Κύρωση του απολογισμού και του ισολογισμού του Κράτους, για το οικονομικό έτος 2008
Τετάρτη 17.2.2010
Η βελτίωση του τρόπου παρακολούθησης των οικονομικών του κράτους είναι πάντα χρήσιμη, είτε γίνεται με την αναβάθμιση της Επιτροπής Απολογισμού και Ισολογισμού της Βουλής, ή με τη δημιουργία Ειδικής Επιστημονικής Γραμματείας στη Βουλή, αλλά δεν αποτελεί το μείζον ζήτημα. Η αχίλλειος πτέρνα του ζητήματος βρίσκεται στο σύστημα κατάρτισης του προϋπολογισμού καθώς και στον έλεγχο της αποτελεσματικότητας κάθε κρατικής δραστηριότητας. Παρά το ότι τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ποσοτικά και όχι ποιοτικά όπως θα έπρεπε, μπορούμε να συμφωνήσουμε στα εξής:
Πρώτον, η χρηματοδότηση των μακροοικονομικών αναγκών της οικονομίας μας εξαρτάται έντονα από την εκάστοτε οικονομική συγκυρία. Στην ετήσια έκθεση της ΕΚΤ για το 2008, αναδείχθηκαν δύο βασικά ζητήματα που συγκλόνισαν την παγκόσμια οικονομία: η ραγδαία άνοδος των τιμών του πετρελαίου το πρώτο εξάμηνο του 2008, η οποία οδήγησε στην αύξηση των επιτοκίων λόγω πληθωριστικών πιέσεων, και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2009, η οποία μείωσε τον δανεισμό και εξ’ αυτού του λόγου την οικονομική δραστηριότητα. Πρόκειται για εξωγενείς παράγοντες που επηρέασαν τον προϋπολογισμό και όχι για μια πρόφαση της Κυβέρνησης Καραμανλή προκειμένου να μην προβεί σε παροχές, όπως μας κατηγορούσε η τότε αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερον, η φορολογική διοίκηση δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσει τους στόχους του προϋπολογισμού. Το ερώτημα σήμερα δεν πρέπει να είναι το γιατί η δική μας Κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να εισπράξει 3 δις Ευρώ από έμμεσους φόρους ή 1,7 δις Ευρώ από άμεσους, αλλά ποιες είναι οι δομικές αλλαγές στη φορολογική διοίκηση που η σημερινή Κυβέρνηση προωθεί προκειμένου να τα εισπράξει.
Τρίτον, τα προϊόντα που παράγονται και οι υπηρεσίες που παρέχονται δεν είναι ανταγωνιστικά, όπως προκύπτει από το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ύψους 15% του ΑΕΠ. Στον τομέα αυτό καταβλήθηκαν σημαντικές προσπάθειες. Αντίθετα, η απάντηση στο τι κάνει η δική σας Κυβέρνηση είναι πολύ χειρότερη από ένα απλό τίποτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι θέσατε σε πλήρη ακινησία τα αναπτυξιακά εργαλεία που είχατε στη διάθεσή σας, όπως ο επενδυτικός νόμος και το ΕΣΠΑ.
Τέταρτον, οι εξωτερικοί πόροι για μια ακόμη φορά είναι αυτοί που διασφαλίζουν την εκτέλεση του προϋπολογισμού. Συγκεκριμένα, τα έσοδα από Κοινοτικούς πόρους αυξήθηκαν κατά 486 εκατ. ευρώ λόγω της επιτάχυνσης του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης. Χωρίς τους πόρους αυτούς, η προοπτική βιωσιμότητας της χώρας είναι περιορισμένη. Και επειδή η κα Τόνια Αντωνίου χαρακτήρισε ως σκάνδαλο τη διαχείριση του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, της απαντώ διαβάζοντας τις δηλώσεις που έκανε στις 30 Μαρτίου 2007 η τότε αρμόδια Επίτροπος κα Danuta Hubner: «Οι Κοινοτικές επενδύσεις μεταμορφώνουν την Ελλάδα προς όφελος των πολιτών και της οικονομικής ανάπτυξης. Η πρόοδος που παρατηρείται στις επενδύσεις των κονδυλίων που παρέχονται από τα Ταμεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Συνοχής, επιβεβαιώνει το εντυπωσιακό έργο που επιτελείται στην πράξη». Η προσπάθεια που καταβάλαμε δεν αποτυπώνεται μόνο στα έσοδα του προϋπολογισμού αλλά και στη διαπραγμάτευση για το κλείσιμο του Γ΄ ΚΠΣ το οποίο έγινε με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τη χώρα. Να σας υπενθυμίσω ότι το 2004, παραλάβαμε το ΚΠΣ στον πέμπτο χρόνο εφαρμογής του, με το σύνολο σχεδόν των συμβάσεων εκτός Κοινοτικής νομιμότητας και με απαράδεκτα χαμηλές απορροφήσεις.
