Ολομέλεια_Ενίσχυση και ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης

Ενίσχυση και ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης και άλλες διατάξεις

Δευτέρα, 13.12.2010

Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Και εγώ, όπως και ο συνάδελφος κύριος Παπουτσής, δεν είμαι ειδικός σε θέματα κινηματογράφου. Δηλαδή δεν γνωρίζω το σκέλος της προσφοράς, της δημιουργίας, απλώς συμμετέχω στη διαμόρφωση της ζήτησης, ως θεατής.

Προβληματίστηκα, κύριε Υπουργέ, για το εάν πραγματικά θα έπρεπε να πάρω το λόγο στη συγκεκριμένη συζήτηση, όταν σήμερα, έξω από την αίθουσα αυτή, στην κοινωνία, στην οικονομία, συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Ωστόσο, μιλάμε για κάτι πολύ σημαντικό. Μιλάμε για τον πολιτισμό. Μιλάμε για την τέχνη. Κατά έναν ορισμό της, «η τέχνη είναι, αυτό που είναι». Θα προσέθετα ότι είναι και μια μεταφορά και διάχυση συναισθημάτων. Αυτή την αίσθηση μου δημιουργεί η τέχνη του κινηματογράφου.

Συζητάμε, λοιπόν, για την 7η τέχνη. Την πρώτη μετά τις έξι καλές τέχνες. Πρόκειται όμως μόνο για τέχνη; Όχι. Στον κινηματογράφο εμπλέκονται δύο ακόμα συντελεστές. Ο ένας είναι η τεχνολογία, αφού χωρίς αυτήν, χωρίς ψηφιακά μέσα, δεν μπορεί να επιβιώσει. Το επιβεβαιώνουν άλλωστε όλα όσα παρακολουθούμε με θαυμασμό στην οθόνη μας. Ο άλλος συντελεστής είναι η οικονομία, αφού ο κινηματογράφος δημιουργεί αξία τόσο στο σκέλος της παραγωγής, όσο και της διανομής.

Στόχος μας λοιπόν πρέπει να είναι ο κατάλληλος συνδυασμός των τριών αυτών παραγόντων, δηλαδή της τέχνης, της τεχνολογίας και της οικονομίας, προκειμένου να στηρίξουμε και να αναπτύξουμε τον ελληνικό κινηματογράφο. Για να το πετύχουμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μεγαλύτερη αγορά. Η ελληνική δεν φθάνει. Συνεπώς απαιτείται εξωστρέφεια. Και κάτι ακόμα, κύριε Υπουργέ. Ο κινηματογράφος δεν απαιτεί υποδομές. Οι επενδύσεις υπάρχουν. Είναι, ο φυσικός πλούτος της χώρας μας και το τεράστιο απόθεμα της ιστορίας και πολιτισμού μας.

Θα ανοίξω μία παρένθεση για να αναφερθώ στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Χίο και ειδικότερα στον κάμπο με τα αρχοντικά. Σας καλώ να τον επισκεφθείτε για να διαπιστώσετε και εσείς ότι διαθέτουμε το μοναδικό στον κόσμο υπαίθριο στούντιο για διεθνείς παραγωγές εποχής. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω τον Δήμο Αβδελιώδη, ένα Χιώτη σκηνοθέτη τον οποίο γνώρισα πρόσφατα, και συγκεκριμένα δύο υπέροχες ταινίες του που αναδεικνύουν τον πολιτιστικό πλούτο της Χίου: το «Δέντρο που πληγώναμε» η οποία αναφέρεται στην καλλιέργεια του σκίνου, δηλαδή της μαστίχας, και η «Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων».

Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα των όσων προανέφερα είναι η διεθνής προβολή της χώρας. Δεν υπάρχει καλύτερο μέσο δωρεάν προβολής του πολιτισμού και της ιστορίας μας από τον κινηματογράφο. Και την προβολή αυτή τη χρειαζόμαστε σήμερα περισσότερο από ποτέ. Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η Ελλάδα έγινε τουριστικός προορισμός λόγω του κινηματογράφου.

