Ολομέλεια_Συζήτηση επί του Προϋπολογισμού των δαπανών της Βουλής έτους 2012

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΛΒ΄

«Επί του Προϋπολογισμού των Δαπανών της Βουλής έτους 2012».

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε τον Προϋπολογισμό της Βουλής για το 2012 σε ένα δεδομένο εθνικό πλαίσιο και έναευρύτερο ευρωπαϊκό. Κατ’ αρχήν, είναι γνωστά σε όλους τα εγγενή δημοσιονομικά προβλήματα, τα οποία μετεξελίχθηκαν σε χρηματοπιστωτικά. Σημασία έχει τώρα η ικανότητα της χώρας να βγει από αυτό το αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει.

Ως προς την Ευρωζώνη, φαίνεται ότι υπάρχει γενικευμένη αβεβαιότητα. Αυτή αποδίδεται στην άνοδο των επιτοκίων και την απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών προς τις χώρες της Ευρωζώνης λόγω του χρέους που έχει συσσωρεύσει και κυρίως, λόγω της πρόβλεψης για το πώς θα εξελιχθεί το κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους αυτού.

Συνεπώς, το ευρύτερο αυτό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται και η Ελλάδα, είναι αβέβαιο. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για ανικανότητα των ευρωπαϊκών ηγεσιών να λάβουν εγκαίρως τις κατάλληλες πολιτικές αποφάσεις. Πρόκειται για έλλειψη ενός ανανεωμένου ευρωπαϊκού οράματος για την προοπτική αυτής της μεγάλης «οικογένειας», στην οποία εξακολουθώ, παρά τους κλυδωνισμούς, να πιστεύω ακράδαντα.

Πέρα από τη δική μας ανικανότητα και την αδυναμία να λάβουμε εγκαίρως τα σκληρά μέτρα που έπρεπε να είχαμε λάβει, για να περιορίσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα, η χώρα αναγκάστηκε, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις, να πάρει καθ’ υπαγόρευση από τους δανειστές, πολύ αργότερα, πολύ σκληρότερα μέτρα, που, λόγω της εφαρμοσθείσας συνταγής, οδήγησαν σε οικονομικό πλέον, αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που αποτυπώνεται στην ύφεση και, βέβαια, στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού του 2011.

Θα σας παραθέσω δύο νούμερα μόνο. Ενώ το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής προέβλεπε έλλειμμα 7,3% για το 2011 και το προσχέδιο του Προϋπολογισμού, που κατατέθηκε πριν από ένα μήνα στη Βουλή, προέβλεπε έλλειμμα 8,5% για το 2011, μέσα στο δεκάμηνο έχουμε ήδη ξεφύγει εκτός στόχου.

Στην αστοχία αυτή μας οδήγησαν η αδιαφορία, η ανικανότητα και η επιλογή ενός λανθασμένου μείγματος πολιτικής.

Έρχομαι τώρα στον Προϋπολογισμό της Βουλής, κύριε Πρόεδρε. Σε σχέση με το 2011 υπάρχει μείωση κατά 14%, δηλαδή, από 198.000.000 ευρώ που ήταν πέρυσι οι πιστώσεις, ανέρχονται σε 171.000.000 ευρώ. Οι περικοπές αυτές αποδίδονται κατά 70% στις μειώσεις των αποζημιώσεων των Βουλευτών και των αμοιβών του προσωπικού και κατά 30% στη μείωση των λειτουργικών εξόδων της Βουλής.

Δεν ξέρω αν αυτή η αναλογία είναι η ορθή ή αν θα μπορούσε να υπάρχει κάποια άλλη ή ακόμα και στο εσωτερικό της, τι είδους αναδιαρθρώσεις δαπανών θα έπρεπε να είχαν γίνει. Αυτό είναι θέμα ειδικών που παρακολουθούν την εξέλιξη αυτών των δαπανών όλα αυτά τα χρόνια.

Θέλω, επίσης, να πω ότι αθροιστικά, από το 2010 μέχρι και το 2012, δηλαδή την τριετία, η μείωση των δαπανών φτάνει στο 23%. Μακάρι να είχε επιτευχθεί τέτοια μείωση και αλλού στον δημόσιο τομέα. Είναι σίγουρα μια σωστή απόφαση που εκπέμπει ένα κατάλληλο μήνυμα.

Σήμερα η Κυβέρνηση «απασχολεί» σαράντα οχτώ Υπουργούς. Το μεσαίο επίπεδο διακυβέρνησης απασχολεί πενήντα ένα γενικούς γραμματείς και είκοσι δύο ειδικούς γραμματείς. Αν αθροίσετε το πολιτικό αυτό προσωπικό και πολλαπλασιάσετε με τον μέσο όρο των συμβούλων που δικαιούται ο καθένας, προκύπτει ένας εξωφρενικός αριθμός και ένα απαράδεκτο λειτουργικό κόστος, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις μειώσεις που αποτυπώνονται στον Προϋπολογισμό που συζητάμε τώρα για τη Βουλή.

