Συζήτηση Επίκαιρης Επερώτησης Βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας για την αναξιοποίητη περιουσία του Δημοσίου
Παρασκευή, 14.1. 2011
Ας φανταστούμε κάποιον που διαθέτει 100 ακίνητα. Τα 40 από αυτά δεν τα χρησιμοποιεί ή τα χρησιμοποιεί ελάχιστα. Τα 30 τα εκμεταλλεύεται με αποδόσεις, από 1% έως 3% στην καλύτερη περίπτωση. Τα 20 δεν γνωρίζει καν πού βρίσκονται. Και τα 10 τελευταία του τα έχουν καταπατήσει. Παράλληλα, μένει στο ενοίκιο, ενώ είναι καταχρεωμένος και δεν βρίσκει κανέναν να του δανείσει, με λογικά επιτόκια. Και όλα αυτά, ενώ γνωρίζει ότι η εμπορική αξία των ακινήτων που διαθέτει μπορεί να κυμαίνεται από 250 έως 340 δισεκατομμύρια Ευρώ.
Το ερώτημα είναι ένα: υπάρχει έστω ένας πολίτης ή ένας επιχειρηματίας που θα μεταχειριζόταν με αυτόν τον τρόπο την περιουσία του; Η απάντηση είναι απλή. Όχι!
Ανοίγω εδώ μια παρένθεση. Ο κος Πλάτων Τήνιος, συνεργάτης σας σε προηγούμενες Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, σε ένα άρθρο του προέβει σε μια πρόχειρη αποτίμηση της αξίας της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, από την αξιοποίηση της οποίας η Κυβέρνησή σας υπολογίζει να αντλήσει 7 δισεκατομμύρια Ευρώ περίπου. Αν κάνουμε τις πράξεις αυτό σημαίνει απόδοση από 2,5 έως 3,5% μόλις. Επειδή δε αναφέρθηκα και σε καταπατημένα ακίνητα, καταθέτω για τα πρακτικά το άρθρο του καθηγητή του Πολυτεχνείου κου. Ζεντέλη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Αειχώρος», ο οποίος κατέγραψε 28.000 περιπτώσεις καταπατήσεων ακινήτων του δημοσίου!
Κύριοι συνάδελφοι,
Με την Ερώτηση που καταθέσαμε, θέλαμε να στείλουμε ένα διπλό μήνυμα.
Πρώτον, να υπενθυμίσουμε ότι σας έχουμε, εδώ και πολύ καιρό, υποδείξει συγκεκριμένους τρόπους αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να επιταχυνθεί η διαδικασία εξόδου από την κρίση. Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι στη σημερινή συγκυρία ο χρόνος είναι πολύτιμος και δεν δικαιολογεί αδράνεια ή καθυστερήσεις.
Μια διάσταση που θα ήθελα να δώσω στο θέμα της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας αφορά στην Ελληνική περιφέρεια, όπου οι επιπτώσεις της κρίσης είναι πολύ πιο οδυνηρές απ’ ό, τι στο κέντρο. Θα αναφερθώ στην εκλογική μου περιφέρεια, τη Χίο. Εδώ και πολλά χρόνια ασχολούμαστε με το θέμα της αξιοποίησης της Μαρίνας της Χίου. Ο αρμόδιος Υφυπουργός Τουρισμού δεσμεύτηκε ότι θα προκηρύξει διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός- χωρίς να θέλω να προκαταλάβω τις εξελίξεις- θα βγει άγονος. Λόγω της συγκυρίας, δεν θα υπάρξει ενδιαφέρον. Η αξιοποίηση όμως δεν διασφαλίζεται με την προκήρυξη, αλλά με την εξεύρεση τρόπων προκειμένου να καταστεί δυνατή η προσέλκυση ιδιώτη επενδυτή. Ένας τέτοιος τρόπος είναι η διεύρυνση του περιεχομένου της παραχώρησης προκειμένου να καταστεί ελκυστικότερη και να συνδεθεί με τις σημερινές ανάγκες τοπικής ανάπτυξης.
Ένα ακόμη παράδειγμα αποτελεί η ανακοίνωση της Κυβέρνησης περί ομαδοποίησης των περιφερειακών αεροδρομίων, στη λογική των συμβάσεων παραχώρησης τύπου «Διεθνής Αερολιμένας Ελ. Βενιζέλος». Μετά την ανακοίνωση, αναμένουμε και κάποια εξειδίκευση, πέρα από την ομαδοποίηση των αεροδρομίων Χίου, Λέρου και Καλύμνου με επικεφαλής την Μυτιλήνη. Αναμένουμε, δηλαδή κάτι πιο συγκεκριμένο.
