Ολομέλεια_Εκατό χρόνια από τη γέννηση των Γρ. Λαμπράκη- Γ. Τσαρουχά

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ  Ο΄

Ειδική Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, αφιερωμένη στη μνήμη των πρώην βουλευτών Γρηγορίου Λαμπράκη και Γεωργίου Τσαρουχά, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 ετών από τη γέννησή τους.

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι, ο λόγος του πρώην Προέδρου της Βουλής, πέρα από συναρπαστικός σε κάποιες πτυχές του, ήταν και διδακτικός για μένα, γιατί ανήκω σε μια γενιά που δεν έζησε κάτι το συγκλονιστικό, ούτε έτυχε να διεκδικήσει κάτι το σπουδαίο – γεννήθηκα μία εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ο Λαμπράκης και ο Τσαρουχάς γεννήθηκαν και πέθαναν σε ταραγμένες εποχές όπου ο φόβος κυριαρχούσε. Ένας φόβος που δημιουργήθηκε από την κρίση, κυρίως των θεσμών. Εκείνη την εποχή άλλωστε οι δικτατορίες ήταν ακόμα πολλές: «Δεξιές» στην Λατινική Αμερική, «αριστερές» στην Ανατολική Ευρώπη. Υπήρχε λοιπόν ένα κλίμα φόβου, αλλά και διάθεση ανατροπής. Στον αντίποδα, σε περιόδους ομαλότητας δεν ευδοκιμεί ο φόβος, αλλά η αυτοπεποίθηση.

Πριν πω την άποψή μου και καταθέσω τον σεβασμό μου σ’ αυτές τις προσωπικότητες για τους αγώνες που έδωσαν για να είμαστε εμείς σήμερα εδώ και να τους αποτίουμε φόρο τιμής, θέλω να σταθώ στον ιδεολογικό άξονα, γύρω από τον οποίο περιστράφηκαν οι ιδέες της εποχής. Νομίζω ότι πέρα από το ευνοϊκό εξωτερικό περιβάλλον, εννοώντας το τότε αναπτυσσόμενο παγκόσμιο ειρηνιστικό κίνημα, το οποίο του προσέδωσε δυναμική, ο Λαμπράκης είχε βρει έναν απλό αλλά κατανοητό τρόπο για να περάσει το μήνυμά του στον κόσμο και να γίνει αντιληπτός. Βέβαια, παρά το ότι η πολιτική έκφραση ήταν ευρύτερη και πιο σύνθετη, αυτή δεν οδήγησε στην εδραίωση της ΕΔΑ.

Το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας, αλλά και τους πρωταγωνιστές της, πρέπει κανείς να τα αξιολογήσει σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής. Ας κάνουμε όμως ένα παραλληλισμό με τα σημερινά δεδομένα. Και αν με άκουγε ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής που πήρε τον λόγο πριν λίγο, θα έθετε ίσως το ερώτημα: ποιος είναι αυτός που σήμερα κραδαίνει φονικό όπλο σαν τον Εμμανουηλίδη; Ποιοι είναι σήμερα στον ρόλο αυτών που έκαναν την ανάκριση; Ποιοι είναι στον ρόλο αυτών που την εμπόδιζαν, ή ασκούσαν πιέσεις για να αλλοιώσουν το αποτέλεσμά της; Είναι πολλά τα ερωτήματα που μας φέρνει στο μυαλό αυτή η υπόθεση.

Είναι αλήθεια ότι παρακρατικοί μηχανισμοί – που είχαν μέσα απριλιανούς, το παλάτι, ξένους – λειτούργησαν αντανακλαστικά, όταν είδαν ότι γύρω από τον ιδεολογικό άξονα σχηματιζόταν ένα νέο ρεύμα. Γιατί λειτούργησαν αντανακλαστικά εναντίον του ρεύματος αυτού; Επειδή έβλεπαν ότι θα οδηγήσει στην ανατροπή τους.

Φθάσαμε σήμερα να την έχουμε πετύχει. Να θεωρούμε ότι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι αυτονόητη. Και όχι μόνο να το θεωρούμε, αλλά να το βλέπουμε στην πράξη. Κανείς δε διανοείται κάτι διαφορετικό. Κανείς δεν μπορεί να σκεφθεί ότι αυτή η χώρα μπορεί να επιστρέψει ποτέ στις συνθήκες εκείνης της εποχής. Η ελευθερία στην άποψη και τα πιστεύω κατακτήθηκε.

Και θέλω εδώ, με όλο τον σεβασμό στις προσωπικότητες που θυσιάστηκαν και κυρίως για τον Γρηγόρη Λαμπράκη, να αναρωτηθώ αν σήμερα θα ήταν ευρωπαϊστής. Πιστεύω πως ναι. Θα ήταν, ως προς το πνεύμα των θεμελιωτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκείνων δηλαδή που έχτισαν ένα οικοδόμημα που εδράστηκε στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών.

Σήμερα που όλα αλλάζουν, που οι έννοιες λίγο ως πολύ χάνονται – αφού κύριοι συνάδελφοι, όλοι μιλάμε για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όλοι μιλάμε για την ενίσχυση του αδύναμου πολίτη – σήμερα που είναι κάπως δυσδιάκριτο το υπόβαθρο του πολιτικού μας λόγου, η ευνομούμενη πολιτεία, η ελευθερία, είναι τα διδάγματα μεγάλης αξίας που άφησαν πίσω τους, ο Λαμπράκης και ο Τσαρουχάς.

Εμείς, κυρίως οι νεότεροι που, όπως είπα και πριν, δεν ζήσαμε εξίσου συγκλονιστικές στιγμές, πρέπει να αποδείξουμε ότι η θυσία αυτών των ανθρώπων δεν έγινε άδικα. Πιστεύω λοιπόν, ότι η σημερινή πράξη της Βουλής και η πρωτοβουλία του Προέδρου της Βουλής, ήταν ιδιαίτερα σημαντική.

Εύχομαι να μας δοθεί κάποια στιγμή η ευκαιρία να κάνουμε μία σε βάθος συζήτηση για τα ζητήματα αυτά και να περάσουμε στον κόσμο το μήνυμα ότι και σήμερα, έχει αξία να παλεύουμε για τα ιδανικά μας, για την αξιοπρέπειά μας. Και πρέπει να προστατεύουμε ακόμα και τώρα το αυτονόητο που είπα πριν. Γιατί τελικά, τίποτα δεν είναι τόσο αυτονόητο, αλλά κερδίζεται διαρκώς. Κερδίζεται και διατηρείται με  συνεχή αγώνα, με θυσία. Προσωπική και συλλογική.