Ολομέλεια_Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού έτους 2012

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΜΒ΄

Μόνη συζήτηση επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2012».

Παρασκευή 02 Δεκεμβρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ο Προϋπολογισμός αποτυπώνει σε αριθμούς την οικονομική κατάσταση της χώρας και προδικάζει τη μελλοντική της πορεία. Έχω την τιμή να τον εισηγούμαι εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας με απόλυτη συναίσθηση της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας.

Κύριε Πρωθυπουργέ, μισό εκατομμύριο άνθρωποι ζουν σήμερα σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, χωρίς κανέναν εργαζόμενο. Νέοι, ηλικιωμένοι, απολυμένοι δεν μπορούν πια να αυτοσυντηρηθούν. Διεθνείς έρευνες καταγράφουν ραγδαία αύξηση της τοξικομανίας, των αυτοκτονιών και της πορνείας. Η εθνική αξιοπρέπεια «αιμορραγεί».

Θα ήθελα να ανατρέξω στην Ιστορία. Στα 1923, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο τότε Υπουργός Οικονομικών, Γεώργιος Καφαντάρης, εξάρτησε την ανασυγκρότηση της χώρας από την αναστήλωση της πίστης των Ελλήνων στις λανθάνουσες δυνάμεις του τόπου.

Ανατρέχω και στη μυθολογία. Ο Δίας, που άρπαξε την Ευρώπη, της χάρισε ένα όπλο που ποτέ δεν αστοχούσε. Και η Ευρώπη, «ο πολυτιμότερος καρπός της Ελλάδας», για να θυμηθούμε και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, επιβεβαίωσε τον μύθο. Με ποιον τρόπο; Με την ειρηνική συνύπαρξη των λαών της. Αμέτρητοι πολιτισμοί, είκοσι τρεις επίσημες γλώσσες, δέκα και ένα νομίσματα, πεντακόσια εκατομμύρια κάτοικοι, μία ενιαία αγορά όπου κυκλοφορούν ελεύθερα άνθρωποι, κεφάλαια, αγαθά και υπηρεσίες. Κοινές θέσεις, συλλογική δράση, εξωστρέφεια στον υπόλοιπο κόσμο: Σ’ αυτή την Ευρώπη είναι η θέση μας και οι λανθάνουσες δυνάμεις του τόπου έχουν χρέος να την διασφαλίζουν. Όμως το αντίτιμο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η κοινωνική μας συνοχή. Και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν όλοι, κι εντός κι εκτός της χώρας.

«Όταν ο Θεός λέει «σήμερα», ο διάβολος λέει «αύριο»»: Είναι μια παλιά γερμανική παροιμία, που συνοψίζει το πώς φθάσαμε ως εδώ ως Ευρώπη και ως Ελλάδα.

Θα επιχειρήσω λοιπόν ένα σύντομο οδοιπορικό από τότε που «έσκασε» το μπαλόνι δανεισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την έκρηξη του παγκόσμιου χρέους και τη σημερινή πιστωτική κρίση ή κρίση εμπιστοσύνης. Είναι το ίδιο πράγμα, κατά τη γνώμη μου.

Η πρώτη άμυνα έγινε με σκληρή λιτότητα, που συρρίκνωσε τις οικονομίες, αύξησε τα χρέη και ενεργοποίησε τις επιθέσεις στα κρατικά ομόλογα, πρώτα απ’ όλα στα ομόλογα της Ελλάδας που ήδη είχε στοχοποιηθεί από την ηγεσία της.

«Η άγνοια είναι ευλογία», λένε οι Άγγλοι. Στην περίπτωση της χώρας μας αποδείχθηκε κατάρα, γιατί η αδράνεια της Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι δηλώσεις για «κίνδυνο χρεοκοπίας», για «Τιτανικό», για «οικονομία στην Εντατική», για «διεφθαρμένη χώρα» μας έφεραν στα διεθνή πρωτοσέλιδα, εκτόξευσαν τα επιτόκια δανεισμού, προκάλεσαν αναταραχή, ξύπνησαν την κερδοσκοπία και μας «φόρεσαν ζουρλομανδύα».

Αποτέλεσμα ήταν η έξωση από τις αγορές και ο αντικατοπτρισμός στο πρόσωπο κάθε Έλληνα, ενός φουκαρά «λαθρεπιβάτη» της Ευρώπης! Τότε, κύριε Πρωθυπουργέ, ο Προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα επιτόκια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τα δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων θα μπορούσαν να είχαν αποκρούσει τις επιθέσεις. Όμως Βρυξέλλες, Φραγκφούρτη και Λουξεμβούργο αδράνησαν.

