Εφημερίδα Ναυτεμπορική,
2013.07.24
Η ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ. ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
www.naftemporiki.gr
Δεν έγιναν όλα όταν έπρεπε λέμε συχνά, εννοώντας πως όταν οι συνθήκες στη χώρα ήταν κανονικές, δεν χτυπήθηκαν καθολικά οι παθογένειες της διοίκησης. Αλλά και μετά, όταν η κρίση άλλαξε βίαια τις συνθήκες, λίγα έγιναν και όχι όπως έπρεπε. Τον τελευταίο χρόνο διαμορφώθηκαν οργανογράμματα και μετρήθηκαν πόσοι και ποιοι, ως προϋπόθεση για το πού και πως. Η κακοδαιμονία πάντως παραμένει: λίγοι πιστεύουν αυθεντικά στο έργο αυτό και ακόμα λιγότεροι το τολμούν. Δεν νοείται ανάκαμψη της χώρας χωρίς αποτελεσματικό δημόσιο τομέα, όπως δεν νοείται, το βάρος «λαθραίων» ή ακατάλληλων να το επωμίζονται οι υπόλοιποι. Το πρώτο είναι στρεβλό και το δεύτερο φαύλο, όχι απλώς άδικο. Στις συντεταγμένες πολιτείες, οι αδύναμοι προστατεύονται με συγκεκριμένες πολιτικές και κριτήρια και όχι με αργομισθίες. Ακριβώς γι’ αυτό κλονίστηκε το κοινωνικό κράτος στη χώρα μας. Τα προνόμια που μοιράστηκαν χωρίς προσοχή ανακλήθηκαν βιαίως και η πολιτική που τα παραχώρησε απαξιώθηκε ραγδαίως.
Δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος της χρεοκοπίας του όλου συστήματος. Ακόμα και όταν ήταν εύκολη η εναλλακτική απασχόληση γι αυτούς που θα θίγονταν, οι συνδικαλιστές, σημερινοί συνοδοιπόροι της αξιωματικής αντιπολίτευσης έμπαιναν στα χαρακώματα για να εμποδίσουν την όποια μεταρρύθμιση. Ακόμα και τώρα προσποιούνται πως δεν καταλαβαίνουν ότι το κράτος δεν έχει να πληρώσει. Αλλά και να είχε, δεν πρέπει να πληρώνει για δουλειές που δεν χρειάζεται. Γι αυτό και είναι αναγκαία η αξιολόγηση και της θέσης, αλλά και εκείνων που την καταλαμβάνουν. Ορισμένοι θεωρούν πως η άσκηση αυτή δεν τους αφορά επειδή λογοδοτούν με διαφορετικό τρόπο, δηλαδή προς το λαό. Τα εργαλεία για διαφάνεια και απολογισμό υπάρχουν και πρέπει να εφαρμοστούν. Γιατί άλλο αυτοδιοίκητο και άλλο αυθαίρετο.
Ασφαλώς και δεν είναι βέλτιστη λύση τα οριζόντια μέτρα. Πολύ δε περισσότερο όταν οι επιπτώσεις τους δεν μπορούν να μελετηθούν εγκαίρως, αφού λαμβάνονται υπό πίεση χρόνου. Οι λύσεις θα ήταν βέλτιστες και λιγότερο επώδυνες, αν οι προσλήψεις είχαν γίνει με σοβαρό μακροπρόθεσμο προγραμματισμό των αναγκών και των θέσεων βάσει διαδικασιών και προσόντων, οπότε και δεν θα χρειάζονταν απολύσεις που ανατρέπουν ζωές ανθρώπων. Αν αυτό δεν γίνει μάθημα, όποιος και να κυβερνήσει τη χώρα στο μέλλον, θα αναγκασθεί σε ακόμα μεγαλύτερες και πολύ πιο άδικες ανατροπές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν αναγνωρίζει αιτίες και επιπτώσεις του προβλήματος, υπόσχεται εύκολες λύσεις χωρίς καμία εγγύηση υλοποίησης. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει η ακόλουθη φράση επιφανούς του στελέχους: «η υλοποίηση ενός προγράμματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως από συσχετισμούς δύναμης που θα διαμορφωθούν στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και διεθνώς».
