Ολομέλεια_Διοικητική Μεταρρύθμιση

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ
ΙΕ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΚΑ΄

Επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Τετάρτη 06 Νοεμβρίου 2013

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, η λέξη «Υπουργός» αποτελείται από δύο συνθετικά: «Υπό» και «έργο». Έργο στη Φυσική είναι το γινόμενο της μάζας επί την απόσταση και έργο παράγεται, όταν αυτή η μάζα μετακινείται κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη, ευνοϊκή ή μη.

Ας ορίσουμε λοιπόν ποιο είναι το έργο του Υπουργού και πόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί. Έργο του Υπουργού είναι, να συμβάλλει στο να αποκτήσουμε ένα κράτος αποτελεσματικότερο, αποδοτικότερο, οικονομικότερο, διαφανέστερο και δικαιότερο. Αυτή είναι η περιγραφή του καθήκοντός του.

Για να το κάνουμε αυτό, όμως, χρειάζεται για κάθε ένα από αυτά τα συνθετικά που ανέφερα να τίθενται αντικειμενικοί στόχοι. Μπορούμε να συμφωνήσουμε τους αντικειμενικούς στόχους ενός πιο οικονομικού, πιο δίκαιου κράτους;

Χρειάζεται, όμως, και κάτι επιπλέον. Χρειάζονται συστήματα υποστήριξης για να μπορέσει να υλοποιήσει τους αντικειμενικούς στόχους, καθώς και διαδικασίες και μεθόδους αποτίμησης του αποτελέσματος. Αυτός είναι και ο βαθμός δυσκολίας του Υπουργού.

Δεν υφίστανται όλα αυτά. Για να τα αποκτήσουμε, όμως, χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις. Είναι αδύνατον χωρίς αυτές. Δείτε άλλες μνημονιακές χώρες που δεν γνώρισαν έκρηξη ανεργίας, γιατί είχαν προλάβει και τις είχαν υλοποιήσει. Έχω προσωπικά παραδείγματα από την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Κύριε Υπουργέ, νομίζω ότι το πιο σημαντικό, το «κλειδί» σε αυτή την υπόθεση είναι ο λαός να λάβει μέρος στις μεταρρυθμίσεις, να πειστεί για το συμφέρον του. Τώρα είναι ευκαιρία, διότι ήρθε η στιγμή που ο ελληνικός λαός συνειδητοποιεί ότι τελικά ο ίδιος πληρώνει για όσα δεν έγιναν, όταν και όποτε έπρεπε.

Το δημόσιο συμφέρον είναι το συμφέρον των πολλών και αυτό υπηρετείται μόνο όταν ο δημόσιος τομέας λειτουργεί για όλους και όχι για λίγους.

Σχετικά τώρα με το θέμα των μεταρρυθμίσεων, αναρωτιέμαι πότε ήρθαν στο επίκεντρο; Αν δεν είχε έρθει η κρίση, δεν θα ανοίγαμε κανένα θέμα.

Εδώ έχουμε μια κοινή πορεία, πολιτικού συστήματος, πολιτών και συνδικαλιστών. Και οι τρεις αυτοί κρίκοι της αλυσίδας, είχαν τη βεβαιότητα ότι το πελατειακό σύστημα, η πελατειακή σχέση, θα διαιωνιζόταν.

Έδιναν τη σιωπηλή τους συγκατάθεση. Ειδικά οι συνδικαλιστές, που ήταν και οι πιο ευνοημένοι από το μονοπώλιο του κρατισμού, «έλυναν και έδεναν». Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Όταν ήμουν Γενικός Γραμματέας Επενδύσεων και Ανάπτυξης και έκανα μια συνολική αναδιάταξη των υπηρεσιών, εμφανίστηκε ένας συνδικαλιστής ο οποίος απαίτησε να μην εκκενώσω έναν όροφο για να εγκατασταθεί μια άλλη υπηρεσία, επειδή η σύζυγός του θα έχανε τη θέα που της προσέφερε το γραφείο της στην Πλατεία Συντάγματος, κύριε Υπουργέ! Και μάλιστα το πέτυχε!

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Πώς το πέτυχε αυτό; Πείτε μας για να το ξέρουμε.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΩΤΗΣ: Τίνος «κολλητός» ήταν; Να μας πείτε πώς τον λένε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Εσείς θέλετε να σας πω σε ποιο κόμμα ανήκε; Αυτό είναι το πρόβλημά σας;

ΟΛΓΑ-ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ: Το όνομα πείτε μας και τα άλλα θα τα βρούμε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ακούστε. Ίδιο πρόσωπο έχουν όλοι. «Πράσινοι», «γαλάζιοι», «ροζ», «κόκκινοι». Το ίδιο πρόσωπο έχουν.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΩΤΗΣ: Θα το θέλατε, αλλά δεν είναι έτσι.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Συνεχίζω. Με διακόψατε.

