Ολομέλεια_Νέο Ασφαλιστικό Σύστημα

Νέο Ασφαλιστικό Σύστημα και συναφείς διατάξεις. Ρυθμίσεις στις Εργασιακές Σχέσεις

Τετάρτη 7.7.2010

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τρεις είναι οι λόγοι που κατά τη γνώμη μου ταλαιπωρούν το οικοδόμημα της χώρας. Οι γνώσεις που αποφεύγουμε, οι αλήθειες που δεν ακούμε και οι αποφάσεις που δεν λαμβάνουμε. Και γι’ αυτό πρέπει όλοι να κάνουμε την αυτοκριτική μας – και εκείνοι που κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά και αυτοί που τους εμπόδισαν να κάνουν κυβερνήσουν – πού κάναμε λάθος, πού δεν προσπαθήσαμε πολύ, πού δεν συγκρουστήκαμε με τον λαϊκισμό;

Και επειδή το ΠΑΣΟΚ είναι Κυβέρνηση, θα ήθελα να γνωρίζω τι λένε σήμερα εκείνοι που «τράβηξαν το χαλί» στον κ. Γιαννίτση όταν επιχειρούσε να αναμορφώσει το ασφαλιστικό, εκείνοι που εμπόδισαν τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις στην υγεία, εκείνοι που ταλαιπώρησαν τον κ. Φλωρίδη, όταν συγκρούστηξε με τις παράγκες στο ποδόσφαιρο, και όλοι εκείνοι που επί σειρά ετών νομοθετούσαν για άλλους διάφορα παράνομα ή καταχρηστικά προνόμια.

Αναφέρθηκα στο οικοδόμημα της χώρας, που έχει σαν βασικό του θεμέλιο το ασφαλιστικό, και ως φέροντα οργανισμό την κοινωνική και οικονομική συνοχή. Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για να αντέξει το θεμέλιο αυτό, για να εμπνεύσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στους πολίτες, θα πρέπει και τα υλικά του να είναι αξιόπιστα, αλλά και το έδαφος να είναι σταθερό. Η άλλη λύση, βέβαια, είναι το λυόμενο, το μόνο οικοδόμημα που δεν έχει θεμέλιο. Και δεν νομίζω ότι αξίζουμε αυτή τη λύση.

Πρέπει, λοιπόν, να μας πείσετε, κυρίως εσείς, κύριε Υπουργέ, ότι έχετε τη γνώση, ότι λέτε την αλήθεια και ότι λαμβάνετε τις σωστές αποφάσεις. Για ποιο λόγο; Για να γίνει βιώσιμο ένα ασφαλιστικό σύστημα. Και απ’ ότι φαίνεται είναι πολλοί, όπως ο κ. Κακλαμάνης, που δεν έχουν πειστεί γι’ αυτό.

Δυστυχώς, σήμερα δεν συζητάμε για μια στρατηγική βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος, δεν συζητάμε καν για μια στρατηγική εξοικονόμησης πόρων ώστε να μην κινδυνεύσουν οι συντάξεις, όπως οι συνάδελφοι, ακόμα και του ΠΑΣΟΚ υπονόησαν. Συζητάμε για μια ανατροπή ζωής. Αν ήταν αλλιώς, δεν θα πάσχιζαν οι ασφαλισμένοι να αναγνωρίσουν πλασματικούς χρόνους, να αποκρύψουν πραγματικές συντάξιμες αποδοχές, να καταθέσουν αιτήσεις, πριν τα πράγματα χειροτερεύσουν ακόμα και στην επικουρική σύνταξη.

Δεν θα ήθελα να αναλώσουμε χρόνο στην προσέγγιση της επικοινωνιακής σας πολιτικής, όπως για παράδειγμα οι δήθεν σκληρές μάχες που δίνετε στις διαπραγματεύσεις ή ακόμα και η έκφραση λύπης από μέρους σας, όταν βάζετε το χέρι σας βαθιά στην τσέπη των πολιτών.

Θα σταθώ στην έλλειψη επίγνωσης που έχετε για το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε το μέγεθος του Κράτους πρόνοιας, ούτε οι συντάξεις. Είναι η κακοδιαχείριση. Αυτό δεν είπε άλλωστε και ο Πρωθυπουργός σε μια συνέντευξή του στο BBC, πριν από λίγες ημέρες; Ο κ. Κουτρουμάνης, ο αρμόδιος Υφυπουργός, δεν είχε αναφέρει τον Σεπτέμβριο ότι τα πραγματικά όρια συνταξιοδότησης στην Ελλάδα είναι πάνω από τον κοινοτικό μέσο όρο και δεν έχει σημασία να ασχοληθούμε με αυτό το ζήτημα; Με το ίδιο το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν είχατε υποσχεθεί κατάργηση της αύξησης των ορίων ηλικίας, που εμείς είχαμε ψηφίσει;

