Ολομέλεια_Λιμενικό Σώμα

Νομοσχέδιο για τη σύσταση Αρχηγείου Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής

Τρίτη, 22.02.2011

Κύριε Υπουργέ,

Θα σας διαβάσω δύο απαντήσεις σε ερωτήσεις που κατέθεσα στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Πρώτη απάντηση: «Η οργάνωση και ο σχεδιασμός της ναυτικής εκπαίδευσης είναι και πρέπει να παραμείνει αποκλειστική αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων». Υπογραφή Παρασκευή Χριστοφιλοπούλου, υφυπουργός Παιδείας.

Δεύτερη απάντηση: «Σχετικά με τη ναυτική εκπαίδευση, σας γνωρίζουμε ότι το εν λόγω θέμα δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων». Υπογραφή Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός Παιδείας.

Περιμένω να μου πείτε. Ποια από τις απαντήσεις ισχύει;

Κύριε Υπουργέ,

Πιστεύω ακράδαντα, ότι ο σεβασμός στην πολιτική κερδίζεται μόνον όταν το όραμα γίνεται πράξη ωφέλιμη, που να ισχυροποιεί τη χώρα, να στηρίζει την κοινωνία και να αναπτύσσει την οικονομία. Έτσι έγινε και με την ίδρυση του Λιμενικού Σώματος από τον Ελευθέριο Βενιζέλο πριν από ενενήντα χρόνια. Τριάντα χρόνια μετά, ο Γεώργιος Παπανδρέου, διαβλέποντας την προοπτική της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας, είπε χαρακτηριστικά πως «όχι μόνο δεν επιτρέπεται δυσμενής προκατάληψη έναντι της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας, αλλά και δικαιολογείται και επιβάλλεται το αντίστροφο. Ευμενής προκατάληψη».

Η ναυτιλία προσδίδει στη χώρα κύρος όσο καμία άλλη πολιτική ή οικονομική δραστηριότητα. Παρέχει ρευστότητα ίση με ένα ΕΣΠΑ τον χρόνο και απασχόληση πολλαπλάσια, και σε ποιότητα και σε ποσότητα, από οποιαδήποτε άλλη – ακόμη και επιδοτούμενη – δράση. Τέλος, προσφέρει σημαντική βοήθεια σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός.

Καθοριστικό ρόλο για τα επιτεύγματα αυτά έπαιξαν η αυτοτέλεια του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και η αυτονομία του Λιμενικού Σώματος, που ως ενιαίος φορέας υποστήριξης της ναυτιλίας, εξασφάλιζαν σταθερότητα στο θεσμικό και το επιχειρηματικό περιβάλλον. Οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα στεκόταν με σεβασμό απέναντι στη ναυτιλία. Αυτό θα θεωρούσε ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα, όποιος άκουγε τον Πρωθυπουργό, πριν από οκτώ μήνες, να χαρακτηρίζει τη ναυτιλία ως “δύναμη για τον Ελληνισμό, δύναμη ανάπτυξης, δύναμη για τη διεθνή φωνή της χώρας”. Η αναντιστοιχία μεταξύ των λόγων και των έργων σας, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Γι’ αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Στα ενενήντα χρόνια που μεσολάβησαν, μόνο μια φορά καταργήθηκε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, όταν ενσωματώθηκε στο Υπουργείο Μεταφορών, το 1971, για να ανακτήσει και πάλι την αυτοτέλειά του από το Μαρκεζίνη, το 1973, λίγες μέρες μετά από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Κινδύνευσε και πάλι το 1985, επί Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σώθηκε την τελευταία στιγμή, νομίζω από τον Ιωάννη Ζίγδη. Έκτοτε σημείωσε ανοδική πορεία, ενσωματώνοντας, το 2001, τη Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής και το 2007, το Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής.