Η Νέα Δημοκρατία όμως δεν αδράνησε. Κάλεσε τον κ. Παπανδρέου να αναλάβει δράση και να λάβει μέτρα. Πρότεινε μέτρα διακυβέρνησης και τόνωσης της οικονομίας, καθώς υπέδειξε τον δρόμο για μια αμιγώς ευρωπαϊκή λύση στην κρίση δανεισμού, αλλά αγνοήθηκε.

Αυτή την ευρωπαϊκή λύση είχα την τιμή να εισηγηθώ από αυτό εδώ το Βήμα πριν από πολύ καιρό, τρεις τουλάχιστον μήνες πριν από την υπογραφή του Μνημονίου.

Η τότε κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είχε όμως αποφασίσει να προσφύγει στο ΔΝΤ και ενημερωθήκαμε στις 23 Απριλίου του 2010 με την αναμνηστική καρτ-ποστάλ από το Καστελόριζο. Στις 6 Μαΐου υπό την απειλή «ή ψηφίζουμε ή χρεοκοπούμε» νομοθέτησε τυφλά το μνημόνιο και σύναψε δανειακή σύμβαση έναντι υποχρέωσης να κόψει με το μαχαίρι της λιτότητας τις δαπάνες για να μειώσει το έλλειμμα, το οποίο, όμως, είχε ήδη φουσκώσει λογιστικά.

Τα οριζόντια μέτρα του μνημονίου συνέγραψαν αφηνιασμένοι εμπειρογνώμονες και συνυπέγραψαν εμβρόντητοι, κατά δήλωσή τους, Υπουργοί. Οι δαπάνες μειώθηκαν προσωρινά, όμως τα έσοδα μειώθηκαν μόνιμα, αφού έπεσε η ζήτηση και αυξήθηκε η ανεργία.

Ο Πρόεδρός μας έγκαιρα επεσήμανε πως λήφθηκαν μέτρα αδιακρίτως για τη μείωση του συνολικού δημοσιονομικού ελλείμματος και όχι στοχευμένα για το διαρθρωτικό, που επιδρά στο χρέος.

Με τους στόχους, κύριοι συνάδελφοι, συμφωνήσαμε. Διαφωνήσαμε, όμως, -και μάλιστα ριζικά- με την πολιτική, γιατί θα επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα. Ό,τι είπαμε, επαληθεύτηκε μέχρι κεραίας. Τα μέτρα εξουδετερώθηκαν χωρίς να μειώνεται το έλλειμμα, η οικονομία χάθηκε στην ύφεση και το χρέος εκτινάχθηκε.

Επί μήνες η Κυβέρνηση – γιατί υπήρχε και πρόβλημα διακυβέρνησης τότε- πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα ο ένας Υπουργός να πέφτει πάνω στον άλλο. Η διοίκηση έμεινε ακέφαλη για καιρό, η φορολογική διοίκηση αχρηστεύτηκε, οι αλλαγές τίτλων Υπουργείων όξυναν τις αδυναμίες – είχαμε μία απίστευτη, άσκοπη, ανακύκλωση ανθρώπων, υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων- αναπτυξιακά εργαλεία παροπλίστηκαν, διεθνείς συμφωνίες πάγωσαν. Ημιτελείς ή αποσπασματικές αλλαγές προκάλεσαν σύγχυση, όπως η βιομηχανική αδειοδότηση, αποδείχθηκαν ανεφάρμοστες, όπως το fast track, παρέλυσαν την Αυτοδιοίκηση, όπως ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ.

Οι πολίτες, εν τω μεταξύ πλήρωναν και ο πρώην Πρωθυπουργός τους καθησύχαζε: «Η προσπάθεια αποδίδει. Τα χειρότερα είναι πίσω, η ανάκαμψη έχει αρχίσει, οι θυσίες πιάνουν τόπο», δήλωνε καθησυχαστικά.

Κατά τα λοιπά η Διεθνής Κοινότητα μας περιεργαζόταν με αμηχανία και με καχυποψία.

Παραθέτω σημερινό αποτέλεσμα από έρευνα σε μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου: αν πληκτρολογήσετε τη λέξη «Ακρόπολη», θα βρείτε είκοσι ένα εκατομμύρια αποτελέσματα. Αν πληκτρολογήσετε «ελληνική διαφθορά» στα αγγλικά, θα βρείτε σαράντα δύο εκατομμύρια αποτελέσματα. Και αν πληκτρολογήσετε «ελληνική κρίση», θα βρείτε εξήντα τρία εκατομμύρια αποτελέσματα. Γίναμε, λοιπόν, παγκοσμίως διάσημοι αλλά δυστυχώς για λάθος λόγους.