Όλα αυτά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα σκόρπισε στον αέρα το Μνημόνιο. Όλα! Και εμείς καλούμαστε απλώς να επικυρώσουμε τις δεσμεύσεις του. Αλλά ποιες είναι αυτές οι δεσμεύσεις; Μήπως τις εξηγήσατε ποτέ ξεκάθαρα; Και πού είναι γραμμένες; Στις 120 σελίδες ή στις 1200 του Μνημονίου, όπου με λίγες γραμμές περιγράφεται το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς ή ενός ολόκληρου κλάδου;

Και θα αναφερθώ σε έναν κλάδο, στους ναυτικούς καταθέτοντας το υπόμνημα των συνταξιούχων της Χίου. Θα παρακαλέσω δε τον Υπουργό να λάβει αντίγραφο και να το διαβάσει. Με ποιες μελέτες παρεμβαίνετε σε όλα αυτά; Με αναλογιστικές προμελέτες; Συνήθως, η μελέτη προηγείται των μεταρρυθμίσεων, αλλά αυτό που βλέπουμε να προηγήθηκε εδώ ήταν τα εισπρακτικά μέτρα, που δυστυχώς υπαγόρευσε το Μνημόνιο, το γνωστό «έκτακτη κατάσταση, έκτακτα μέτρα».

Η σημερινή αλλαγή του ασφαλιστικού είναι έκτακτη ή μόνιμη; Είχε αναφέρει ο κ. Μόσιαλος ότι οι δυόμισι από τις δεκατέσσερις συντάξεις αναλώνονται σε δαπάνες υγείας. Και σήμερα που έγιναν δώδεκα οι συντάξεις, ποιο είναι το υπόλοιπο για να ζήσει ο συνταξιούχος;

Θα αναφέρω μια έρευνα που έγινε στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές της άνοιξης, από 17 έως 20 Μαΐου, σύμφωνα με την οποία, ένας στους δύο νέους της Θεσσαλονίκης θέλει να μεταναστεύσει. Να πάμε και στις επιχειρήσεις; Έρευνα του ΕΒΕΑ λέει ότι μία στις δύο επιχειρήσεις θέλει να κλείσει και δύο στις δέκα θέλουν να φύγουν από τη χώρα.

Δεν ξέρω, κυρίες και κύριοι, ποιο δικαστήριο, ελληνικό ή ξένο, μπορεί να κρίνει το Μνημόνιο ως προς τις επιπτώσεις του σε μισθούς, συντάξεις, εισοδήματα, επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης κλπ. Δεν ξέρω καν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του Μνημονίου στο έλλειμμα, γιατί υπάρχουν διαφωνίες. Νομίζω δε ότι ούτε και εσείς τις ξέρετε. Ο Υπουργός είχε υπολογίσει στις 10 Μαΐου στην εισήγησή του στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι η επίπτωση το 2030 θα είναι στο 8,4% του ΑΕΠ, ενώ στο τεχνικό σημείωμα προς την Εθνική Αναλογιστική Αρχή αναφέρεται ότι είναι 7,6%. Δεν έχει σημασία το ποσοστό. Σημασία έχει ότι δεν ξέρετε ποιο είναι το σωστό. Όλα αυτά δεν προμηνύουν έξοδο από την κρίση. Εμείς σας δείξαμε τον δρόμο, με το πρόγραμμα το οποίο παρουσιάσαμε σήμερα στο Ζάππειο.

Κλείνω, κύριε Πρόεδρε, διαβάζοντας ένα απόσπασμα από μια ομιλία: «Ας είμαστε ειλικρινείς. Να κοιτάμε τον κόσμο στα μάτια, ο οποίος ταλαιπωρείται με τους χαμηλούς μισθούς, να καταλάβουμε ποια είναι τα προβλήματά του, από το σούπερ μάρκετ μέχρι την εκπλήρωση των οικογενειακών του υποχρεώσεων. Όποιος μιλάει για σπατάλη του ασφαλιστικού, που προκύπτει, επειδή κάποιες κοινωνικές ομάδες κατοχύρωσαν δικαιώματα στην πορεία των αγώνων τους, αυτός είναι και αλαζών, αλλά και θέλει να συσκοτίσει».

Ξέρετε ποιος τα είπε αυτά; Ο κ. Λοβέρδος στις 17 Μαρτίου του 2008 στη συζήτηση του ασφαλιστικού που είχαμε φέρει στη Βουλή. Εγώ δεν θα τον ρωτήσω αν είναι αλαζών ή αν θέλει να συσκοτίσει. Ξέρω ότι η δουλειά του είναι πολύ δύσκολη, όπως ξέρω ότι σήμερα είναι πολύ δύσκολο να είσαι κυβερνητικός Βουλευτής. Όμως, πιστεύω ότι απείρως δυσκολότερο σήμερα είναι να είσαι πολίτης, εργαζόμενος ή συνταξιούχος αυτής της χώρας και ακόμη χειρότερα, να είσαι και ψηφοφόρος.

Δύο τελευταία λόγια. Το Σύνταγμα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι η πλατεία μπροστά στο κτήριο που βρισκόμαστε, γιατί αυτό περίπου λέει το το θνησιγενές ασφαλιστικό σας νομοσχέδιο. Γι’ αυτό και το καταψηφίζουμε.

Ευχαριστώ πολύ.