Με ποιο επιχείρημα καταργείτε τον ενιαίο αυτό φορέα; Επειδή η εμπορική ναυτιλία υποστηρίζεται από ένστολους; Ποιο κοστούμι μπορεί να αποκτήσει σε σύντομο χρόνο τη γνώση και την εμπειρία που έχουν οι λιμενικοί μας; Ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα την ελληνική ναυτιλία στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (I.M.O), στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα διάφορα διεθνή φόρα;

Όταν καταργείς μια δομή πρέπει να έχεις ήδη προετοιμάσει μια καλύτερη για να την αντικαταστήσει. Μετά το ακαδημαϊκό εγχείρημα του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, μεταφέρατε τη ναυτιλιακή πολιτική στο δικό σας υπουργείο, αναθέσατε τα λιμάνια, την κρουαζιέρα και την ακτοπλοΐα στην κα Κατσέλη και μεταφέρατε τις άγονες γραμμές και τη νησιωτική πολιτική στο Υπουργείο Μεταφορών επειδή η αρμόδια Γενική Γραμματεία έχει έδρα τη Μυτιλήνη, όπου εκλέγεται ο Υπουργός κύριος Σηφουνάκης. Ποια Κυβέρνηση, σε ποια χώρα του κόσμου, θα αποφάσιζε να βάλει αυτόν τον δυναμικό τομέα της ελληνικής οικονομίας σε τέτοια περιπέτεια.

Και αυτό δεν το πράξατε με γενναιότητα. Θυμίζω τη διαρροή του κ. Παμπούκη για την αναδιανομή των αρμοδιοτήτων με ένα Προεδρικό Διάταγμα που, το Μαξίμου, δεν διαβίβαζε προς το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η κα Κατσέλη είχε τότε δηλώσει άγνοια αλλά και την αντίθεσή της, λέγοντας ότι είχε ήδη στείλει στον Πρωθυπουργό προτάσεις για την αναβάθμιση της ναυτιλίας. Άρα κάτι είχε αντιληφθεί ότι γίνεται.

Ο προκάτοχός σας στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, συμβιβάστηκε με το νεφέλωμα των αρμοδιοτήτων, όμως, ζήτησε και έναν υφυπουργό για τα θέματα της Ναυτιλίας, γιατί αντιλήφθηκε ότι ο τομέας απαιτεί έναν πολιτικό προϊστάμενο πλήρους απασχόλησης.

Όταν είδατε ότι και πάλι δεν λειτουργεί το σύστημα, ακολουθήσατε την προσφιλή σας τακτική. Την ενοχοποίηση. Θυμίζω τους προσβλητικούς υπαινιγμούς του κυρίου Πεταλωτή, στις 15 Σεπτεμβρίου, περί βεβαρημένου και αμαρτωλού παρελθόντος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας.

Λίγο αργότερα, μπήκε δυναμικά και το νεοσύστατο Υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας. Μια απλή αντιγραφή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Γιατί έτσι ονομάζεται και το χαρτοφυλάκιο της κυρίας Δαμανάκη.

Έναν μήνα μετά, τον Νοέμβριο, μάθαμε επιτέλους ποιο ήταν το όραμά σας: Να περιορίσετε το Λιμενικό Σώμα σε καθήκοντα Ακτοφυλακής, τα οποία, όμως, ήδη ασκεί. Και μέχρι το όραμά σας να γίνει πράξη, αφήσατε το Σώμα χωρίς μέσα, χωρίς καύσιμα και με αρχηγό υπό παραίτηση, ενώ μετατρέπετε τα πιο εξειδικευμένα στελέχη της ελληνικής ναυτιλίας, μετατρέπονται σε αστυνομικούς.

Κύριε Υπουργέ,

Κάνετε μεγάλη ζημιά. Οι επιπτώσεις των αποφάσεών σας στην ανταγωνιστικότητα της ναυτιλίας, δεν διαφέρουν από εκείνες των πειρατικών επιθέσεων που σημειώνονται στα ανοικτά της Σομαλίας.

Εμείς, θα αποκαταστήσουμε το ιστορικό Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και θα το επανασυνδέσουμε λειτουργικά με το Λιμενικό Σώμα, προκειμένου να υποστηρίζει διοικητικά την εμπορική μας ναυτιλία.

Κλείνοντας, όταν η ελληνική ναυτιλία έχει αντέξει επί ένα χρόνο αυτή την περιπέτεια, σημαίνει ότι μπορούν να την αντέξουν και οι αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος, οι νηολόγοι, οι προξενικοί Λιμενάρχες.

Τους συνιστώ υπομονή.

Σας ευχαριστώ.