Πέμπτον, τα δημόσια έσοδα δεν ενισχύουν την οικονομική δραστηριότητα. Το 2008 η χώρα δαπάνησε 127 δις ευρώ από τα οποία 117 δις για τη λειτουργία του κράτους και μόλις 10 δις για την ανάπτυξη. Όμως, τα 70 από αυτά τα 127 δις ευρώ τα δανειστήκαμε, δηλαδή, για κάθε 100 ευρώ κρατικής δαπάνης 45 προήλθαν από τον κρατικό προϋπολογισμό και 55 από τους δανειστές μας, ενώ από αυτά τα 55 ευρώ μόνο 4 επενδύθηκαν στην ανάπτυξη. Τα υπόλοιπα διατέθηκαν σε τοκοχρεολύσια, σε εξοπλισμούς, αλλά και στο δαπανηρό κράτος. Και εδώ, αν θέλετε, ας συζητήσουμε τι θα κάνει η δική σας Κυβέρνηση προκειμένου να μειωθούν οι λειτουργικές δαπάνες του κράτους.
Το ιδανικό, βέβαια, θα ήταν τα τακτικά έσοδα να καλύπτουν τα τακτικά έξοδα, και το όποιο έλλειμμα να προέρχεται μόνο από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και, μάλιστα, να μην υπερβαίνει το 3% ως ποσοστό του ΑΕΠ, όπως οφείλουμε ως μέλη της Ευρωζώνης. Αυτό όμως είναι πρακτικά αδύνατον όσο η λειτουργία της χώρας βασίζεται σε δανεικά, χωρίς να δημιουργείται πλούτος, όσο τα δάνεια είναι περισσότερα από τη δυνατότητα αποπληρωμής τους και όσο το δημόσιο χρέος αποκτά μία δική του αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική. Θα επικαλεστώ ένα μόνο στοιχείο: σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου το 1/3 του χρέους που αναλογεί σε κάθε πολίτη, οφείλεται στη δαπανηρή λειτουργία κυρίως των ΔΕΚΟ.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, οι κρίσεις που συγκλονίζουν τις κυβερνήσεις πρέπει και να τις αφυπνίζουν προκειμένου να κάνουν τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που κατά τον παρελθόν δεν μπορούσαν ή δεν τολμούσαν, υπό την προϋπόθεση ότι ξέρουν τι θέλουν, ότι έχουν σχέδιο αλλά και ενιαία γραμμή πλεύσης.
Σήμερα, αντί αυτών, βλέπουμε αόριστες διακηρύξεις για επανασχεδιασμό της χώρας, απαξίωση της ελληνικής οικονομίας στο εξωτερικό, πολυφωνία Υπουργών, πειραματισμούς στη λειτουργία της Κυβέρνησης, κ.ά. Όλα αυτά και ιδίως η πλήρης αναντιστοιχία των προτάσεων της Κυβέρνησης με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, οδήγησαν το Συμβούλιο στην έκδοση ειδικής απόφασης για τη χώρα μας. Μάλιστα, είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται συγχρόνως το άρθρο 121 παράγραφος 4 και το άρθρο 126 παράγραφος 9 της Συνθήκης, δηλαδή έκδοση σύστασης και απόφασης, ενώ μέχρι τώρα το Συμβούλιο απηύθυνε μόνο συστάσεις μέσω της Επιτροπής. Με το σχέδιο απόφασης που εισηγείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς το Συμβούλιο, το οποίο έχω στα χέρια μου, αιτείται εντός συγκεκριμένης προθεσμίας τη λήψη πρόσθετων μέτρων, όπως τη μείωση του μέσου όρου των μισθών σε ονομαστικούς όρους, την περικοπή των μεταβιβάσεων στην κοινωνική ασφάλιση, την εφαρμογή ενιαίας προοδευτικής φορολογικής κλίμακας για όλα τα εισοδήματα, την αύξηση των φόρων στην ακίνητη περιουσία.
Τελειώνοντας, κύριε Πρόεδρε, απευθύνομαι και στους συναδέλφους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος που παρά τη σημερινή δυσμενή συγκυρία, εξακολουθούν να καλλιεργούν την εντύπωση ότι το κράτος μπορεί να εξασφαλίσει μια πλούσια ζωή για όλους, αρκεί να το θελήσουν αυτοί που κυβερνούν. Πρέπει να μας πουν, ποια είναι αυτή η πολιτική που στις σημερινές συνθήκες μπορεί να βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και να εξασφαλίσει ευημερία για όλους; Οι κρατικοποιήσεις; Μα όπως έχει αποδειχθεί σχεδόν σε όλο τον κόσμο, αυτές είναι που απειλούν το κοινωνικό κράτος.
Add comment
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.