Και επειδή η χώρα ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα των πράξεων και την υπευθυνότητα των πολιτικών παρατάξεων καλύτερο θα ήταν για τη χώρα ένα ΠΑΣΟΚ minus και όχι ένα ΠΑΣΟΚ plus. Και είμαι σίγουρος πως εκφράζω τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Όπως ανέφερα, κύριοι συνάδελφοι, η Νέα Δημοκρατία στάθηκε απέναντι στο λάθος. Ο Αντώνης Σαμαράς δέχθηκε σφοδρή κριτική από εκείνους που τον στήριξαν και μετά αποχώρησαν. Δεν επικρίναμε μόνο, ψηφίσαμε διαρθρωτικές αλλαγές και προτείναμε ολοκληρωμένα μέτρα ανάπτυξης.

Όταν η Ευρωζώνη συνειδητοποίησε την αποτυχία – η οποία οφείλετο, αν θέλετε, και στο κατασκευαστικό σφάλμα του νομίσματος, δηλαδή στο γεγονός ότι το Ευρώ δεν στηρίχθηκε στην οικονομική ενοποίηση, δηλαδή στη σύγκλιση μισθών, συντάξεων, ισοζυγίου, φορολογίας, αλλά στην ονομαστική σύγκλιση πληθωρισμού, χρέους και ελλείμματος και το λάθος του το είχε εντοπίσει εγκαίρως ο κ. Ντελόρ, αλλά ήταν πολιτική η απόφαση να προχωρήσει- βελτίωσε τους όρους δανεισμού της Ελλάδας έναντι νέων μέτρων, που η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ νομοθέτησε πάλι υπό την απειλή «ή ψηφίζουμε ή χρεοκοπούμε». Αναφέρομαι στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που έγινε νόμος του κράτους ένα χρόνο μετά το αρχικό Μνημόνιο. Με το χρέος στο 162% του ΑΕΠ και τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας δικαιωμένες στο ακέραιο, το καταψηφίσαμε.

Θυμίζω ότι το Υπουργείο Οικονομικών με σημείωμά του χρέωνε την αποτυχία στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, στην αστάθεια των αγορών και στις παλινδρομήσεις της Ευρώπης. Την δε εκ νέου εκτόξευση των spreads, την απέδιδε στη φημολογούμενη τότε αναδιάρθρωση του χρέους, τo γνωστ;ό ως PSI, που ένα χρόνο πριν ξόρκιζε ως καταστροφική. Καταθέτω στα πρακτικά το σχετικό κείμενο από την ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ.

Όλες οι τότε ενδείξεις προμήνυαν μετάσταση της κρίσης στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης. Λύσεις, όπως το Ευρωομόλογο, που θα αποκλιμάκωναν τα spreads και θα αποκαθιστούσαν τη σταθερότητα του Ευρώ, δεν προχώρησαν. Οι αγορές αντέδρασαν στην αβεβαιότητα με επακόλουθο την κρίση φερεγγυότητας που βιώνει σήμερα όλη η Ευρώπη.

Τότε, στις 21 Ιουλίου, η Ευρωζώνη φοβούμενη ντόμινο, αφού η μία χώρα δανείζει στην άλλη, αποφάσισε το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους κατά 21%. Με την απόφαση αυτή, που κατά τον κ. Βενιζέλο έβαλε πάτο στο βαρέλι, η Κυβέρνηση «πήγε καλοκαιρινές διακοπές».

Τον Οκτώβρη, στις 3 του μήνα, ο κ. Βενιζέλος κατέθεσε στη Βουλή το προσχέδιο του Προϋπολογισμού διαβεβαιώνοντας ότι η εφαρμογή της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου καθιστά το ελληνικό χρέος βιώσιμο και ότι η 6η δόση του αρχικού δανείου έχει εξασφαλιστεί. Από τότε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μεσολάβησαν κρίσιμα οικονομικά και πολιτικά γεγονότα.

Στις 22 του Οκτώβρη, η Τρόικα παρουσίασε έκθεση-βόμβα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αποκαλύπτοντας ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, ότι τα δημοσιονομικά μας συνεχώς επιδεινώνονται, ότι αποκρατικοποιήσεις και διαρθρωτικές αλλαγές δεν γίνονται και ότι φαίνεται αναγκαίο και αναπόφευκτο το περαιτέρω «κούρεμα» του χρέους, πλέον του 21%. Για ποιον λόγο; Για να καταστεί το χρέος βιώσιμο.

Στις 26 Οκτωβρίου, υπογράφεται νέα ευρωπαϊκή συμφωνία για κούρεμα 50% και νέο δανειακό πρόγραμμα για την Ελλάδα με τον κ. Παπανδρέου, εκτός Αιθούσης, όταν αποφάσιζαν τις λεπτομέρειες. Άλλη μία ευρωπαϊκή «πρωτιά».