Θέλω επίσης, κύριε Πρόεδρε, με αφορμή τη συζήτηση αυτή, να σταθώ λίγο στο θέμα των αποζημιώσεων των Βουλευτών καθώς και των προνομίων που έχουν. Πριν αναφερθώ σε αυτό, θα ήθελα να περάσω και εγώ το δικό μου μήνυμα στον λαό μας που υφίσταται τόσα δεινά και παρακολουθεί συγκλονισμένος τις συζητήσεις αυτές: Στις επόμενες εκλογές, μετά από σύγκριση και πολλή σκέψη, να στείλει εδώ τους καλύτερους απ’ όλους τους χώρους, απ’ όλες τις παρατάξεις. Για εμένα αυτό είναι ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και όχι οι διάφορες «παρθενογενέσεις».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με σεβασμό στη βιογραφική πορεία του καθενός, θα ήθελα να αναφέρω ότι όταν λυθούν τα προβλήματα, όταν δηλαδή δούμε μια «άσπρη μέρα», τότε μόνο θα μπορούμε να αποφασίσουμε νηφάλια ποιος θα είναι ο αριθμός των Βουλευτών, ποιο θα είναι το ύψος των αποζημιώσεών τους και ποια από τα αποκαλούμενα «προνόμια» πρέπει – αν πρέπει – να έχουν.

Κύριε Πρόεδρε, αποφασίσατε πέρσι – και σωστά πράξατε – τη μείωση των αποζημιώσεων των Βουλευτών κατά 40%. Αναφέρθηκε και ο κ. Αϊβαλιώτης. Το άκουσε κανείς; Το γνωρίζει κανείς; Κανείς. Όταν όμως, κάποιοι συνάδελφοι, είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά, αλλά σίγουρα επιδεικτικά αποφάσισαν να παραχωρήσουν αυτά τα προνόμια, τότε το έμαθαν πάρα πολλοί. Και όταν λέω «ομαδικά» καταλαβαίνετε τι εννοώ. Τα αποκαλούμενα «προνόμια» οι περισσότεροι τα αποδεχόμαστε ως διευκολύνσεις για τη δουλειά μας. Κάποιοι άλλοι που δεν τα δεχόμαστε όλα, τα επιστρέφουμε αθόρυβα. Εγώ προσωπικά παρέδωσα το γραφείο που μου διέθεσε η Βουλή γιατί έχω δικό μου. Δεν έβγαλα όμως ανακοίνωση γι’ αυτό.

Και κάτι ακόμα: Αυτές οι περικοπές, κύριε Πρόεδρε, σταμάτησαν τον κόσμο από το να πολιορκεί τη Βουλή; Και 60% να λέγατε ότι περικόπτονται οι αποζημιώσεις, κάποιοι θα ζητούσαν 80%. Μήπως η μη αποδοχή των προνομίων από ορισμένους συναδέλφους σταμάτησε τις πολιορκίες αυτές; Σε καμία περίπτωση. Κάποιος θα μπορούσε να πει «Να περικοπούν και τα εθιμικά προνόμια». Τι εννοώ με αυτό; Να μην πολιτεύονται οι γόνοι πολιτικών οικογενειών ή να πολιτεύεται ένας ανά οικογένεια, για να θυμηθούμε και τον προηγούμενο Πρωθυπουργό. Σημασία έχει ότι αυτά αντιμετωπίζονται και επιλύονται μόνο με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, μετά την έξοδο της χώρας από το μάτι του κυκλώνα.

Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ και στα προβλήματα του Προϋπολογισμού της Βουλής. Όταν οι περικοπές γίνονται «με το μάτι» ή με το ψαλίδι, δεν πρόκειται να αποδώσουν, γιατί η υποδιοίκηση δεν μπορεί να τις απορροφήσει. Σε όλο τον δυτικό κόσμο προηγούνται άλλα πράγματα, πριν αποφασιστούν περικοπές. Προηγούνται λειτουργικές επισκοπήσεις, αξιολογήσεις των δομών, αναδιαρθρώσεις των υπηρεσιών και μετά οι περικοπές, προκειμένου αυτές να μπορούν να απορροφηθούν από το διοικητικό σύστημα. Αλλιώς θα υπάρξει ζήτημα αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας. Και αυτό φοβάμαι ότι φαίνεται ήδη στο σύνολο της δημόσιας διοίκησης. Ελπίζω να μη φανεί και στη Βουλή των Ελλήνων.

Ευχαριστώ πολύ.