Χρειάζεται, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να πείσουμε εμείς που πιστεύουμε στις μεταρρυθμίσεις, αλλά και να αποκαλύψουμε ποια είναι τα κίνητρα εκείνων που τις αρνούνται. Εσείς του ΣΥΡΙΖΑ που τις αρνείστε, παρουσιάζετε ως σωτηρία της χώρας όλα όσα δημιούργησαν τα προβλήματα που έχουμε σήμερα, ακριβώς επειδή δεν κατορθώσαμε να τα λύσουμε.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι υπονομεύετε τις μεταρρυθμίσεις. Υπονομεύετε τους στόχους τους. Μπορεί, οι περισσότεροι από εσάς, να τους πιστεύουν. Δεν θεωρώ, δηλαδή, πως υπάρχουν άνθρωποι στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν πιστεύουν στην αναγκαιότητα μεταρρυθμίσεων. Υπονομεύετε όμως τους στόχους, γιατί γνωρίζετε ότι με όλα αυτά που έχετε πει ως Αντιπολίτευση θα είναι αδύνατο να τους πετύχετε. Ιδιοτελές είναι και αυτό.

Προϋπόθεση, για να πάμε μπροστά, κύριε Υπουργέ, είναι μια νέα πολιτική αγωγή, από όλους. Μαζί θα εκπέμψουμε το μήνυμα και πάνω απ’ όλα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι οποίοι έχουν ευθύνη για τους εκπροσώπους τους, στους συνδικαλιστικούς φορείς. Οι εκλογές που γίνονται πρέπει να είναι νόμιμες -και αμφισβητώ τη νομιμότητα της διαδικασίας σε αρκετούς συνδικαλιστικούς φορείς. Τέλος, θα πρέπει να υπάρχει κι ένας έλεγχος για το ποιοι είναι αυτοί που ορίζονται στα διοικητικά συμβούλια ως εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Ας μη λησμονούμε και το παράδειγμα του Οίκου Ναύτου. Δεν εξετάζω πού ανήκει. Δεν έχει καμία σημασία, σε ποιο κόμμα είναι ή σε ποια συνδικαλιστική παράταξη. Νομίζω ότι το καταλαβαίνετε όλοι. Ας ψάξουμε το ποιόν όλων εκείνων που έχουν οριστεί στα διοικητικά συμβούλια.
Έτσι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το κράτος μεγάλωσε, έγινε αντιπαραγωγικό, έγινε φαύλο, πολλαπλασίασε τα σημεία επαφής του με τον ιδιωτικό τομέα. Είναι σημαντικό αυτό για να καταλάβουμε πού οφείλεται η διαφθορά. Ο κρατισμός, που ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπά, φθείρει και φθείρεται, δημιουργεί χρέη για τους πολλούς και μοιράζει χρήματα σε λίγους. Αυτό το φαύλο σύστημα που περιγράφω επιτρέπει το μεγαλύτερο προσωπικό κέρδος με το μικρότερο κόστος. Οι Έλληνες, όμως, δεν χρειάζονται ένα τέτοιο φαύλο σύστημα. Απόδειξη είναι ότι στο εξωτερικό, σε χώρες όπου υπάρχει ελεύθερη οικονομία και κράτος δικαίου, προοδεύουν, επιτυγχάνουν, πρωτοπορούν.

Κύριε Υπουργέ, καταλαβαίνω ότι έχετε πρόβλημα προτεραιοτήτων. Πρέπει, όμως, να ελέγχουμε το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα κάθε μεταρρύθμισης που αποφασίζουμε. Να μην αναλώνουμε ενέργεια σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει σημαντικό αποτέλεσμα. επίσης, προτεραιότητα δική σας μπορεί να είναι υποπροτεραιότητα ενός άλλου Υπουργείου. Χρειάζεται, λοιπόν, και συντονισμός.

Αναφορικά τώρα με το ζήτημα της αξιολόγησης, τρία είναι τα επίπεδα: Δομές, οργάνωση, λειτουργία και προσωπικό. Ξεκινώ με μία βασική αρχή. Το κράτος δεν πρέπει να επιβαρύνεται με το κόστος εργασιών που δεν χρειάζεται. Αυτό είναι αυτονόητο. Όμως, δεν πρόκειται για μια εφάπαξ διαδικασία, κάναμε δηλαδή μια φορά αξιολόγηση και μετά σχολάσαμε. Πρόκειται για συνεχιζόμενη διαδικασία, κύριε Υπουργέ. Είναι διαρκής η ανάγκη να εισαγάγουμε στο δημόσιο νέα συστήματα και νέες τεχνολογίες, έτσι ώστε να πολλαπλασιαστεί και ο όγκος των εργασιών που δεν χρειαζόμαστε. Διότι αν γίνει άπαξ, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, σύντομα, θα αρχίσουμε ξανά απ’ την αρχή!