Στις 31 Οκτωβρίου κι ενώ είχαν κορυφωθεί οι κοινωνικές αντιδράσεις και τα προβλήματα διακυβέρνησης της χώρας, ο πρώην Πρωθυπουργός εξαπέλυσε την «τορπίλη» του δημοψηφίσματος. Με αυτή την κίνηση έθεσε σε αμφισβήτηση τη Συμφωνία που ο ίδιος είχε υπογράψει και προκάλεσε παροξυσμό στους Ευρωπαίους και στις αγορές. Η εικόνα μιας Ελλάδας αναξιόπιστης και αναποφάσιστης παγιώθηκε.

Μπορεί να αποσύραμε το δημοψήφισμα, ωστόσο και μόνο η εξαγγελία του είχε καταφέρει ένα συντριπτικό πολιτικό χτύπημα στη χώρα. Την εκτόνωση της κρίσης ανέλαβε η μεταβατική κυβέρνηση υπό τον κ. Παπαδήμο, για να εξασφαλίσει την 6η δόση και την εφαρμογή των αποφάσεων του Οκτωβρίου, όπως είχε συμφωνηθεί υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Θυμίζω ότι αν δεν είχε παρέμβει δυναμικά ο Πρόεδρός μας, ο Αντώνης Σαμαράς, μεθαύριο Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, η Ελλάδα θα οδηγείτο σε δημοψήφισμα διακινδυνεύοντας την έξοδό της από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όχι προς όφελός της φυσικά.

Υπό αυτές τις συνθήκες επιβεβαιώνουμε την ψήφο εμπιστοσύνης στη μεταβατική κυβέρνηση κυρώνοντας τον Προϋπολογισμό του 2012.

Ο Προϋπολογισμός αυτός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τον οποίο βρήκαμε, όπως τον βρήκε και ο κ. Παπαδήμος, έχει τέσσερα χαρακτηριστικά:

Πρώτον, αποτυπώνει τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερον, θεμελιώνεται στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, την οποία και ενσωματώνει.

Τρίτον, αποτελεί προαπαιτούμενο για τη μονοσήμαντη πλέον συνέχιση του δανεισμού της χώρας.

Τέταρτον, είναι ο τελευταίος που δεν υπόκειται σε αυτόματες κυρώσεις σε περίπτωση που αποκλίνει από τους στόχους.

Θυμίζω εδώ ότι ο Προϋπολογισμός του 2013, που θα καταρτιστεί το 2012, διέπεται από διαφορετική ευρωπαϊκή νομική βάση. Σύμφωνα με αυτή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο θα εξετάζουν τα προσχέδια των Προϋπολογισμών και θα εισηγούνται αλλαγές πριν αποφασίσουν τα Εθνικά Κοινοβούλια. Η δε Επιτροπή, δικαιούται να παρακολουθεί την πρόοδο εκτέλεσης των προϋπολογισμών και να επιβάλει πρόστιμα εφόσον οι συστάσεις της αγνοούνται. Νομίζω ότι το πρόστιμο αντιστοιχεί σε 0,1% του ΑΕΠ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι οργανωμένες λύσεις μπορεί να είναι χρήσιμες σε μία δεδομένη φάση της ιστορίας, όμως ο άνθρωπος χρειάζεται ένα ήθος, όχι ένα ύφος. Αυτό έλεγε ο Άγγελος Τερζάκης. Και αυτό το ήθος λείπει σήμερα. Και όσο λείπει, το χάσμα βαθαίνει. Και όσο βαθαίνει, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρει το χειρότερο ιστορικό της εαυτό.

Η διάγνωση του λάθους αυτού σε ό,τι μας αφορά, προκύπτει από μία απλή ανάγνωση του Προϋπολογισμού.

Θυμίζω στο σημείο αυτό, ότι πέρυσι, ο Ειδικός Εισηγητής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προέβλεπε για το 2011 μικρότερη ύφεση, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των φορολογικών μηχανισμών, περισσότερα όπλα στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και, προσέθετε, ότι προέχει να πιάσουν τόπο οι θυσίες των Ελλήνων.

Το τι συνέβη τελικά, μας το είπε και η Τράπεζα της Ελλάδος μόλις προχθές. Δεκαεπτά μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου η ύφεση είναι βαθύτερη και μεγαλύτερης διάρκειας ενώ η δυναμική του χρέους παραμένει δυσμενής. Πράγματι η ύφεση εκτιμάται ότι θα κλείσει στο 5,5%, μακράν από το 3% πέρυσι. Η κ. Κατσέλη στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων, έκανε επιστημονικές εκτιμήσεις για ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό.