Δυστυχώς όμως, και οι τρεις συντελεστές: η τέχνη, η τεχνολογία και η οικονομία, πλήττονται από το υπερτροφικό κράτος και τη γραφειοκρατία του.

Ακούστε το εκπληκτικό που συνέβη σε μια γαλλοαμερικανική παραγωγή με συμμετοχή των στούντιο Ντίσνεϋ και με τίτλο «Νικόστρατος ο Πελεκάνος», η οποία βασίζεται σε ένα βιβλίο ενός Γάλλου συγγραφέα, αν θυμάμαι καλά. Η ταινία επρόκειτο να γυριστεί στη Σίφνο τον Απρίλιο που μας πέρασε. Οι Γάλλοι και Αμερικανοί παραγωγοί που φρόντιζαν για τα πάντα και με κάθε λεπτομέρεια, ζήτησαν κάποια στιγμή εγγράφως άδεια από το αρμόδιο Λιμεναρχείο ή το Λιμενικό Ταμείο – δεν είμαι βέβαιος – προκειμένου να εγκαταστήσουν στη θάλασσα για τις ανάγκες της ταινίας, μια πλωτή, δηλαδή μη μόνιμη, προβλήτα, την οποία θα αποξήλωναν μόλις τελείωναν τα γυρίσματα. Τότε πληροφορήθηκαν ότι αρμόδιο είναι το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στο οποίο και απευθύνθηκαν για να τους παραπέμψουν, τελικά, στην Κτηματική Υπηρεσία ή στη Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας.

Προφανώς αυτή δεν είναι και η μοναδική ιστορία κινηματογραφικής τρέλας στη χώρα μας. Θα αναρωτιέται, βέβαια, κανείς γιατί δεν απασχολεί κανέναν το γεγονός ότι οι παραλίες μας έχουν χιλιάδες σταθερές παράνομες προβλήτες. Η κυρία Κατσέλη, απ’ ό,τι διάβασα και προς τιμήν της, προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε τελικά. Μήπως, κύριε Υπουργέ, το νομοσχέδιο αυτό είναι μία καλή αφορμή για να ασχοληθείτε και εσείς με το θέμα της διευκόλυνσης των διεθνών παραγωγών στην Ελλάδα;

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πάντως ανακάμψει -για να μην πω ότι ανθεί κιόλας- και αυτό, κύριε Υπουργέ, έγινε από μόνο του. Το θέμα είναι αν το κράτος μπορεί να αξιοποιήσει την ανάκαμψη και να την μετατρέψει σε μεγάλη ανάπτυξη.

Το είπα και στην αρχή. Ως θεατές διαμορφώνουμε τη ζήτηση. Η προσφορά είναι θέμα του παραγωγού. Όμως, αν δεν υπάρχει ζήτηση, δηλαδή εισιτήρια, η διάταξη του νομοσχεδίου περί επιστροφής στους παραγωγούς του Ειδικού Φόρου Θεάματος, δεν έχει νόημα. Να σημειώσω εδώ ότι ξεχάσατε τους δημιουργούς, δηλαδή, τους σκηνοθέτες και τους σεναριογράφους. Ξεχάσατε επίσης, ότι ο παραγωγός έχει ήδη χρηματοδοτηθεί από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

Κλείνοντας, σημειώνω με ικανοποίηση ότι στις πρωτοβουλίες σας εντάσσεται και μία ρύθμιση για την Ελληνική Ταινιοθήκη αλλά και για το θέμα της λειτουργίας των Ανωτέρων Σχολών Κινηματογράφου το οποίο πρόκειται, όπως μας είπατε, να καταθέσετε προς ψήφιση στη Βουλή.

Σας ευχαριστώ πολύ.