Αυτά, λοιπόν, χρειάζονται. Όπως χρειάζονται και δομικές, σημαντικές αλλαγές. Για παράδειγμα, όσον αφορά στο πρόγραμμα «Καλλικράτης», προτείνω από αυτό το Βήμα…

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Χρήστος Μαρκογιαννάκης): Μετά τον έκτο ομιλητή τα λεπτά είναι επτά. Οπότε σας παρακαλώ συντομεύετε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ζητώ μια ανοχή δύο λεπτών περίπου.

Όσον αφορά στο πρόγραμμα «Καλλικράτης», προτείνω από αυτό το Βήμα, και μετά λόγου γνώσεως, την κατάργηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Είναι λίγες οι αρμοδιότητες κι έτσι θα ήταν προτιμότερο να επιστρέψουν στο κράτος. Αν πετύχουν οι μεταρρυθμίσεις, το κράτος θα γίνει πιο αποδοτικό. Έτσι θα αφαιρεθεί και ένα επίπεδο διοίκησης τεχνητό.

Επίσης, απαιτείται οργάνωση της λειτουργίας του δημοσίου τομέα και δημιουργία εθνικού προτύπου. Από το έγγραφο ξεκινάμε. Το έγγραφο πρέπει να ακολουθεί το ίδιο πρότυπο σε όλα τα Υπουργεία. Να περάσουν επίσης οι διαδικασίες αυτές και στους ΟΤΑ.

Όσον αφορά στην αξιολόγηση προσωπικού, συμφωνούμε ότι το βάρος ακατάλληλων και λαθραίων ανθρώπων δεν πρέπει να το επωμίζονται όλοι; Συμφωνούμε πιστεύω. Αξιολόγηση, λοιπόν και εκπαίδευση. Η εκπαίδευση είναι το πιο σημαντικό ζήτημα. Έχω όμως μια ένσταση, κύριε Υπουργέ. Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε πιο ευέλικτοι. Λέτε στη ρύθμιση: «Χορηγείται από τον Υπουργό η εκπαιδευτική άδεια». Γιατί από τον Υπουργό; Επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη στους από κάτω, προφανώς. Σε άλλες χώρες η άδεια δίνεται από την ίδια τη διοίκηση, με τη σύμφωνη γνώμη του υπηρεσιακού συμβουλίου το οποίο συνεκτιμά –όπως λέτε- τη συνάφεια της εκπαίδευσης με το αντικείμενο της υπηρεσίας. Ρωτώ: Κινητικότητα δεν θέλουμε;

Μία εκπαιδευτική άδεια μπορεί να μην είναι συναφής με το αντικείμενο της υπηρεσίας όπου κάποιος υπηρετεί. Όμως στο πλαίσιο της κινητικότητας, αν εκπαιδευθεί σε κάτι άλλο, θα είναι πιο ανταγωνιστικός. Επίσης, η εκπαίδευση πρέπει να συνδεθεί με την προαγωγή. Προαγωγή θα παίρνεις, όταν έχεις συνολική, πλήρη εκπαίδευση.

Όσον αφορά στις αμοιβές. Πώς θα προσελκύσουμε ικανούς ανθρώπους στο δημόσιο με τέτοιου ύψους αμοιβές; Έχουμε αναρωτηθεί καμιά φορά που οδηγούμεθα; Στο εντελώς αντίθετο άκρο.

Όσον αφορά στη «Διαύγεια»: Κύριε Υπουργέ, λέτε ότι οι πράξεις ισχύουν μόνο όταν αναρτώνται στη «Διαύγεια». Το έχουμε εξετάσει το θέμα της εμπιστευτικότητας;

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Χρήστος Μαρκογιαννάκης): Παρακαλώ ολοκληρώστε, κύριε συνάδελφε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Δεν μιλάω για κονδύλια.

Σ’ ένα πρόσφατο παράδειγμα, μία απόφαση για το θέμα του Οίκου Ναύτου δεν αναρτήθηκε στη «Διαύγεια», γιατί είχε εμπιστευτικό χαρακτήρα. Έπρεπε πρώτα να λειτουργήσει ο διοικητικός μηχανισμός και μετά να δημοσιοποιηθεί η απόφαση.

Τέλος, και κατεβαίνω από το Βήμα. Νόμος του Υπουργείου Ναυτιλίας, 4150/2013 και Αιγαίου, επιβάλλει σε όλους τους Υπουργούς που εισηγούνται νομοσχέδια να εξετάζουν τις επιπτώσεις που έχουν οι ρυθμίσεις τους στη νησιωτικότητα. Δεν το έχουμε κάνει. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι, έτσι ώστε να γίνει κουλτούρα, κτήμα κάθε Υπουργείου και κάθε πολιτικής παράταξης.

Ευχαριστώ πολύ.