Και η ύφεση είναι ακόμα μεγαλύτερη από εκείνη που γνωρίσαμε το 1974, όταν η Τουρκία είχε εισβάλει στην Κύπρο, έπεσε η χούντα και είχαμε και την τεράστια πετρελαϊκή κρίση. Νομίζω ότι τότε ήταν στο 4,5%. Πάντως, ο ΟΟΣΑ για φέτος την εκτιμά στο 6%.

Η ύφεση αυτή είχε δύο αποτελέσματα. Συρρίκνωσε τα κέρδη και τα εισοδήματα, με τελικό αποτέλεσμα τα έσοδα αντί για +9% να αυξάνονται οριακά +1%. Το δε έλλειμμα της γενικής Κυβέρνησης, να πλησιάζει τα 20 δισεκατομμύρια Ευρώ, σχεδόν το 9% του Α.Ε.Π., δηλαδή 3 δισεκατομμύρια παραπάνω από τις προβλέψεις που είχαμε κάνει τον Ιούνιο, πριν από πέντε-έξι μήνες και αυτό, παρά τις περικοπές, παρά τη φοροκαταιγίδα και παρά το ψαλίδισμα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, το οποίο θα κλείσει κάτω από 7 δισεκατομμύρια.

Επειδή έχω τη σχετική εμπειρία του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, μπορώ να σας αναφέρω ότι στις 31 Δεκεμβρίου – βέβαια υπάρχουν πληρωμές και τον Ιανουάριο- το τελικό ποσό θα είναι πολύ πιο κάτω από τα 6,9 δισεκατομμύρια Ευρώ. Και το ποσό αυτό, ως ποσοστό του Α.Ε.Π. είναι το ιστορικά χαμηλότερο της τελευταίας δεκαετίας. Πρόκειται για το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων που είναι το μοναδικό εργαλείο ανάπτυξης. Κι όλα αυτά παρά τα μέτρα που λήφθηκαν ύψους 10% του Α.Ε.Π..

Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προ ολίγων ημερών, στις φθινοπωρινές οικονομικές της προβλέψεις, αναφέρθηκε σε επίπονη δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας με τις σκληρότερες προσπάθειες από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Είναι, λοιπόν σαφές, ότι η κακή εκτέλεση του φετινού προϋπολογισμού επηρεάζει τον Προϋπολογισμό του 2012, στον οποίο μεταβιβάζει όλες τις υστερήσεις που προανέφερα. Μόνο που η συνεχιζόμενη ύφεση δεν τις χωρά, δεν μπορεί να τις απορροφήσει. Έτσι, καθίστανται επισφαλείς οι δημοσιονομικοί στόχοι που επιπλέον βασίζονται στην εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών, δηλαδή στο PSI, οι όροι του οποίου πρέπει να προσεχθούν πάρα πολύ, ώστε να γίνει επ’ ωφελεία της χώρας.

Από τις λεπτομέρειες εφαρμογής του PSI θα καθοριστούν το προσεχές διάστημα πολλά μεγέθη του Προϋπολογισμού. Η ύφεση πάντως για το 2012, εκτιμάται στο 2,8%–σας θυμίζω- από πρόβλεψη για ανάπτυξη +1% μόλις προ εξαμήνου. Δηλαδή πέντε συνεχιζόμενα χρόνια ύφεσης, ένα παγκόσμιο ρεκόρ που επισκιάζει την αισιοδοξία ενός προϋπολογισμού που προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα.

Και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ από πού θα έλθει αυτή η ανάκαμψη, όταν το τραπεζικό σύστημα πρέπει κατ’ αρχήν να απορροφήσει τις επιπτώσεις του PSI, όταν η ιδιωτική κατανάλωση περιορίζεται, όταν οι ιδιωτικές επενδύσεις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση κι όταν η ανεργία αυξάνεται διαρκώς.

Αυτά τα ερωτήματα, σε συνδυασμό με το δυσμενές εξωτερικό περιβάλλον, αναδεικνύουν ως ιδιαίτερα φιλόδοξους δύο στόχους του προϋπολογισμού: τον στόχο για φορολογικά έσοδα 53 δισεκατομμύρια, δηλαδή 4 δισεκατομμύρια περισσότερα από όσα εισπράξαμε φέτος, καθώς επίσης και τον στόχο για μείωση του ελλείμματος στο 5,4% του Α.Ε.Π. από 9%, δηλαδή μια μείωση 8,2 δισεκατομμυρίων.

