πορεία, ή ασχολείται με το χθες ή κάνει τα ήδη δύσκολα ακόμη δυσκολότερα, με ορατό πλέον τον κίνδυνο, σύντομα, το οικονομικό μας πρόβλημα να μετατραπεί σε μέγα κοινωνικό ζήτημα. Μας αντιμετωπίζετε με την αλαζονεία της βεβαιότητας ότι πράττετε μόνο το σωστό, αντί να προβληματιστείτε για τα λάθη σας και να τα διορθώσετε.
Add comment
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.