Στο βασικό ερώτημα «για ποιο κράτος μιλάμε» απαντούν με εύκολους και πολιτικά ανέξοδους ελιγμούς: Το «αναγκαίο για την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή», χωρίς να προτείνουν το αν θα είναι «μικρότερο ή μεγαλύτερο» ή το πως θα γίνει λιγότερο γραφειοκρατικό και περισσότερο λειτουργικό.
Για την καλύτερη οργάνωση του κράτους αναγγέλλουν μεταφορά εξουσιών, αρμοδιοτήτων και πόρων από το κέντρο προς την περιφέρεια. Άποψη συμβατή με το δικαιοπολιτικό πλαίσιο αναζητήσεων των περασμένων χρόνων. Μόνο που το θεσμικό κεκτημένο υπέρ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης διαπερνά πλέον το σύνολο του δημοσίου χώρου, έχοντας διαμορφώσει υπέρ αυτής, ισχυρή κουλτούρα ευθύνης και πρωτοβουλίας. Τέτοια που ασφαλώς και δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται από τον κ. Τσίπρα ως «απλό εξάρτημα του κέντρου». Οι Δήμοι, κατά τον ίδιο, θα είναι «συνδιαμορφωτές και διαχειριστές του κοινωνικού κράτους». Προς τούτο θα τους μεταβιβασθεί το σύνολο των τομέων που αφορούν κοινωνικές δράσεις: περιβάλλον, χρήσεις γης, τοπική ανάπτυξη κλπ. Ετεροχρονισμένες απόψεις – επανάληψη παλαιότερων διεκδικήσεων. Όμως, το βασικό πρόβλημα δεν είναι η έκταση των αρμοδιοτήτων, αλλά η εξασφάλιση της ικανότητας αυτές να ασκούνται με οικονομικότητα και αποτελεσματικότητα.
Το οργανωτικό σχήμα που έχει διαμορφωθεί, δηλαδή δύο βαθμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και αποκεντρωμένο κράτος μέσω των περιφερειακών οργάνων του, δεν το αμφισβητούν καθόλου, ίσως γιατί η όποια αντιπρόταση δεν είναι τόσο εύκολη όσο οι υποσχέσεις για βελτίωση. Και αντί ουσιαστικής παρέμβασης για βελτίωση έστω της λειτουργίας των Δήμων, διατύπωσαν την πλέον αναπάντεχη πρόταση: οι Δήμοι θα μετατραπούν σε «χωρικές ενότητες που θα αποτελούν κοινωνικά κύτταρα με πρωτογενή εξουσία, η οποία θα εκφράζεται μέσα από συμμετοχικές δομές αυτοδιεύθυνσης των τοπικών υποθέσεων». Μου είναι συμπαθής η άποψη των «αυτοδιευθυνόμενων κοινωνικών κυττάρων», αν και εφόσον το «κοινωνικό κύτταρο» θα ήταν δυνατόν να οργανωθεί ώστε να λειτουργήσει ως διοικητική ενότητα σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου. Και επειδή αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, η ιδεολογικά προσφιλής τους «αυτοδιεύθυνση των υποθέσεων», θα συντριβεί από τις απαιτήσεις της καθημερινής διοίκησης.
Μόνο η μεταρρύθμιση της διοίκησης μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον αυτής της χώρας. Η διαδικασία ανατροφοδοτείται με τη διαρκή υιοθέτηση αλλαγών που αποφασίζονται με κατάλληλη αλληλουχία. Πρόκειται για δύσκολο δρόμο, αλλά τον μόνο που μαζί με την ανάταξη της οικονομίας θα γιατρέψει τις ανοικτές πληγές και θα διασφαλίσει το αύριο. Η διατήρηση του χθες θα ανοίξει πληγές σε ακόμα περισσότερους, είναι απόλυτα σίγουρο.
Το αν θα πετύχει η μεταρρυθμιστική προσπάθεια δεν εξαρτάται μόνο από την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, αλλά και από τη σοβαρότητα της αντιπολίτευσης που, όπως φανερώνουν η ένδεια ουσιαστικών και ρεαλιστικών προτάσεων και τα διχαστικά συνθήματα που εκπέμπει, δεν θα αποκτήσει ποτέ.
Κωστής Μουσουρούλης
Add comment
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.