Απ’ ό,τι φαίνεται πίσω από τα νούμερα κρύβεται κάτι άλλο. Η άσκηση έγινε ανάποδα. Όλα ξεκινούν από το επιθυμητό αποτέλεσμα που είναι η επίτευξη – εννοώ πολιτικά και οικονομικά ίσως- πρωτογενούς πλεονάσματος και καταλήγουν στις παραδοχές που πρέπει να γίνουν, για να επιτευχθεί το πρωτογενές πλεόνασμα. Φοβάμαι, όμως, ότι θύμα αυτής της διόρθωσης και αυτή τη φορά θα είναι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Ίσως και γι’ αυτό να προβλέπεται τόσο αυξημένο.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι πώς θα διασφαλίσουμε απολήψεις ύψους 4 δισεκατομμυρίων ευρώ από το Ε.Σ.Π.Α. Πρέπει πολλά να γίνουν και φοβάμαι ότι υπό το σημερινό διοικητικό και πολιτικό σχήμα του αρμόδιου Υπουργείου δεν θα συγκεντρώσουμε το ποσό αυτό.

Eπίσης, θα ήθελα να κάνω και μια γενική παρατήρηση με βάση τη δημοσιονομική ιστορία των τελευταίων είκοσι πέντε ετών. Παραδοσιακά, κύριοι συνάδελφοι, όταν καταρτίζεται ο προϋπολογισμός, τα έσοδα υπερεκτιμώνται και οι δαπάνες υποεκτιμώνται. Όταν ο προϋπολογισμός εκτελείται, η απόκλιση στα έσοδα προηγείται πάντα της απόκλισης στις δαπάνες για δύο βασικούς λόγους: η αύξηση των εσόδων έχει πολιτικό κόστος, ενώ η αύξηση των δαπανών έχει πολιτικό όφελος. Όμως και οι δύο αποκλίσεις δρουν αθροιστικά στη συνολική απόκλιση του ελλείμματος και μένει μόνο κόστος και μάλιστα οικονομικό, το οποίο επωμίζεται ο λαός.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, διεθνείς οικονομολόγοι υποδεικνύουν τα λάθη της πολιτικής που ασκήθηκε. Ο επικεφαλής της ομάδας κρούσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Ε.Σ.Π.Α. κ. Ράιχενμπαχ επισημαίνει ότι τα λάθη τώρα εκδικούνται και μάλιστα με πολύ αυξημένο κόστος. Γι’ αυτό και εμείς κυρώνουμε μεν τον Προϋπολογισμό, όμως οι ενστάσεις μας, όπου και όπως τις έχουμε καταθέσει, παραμένουν.

Πρέπει να αλλάξουν πολλά. Να σταματήσουμε καταρχήν την υπονόμευση της χώρας με τη φιλολογία περί χρεοκοπίας.

Να δούμε το πρόβλημα στη σωστή του διάσταση. Ναι στη δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά δεν είναι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψει η χώρα στις αγορές.

Να αποκατασταθεί η φορολογική δικαιοσύνη. Ένας ελεύθερος επαγγελματίας παραδείγματος χάρη που δεν έχει δουλειές ή ένας μισθωτός που απολύθηκε, δεν μπορούν, κύριε Υπουργέ των Οικονομικών, να πληρώνουν φέτος έκτακτες εισφορές με βάση το εισόδημα που είχαν πέρυσι, όταν δούλευαν και οι δύο.

Να ενισχυθεί η ρευστότητα.

Να ελεγχθούν οι δημόσιες δαπάνες, στη βάση τους όμως, όχι ό,τι περισσεύει και μάλιστα με υποκειμενικές κρίσεις για το τι είναι περιττό και τι όχι.

Αναλύοντας τον Προϋπολογισμό κωδικό προς κωδικό θα δούμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές δαπάνες που μπορούν να φύγουν. Θα σας δώσω ένα φρέσκο παράδειγμα –προ διμήνου για το τι θα πει σπατάλη. Με το νομοσχέδιο «Ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό» ιδρύθηκε μόνιμο αμειβόμενο συλλογικό όργανο, με τον τίτλο «Σύνοδος Συνεργασίας», παρά το γεγονός, κύριε Υπουργέ των Οικονομικών ότι τις αμοιβές των συλλογικών οργάνων εσείς τις είχατε καταργήσει με το πολυνομοσχέδιο.

Για τη φαρμακευτική δαπάνη δεν έχω να αναφέρω τίποτα. Τα είπε όλα η κ. Κατσέλη στην αρμόδια Επιτροπή: ότι έχει αρχίσει να αυξάνεται, αφού δεν υλοποιείται ο νόμος, ότι δεν γίνεται σωστή τιμολόγηση, ότι δεν χρησιμοποιείται το Παρατηρητήριο Τιμών, ότι η ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν έχει προχωρήσει.