Κύριε Υπουργέ, ωραίες οι εξαγγελίες, αλλά να γνωρίζετε ότι το έργο σας παρακολουθείται. Και αυτό θα πρέπει να το λάβετε σοβαρά υπ’ όψη. Θα φέρω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα- το ανέφερα και χθες σε συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή. Πριν από ένα χρόνο η κα Μπιρμπίλη και η κα Κατσέλη σε συνεργασία με την Τράπεζα Πειραιώς ανακοίνωσαν ένα τα τετραετές σχέδιο για επενδύσεις σε υφιστάμενες Βιομηχανικές Περιοχές και για τη δημιουργία 10 περιβαλλοντικών Επιχειρηματικών Πάρκων στα νησιά. Έναν χρόνο μετά, ούτε φωνή ούτε ακρόαση! Προσοχή λοιπόν στις εξαγγελίες αλλά και στις μεγαλοστομίες.
Αφού υπάρχει αντικείμενο, αφού υπάρχουν λύσεις τις οποίες και σας υποδείξαμε, αφού υπάρχει πολιτική βούληση, τι είναι αυτά που λείπουν;
Πρώτον. Λείπει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και όχι τουφεκιές στον αέρα- σας έδωσα προηγουμένως ένα παράδειγμα.
Δεύτερο. Λείπει ένα ενιαίο θεσμικό πλαίσιο. Υπάρχουν δεκάδες νόμοι και εκατοντάδες δικαστικές αποφάσεις. Υπάρχουν δεκάδες καθεστώτα διαχείρισης, ανάλογα με τον φορέα που κατέχει ένα ακίνητο – Δημόσιο, ΝΠΔΔ, Ανώνυμες Εταιρείες. Ακόμα και το Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχει καταγραφεί ως μεγάλος ιδιοκτήτης ακινήτων. Βρήκα μάλιστα στο διαδίκτυο μια δημοσίευση που έγινε το 2002 ή το 2003 δε θυμάμαι καλά, σχετικά με την ενοικίαση ενός ακινήτου του Πανεπιστημίου στο κέντρο της Αθήνας έναντι 100 Ευρώ το μήνα.
Το τρίτο που ίσως να λείπει είναι μια δομή. Ανακοινώσατε τη δημιουργία μιας Γενικής Γραμματείας Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας και ενός Χρηματοοικονομικού Φορέα. Είπατε δε ότι αυτή η Γραμματεία θα εξασφαλίσει την αξιοποίηση της δημόσιας πειουσίας, μέσω της εποπτείας όλων των φορέων – ιδιοκτητών. Κύριε Υπουργέ, αρκεί μόνον η εποπτεία, όταν λείπουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις; Πως θα οργανωθεί και θα στελεχωθεί μια τέτοια Γραμματεία ή ο Χρηματοοικονομικός Φορέας; Με μετατάξεις. Εδώ χρειάζεται εξειδικευμένο προσωπικό. Και κάτι ακόμη. Η ύπαρξη δομής δεν αποτρέπει την κακοδιαχείριση.
Η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, σε δική μας Ερώτηση, απάντησε ότι δεν προχωρά τα θέματα διότι δεν έχει πολιτικές οδηγίες αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας.
Επειδή σίγουρα θα αναφερθείτε στα δικά μας πεπραγμένα, θα σας θυμίσω με τρία παραδείγματα τον τρόπο με τον οποίο – οι δικές σας Κυβερνήσεις – αντιλαμβάνονταν την έννοια της αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας. Πρόκειται για την αγορά τριών κτιρίων: Του ΑΚΡΟΠΟΛ απέναντι από το Πολυτεχνείο, του παλαιού εργοστασίου ΤΣΑΟΥΣΟΓΛΟΥ στην Πειραιώς και του παλαιού εργοστασίου ΚΕΡΑΝΗΣ, στου Ρέντη.
Θα κλείσω καταθέτοντας ένα έγγραφο του 2008, όταν ως αρμόδιος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Ανάπτυξης, σε συνεργασία με όλες τις Γενικές Γραμματείες, είχα προετοιμάσει ένα ψηφιοποιημένο Τεχνικό Δελτίο για την καταγραφή και αποτίμηση της ακίνητης περιουσίας των εποπτευόμενων φορέων της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας, της Γενικής Γραμματείας Βιομηχανίας κλπ. Η εργασία ήταν αποκαλυπτική τόσο πολιτικά, όσο και νομικά αλλά και δημοσιονομικά. Όλα υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή.
Για εμένα η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας έχει νόημα όταν συμβάλλει ουσιαστικά στην έξοδο από την κρίση – με μικρό μάλιστα κόστος για το Δημόσιο, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι η Πολιτεία νοιάζεται για το κοινό όφελος. Κι αυτό, κύριε Υπουργέ, είναι κάτι που μπορεί να επαναφέρει τη χαμένη εμπιστοσύνη του πολίτη στο πολιτικό σύστημα.
Κύριε Πρόεδρε δεν θα δευτερολογήσω, διότι θα πάω στην αίθουσα της Γερουσίας προκειμένου να ακούσω τον κύριο Michel Barnier ο οποίος ήταν Επίτροπος την εποχή που εσείς, κύριε Υπουργέ, ήσασταν Ειδικός Γραμματέας για την «Κοινωνία της Πληροφορίας» και εγώ στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Ευχαριστώ πολύ.
Add comment
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.