Όμως, πρώτα και πάνω απ’ όλα αυτά τι είναι αυτό που προέχει κύριοι συνάδελφοι; Το να αντιμετωπίσουμε το κύμα φτώχειας που πλήττει τη χώρα. Το Α και το Ω είναι η αλληλεγγύη. Προς τους άστεγους και τους εξαρτημένους – δεν μπορεί να τριγυρνούν αβοήθητοι στους δρόμους. Προς τους ανάπηρους και τους άρρωστους -δεν μπορεί να νιώθουν παρατημένοι. Προς τους ηλικιωμένους – δεν μπορεί να μεταναστεύουν για να βρουν μια καλύτερη έξοδο από τη ζωή σε γηροκομεία της Βουλγαρίας, γιατί αυτό συμβαίνει. Και προς τους νέους – δεν μπορεί να χάνουν την αισιοδοξία τους.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, όποια συζήτηση για την προσαρμογή των πολιτικών προς όφελος της χώρας θα γίνει επίσημα, όταν οι Έλληνες πολίτες μας δώσουν την εντολή διακυβέρνησης. Και αυτή τη συζήτηση θα την κάνουμε με σοβαρότητα και με υπευθυνότητα, αλλά και με προσήλωση στη δημοσιονομική εξυγίανση, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και στον αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό.

Δεν φτάνει όμως να ξορκίζουμε το κακό. Πρέπει να πούμε πώς θα τα υλοποιήσουμε όλα αυτά.

Μας ρωτούσατε, κύριοι συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ., πώς θα πετύχουμε την τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή αν μειωθούν οι φόροι. Σας το είπε και ο Πρόεδρός μας, σας το λέμε και εμείς: ασφαλώς με την ανάπτυξη.

Θα καταθέσω στα πρακτικά τις προτάσεις που κάναμε επί δύο ολόκληρα χρόνια. Αυτές οι προτάσεις, κύριοι συνάδελφοι, είναι που μας διακρίνουν από τους όψιμα προβληματισμένους για το μνημόνιο, αλλά και από το πολιτικό αναβάπτισμα που τελευταία ακούμε να επιχειρείται με το «άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε».

Δεν είναι τόσο απλό. Εδώ δεν μιλάμε για λάθος στα κοινόχρηστα. Μιλάμε για μια ολόκληρη χώρα και τέλος πάντων θα έπρεπε να είχατε ακούσει τις προτάσεις. Λέγαμε για περιστολή δαπανών, αλλά και για αύξηση της αποδοτικότητας της κρατικής δαπάνης. Δεν είναι «γάγγραινα να την κόψεις» η κρατική δαπάνη. Έχει άλλον τρόπο προσέγγισης.

Λέγαμε «όχι σε νόμους – λαβυρίνθους που υποθάλπουν τη συναλλαγή, την παρανομία και την παραοικονομία». Μιλούσαμε για «χρήση της φορολογίας ως εργαλείου ανάπτυξης».

«Όχι άλλοι φόροι». Η λύση είναι στην αντίθετη κατεύθυνση. Σε μια νέα παραγωγική επανάσταση που θα αλλάξει ριζικά το οικονομικό υπόβαθρο της χώρας.

Κύριοι συνάδελφοι, έχουμε τις δυνατότητες. Όμως, θα πρέπει να αναπτύξουμε κάθε είδους συνέργεια και συμπληρωματικότητα μεταξύ τους. Δεν είναι μόνο αυτοτελείς οι δυνατότητες αυτές, αλλά λειτουργούν αθροιστικά.

Θα πρέπει όμως και να μετράμε σωστά, κάτι που δεν έγινε ποτέ συστηματικά σε αυτή τη χώρα. Ποτέ δεν μετρήσαμε ότι έπρεπε και ποτέ δεν το μετρήσαμε σωστά! Πώς θα διαπραγματευθείς για τη φορολογία, όταν δεν ξέρεις τι παραγωγή θέλεις και πού τη θέλεις, πόσο κάνει, πόσοι και ποιοι είναι οι παραγωγοί;

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ισχυρά εργαλεία, αλλά χρειαζόμαστε και στρατηγική σε τομείς προτεραιότητας:

Στο θεσμικό, ρυθμιστικό, ανταγωνιστικό περιβάλλον – διότι αυτό προδιαγράφει και κατευθύνει τις επενδυτικές πρωτοβουλίες. Στην επιχειρηματικότητα, όχι μόνο απλή υποστήριξη, αλλά με συνέργειες μεταξύ αυτοδιοίκησης και τοπικής κοινωνίας. Στις υποδομές με έμφαση στη χωροθέτηση. Στην τεχνολογική ικανότητα για να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Στην αποδοτικότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών.

Δεν μπορεί, κύριοι συνάδελφοι, να εισάγουμε – εμείς, μια χώρα διάσημη για την παραγωγή της – ελαιόλαδο από μία χώρα που δεν έχει ούτε ένα ελαιόδεντρο. Δείτε τις εισαγωγές, 1.5 εκατομμύριο ευρώ!

Χρειαζόμαστε εργαλεία, αλλά και στρατηγική, στον τουρισμό, που είναι το ζωτικό μας νεύρο. Στη ναυτιλία με την ανασύσταση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, με πληρότητα αρμοδιοτήτων και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του εθνικού νηολογίου. Το να υποβαθμίζεται η ναυτιλία και να πλήττονται οι απόμαχοι της θάλασσας, δείχνει ένα πράγμα: ότι ξεχάσαμε πως ο μύλος της οικονομικής μας ζωής γυρίζει με αλμυρό νερό.

Συνεχίζω: στην τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας, στην ορθολογική χρήση της ακίνητης περιουσίας. Και στην ανάπτυξη της περιφέρειας, με έμφαση στον πολιτισμό, τη γεωργία, την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και με μια οριζόντια νησιωτική πολιτική. Δεν είναι ομοιόμορφες οι επιπτώσεις της κρίσης στην ελληνική περιφέρεια, κύριε Πρωθυπουργέ. Υπάρχουν οι τρεις περιφέρειες της Μακεδονίας, για παράδειγμα, όπου η οικονομική δραστηριότητα έχει πέσει 50%. Σε άλλες περιφέρειες, η κατανάλωση βιομηχανικού ρεύματος έχει πέσει περισσότερο από τον μέσο όρο της χώρας το οποίο δείχνει τη μείωση της βιομηχανικής παραγωγής.

Επιπροσθέτως είναι βέβαιο ότι δεν θα αναπτυχθούμε ούτε θα ξεχρεώσουμε φορολογώντας τα ιδρύματα που παλεύουν να επιβιώσουν, ενώ δέχονται κάθε μέρα παιδιά για να ταΐσουν.

Η πατρίδα μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αξίζει περισσότερα. Εμείς εάν τα κάνουμε αυτά, θα γίνουμε ξανά περήφανοι. Διότι εκτός από τα οικονομικά, το μεγαλύτερο ατόπημα της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν η λοιδορία της χώρας διεθνώς. Σας το λέω, γιατί κι εγώ αλλά και οι περισσότεροι από εσάς έχουμε αίσθηση αυτού που εδώ στη χώρα μας αποκαλούμε «εξωτερικό».

Εάν με εξυβρίσει κάποιος, μπορώ να τον πάω στα δικαστήρια για προσβολή προσωπικότητας. Εάν με συκοφαντήσει, μπορώ να κάνω το ίδιο. Όταν συκοφαντηθεί ένας ολόκληρος λαός, τι πρέπει να γίνει;

Υπάρχουν πολλοί – και είναι οι περισσότεροι- που δεν τα έφαγαν μαζί με κανέναν. Κανείς δεν νομιμοποιείται να τους «κουνά το δάκτυλο». Είναι αυτοί που κάθε μήνα πληρώνουν από φόρους, από μισθούς, από συντάξεις. Σε αυτούς δεν μπορείς να λες ότι οι στόχοι έπεσαν έξω. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πρέπει να λέμε αλήθειες στον λαό, να λέμε τι μπορούμε να κάνουμε και τι δεν μπορούμε. Και να δώσουμε αισιοδοξία στους Έλληνες και κυρίως στη νέα γενιά.

Κύριοι Βουλευτές, εμείς που ανταποκριθήκαμε στις αναπόφευκτες πολιτικές εξελίξεις, ξέρουμε και δεσμευόμαστε. Αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, μαζί με όλους τους Έλληνες, με όλες τις υγιείς δυνάμεις του τόπου, θα αντιστρέψουμε την επικίνδυνη πορεία που έχει πάρει η χώρα. Θέσαμε όρους και όρια για την οικονομία, για την κοινωνία, για την εξωτερική πολιτική. Με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό δώσαμε το επίκαιρο στίγμα μας. Αυτός θα είναι ο πυλώνας της κοινωνικής συμμαχίας που επιδιώκουμε.

Η Νέα Δημοκρατία και ο Πρόεδρός μας, κ. Αντώνης Σαμαράς, είμαστε έτοιμοι να πάρουμε την προδομένη ψήφο του Έλληνα, την προδομένη ψήφο του ελληνικού λαού και να την κάνουμε ελπίδα.

Ας οραματιστούμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ένα νέο ελληνικό μέλλον, το μπορούμε!

Σας ευχαριστώ πολύ.